I love You....
Τρίτη 31 Δεκεμβρίου 2019
να τα πούμε?...
να τα πούμε? ανυπομονούμε… να μας χτυπήσουν την πόρτα, κάτι σαν γούρι, και χαζεύουμε όλα τα ενθουσιώδη πιτσιρίκια που χτυπούν την πόρτα, που τρέχουν από σπίτι σε σπίτι και μας κάνουν ασυναίσθητα να αναπολούμε…. με χαρούμενες φωνές - ακόμη κι αν οι είναι λιγάκι φάλτσες – μας δίνουν έναν ήχο αισιοδοξίας…
Άγιος Βασίλης έρχεται από την Καισαρία·
βαστά εικόνα και χαρτί, χαρτί και καλαμάρι·
το καλαμάρι ν’ έγραφε και το χαρτί ωμίλει
κ’ η Παναγιά τον απαντά κάτω ’ς το σταυροδρόμι·
– Βασίλη μ’, πόθεν έρχεσαι και πόθεν κατεβαίνεις ;
– Από τη μάννα μ’ έρχομαι και ’ς το σχολειό μου ’πάγω.
– Κάτσε να φας, κάτσε να πιής, κάτσε να τραγουδήσης.
– Εγώ είμαι γραμματικός, τραγούδια δεν ηξέρω.
– Κι αν είσαι σύ γραμματικός, ’πες μας την Αλφαβήτα·
Και ’ς το ραβδί τ’ ακκούμπησε, να ’πη την Αλφαβήτα·
και το ραβδί’ τανε ξερό, χλωρά βλαστάρια ’πέτα
κι απάνου ’ς τα βλαστάρια του περδίκια ’κελαϊδούσαν
βάλε τη σκέψη στην καρδιά και πές τι να σου φτιάξει...
Χρόνια Πολλά.......
ιλυ.....
Δευτέρα 30 Δεκεμβρίου 2019
Κυριακή 29 Δεκεμβρίου 2019
το αύριο φτιάχνεται με υλικά από χαλάσματα του παρελθόντος…
περπάτημα και σήμερα… ατέλειωτα πατήματα μπρός-πίσω, αριστερά-δεξιά μή βρεθούν ξανά σημάδια του παρελθόντος…
δεν είναι απλά και μόνο μια επιθυμία, μια ψηλάφηση του παρελθόντος…. παίρνω μια ψυχική δύναμη, γιατί εκεί ονειρεύομαι όσα έχω ήδη κάνει στη ζωή μου….περνάω από κει ως να επισκέπτομαι τον τόπο των ονείρων μου, για να ξαναζωντανέψω-ξαναδημιουργηθούν όνειρα…. είναι συμβολισμός με παλιές εικόνες, που δίνει μια ομορφιά και δύναμη, που διευκολύνει τη σκέψη να πλάθεις τη ζωή περίπου όπως την ονειρεύεσαι…
κρύα μέρα, τα κουνούπια άρχισαν να εξαφανίζονται και το διάβα στον δασοειδή πεζόδρομο γίνεται δίχως το ενοχλητικό ξύσιμο…το παγκάκι βρεγμένο και γυρίζω γύρω γύρω μη και το στεγνώσω… ο εσωτερικός τοίχος απ το σπίτι δίπλα του υγρός, λίγο τσακισμένος και λές πως και είναι όρθιος ακόμη, εκεί δίπλα στο παγκάκι…αρκετές φορές εχω ‘κει ξαποστάσει, αλλά το βλέμμα δε στάθηκε στο παλιό χαλασμένο κτίσμα… ένας χαλασμένος τοίχος δίπλα σ’ ένα παγκάκι…κάποιες φορές στο παγκάκι ξαπόσταιναν κάποιοι, που περνώντας από κοντά τους άκουγες για το παλιό σπίτι, για τον εσωτερικό τοίχο που έμεινε ξεχαρβαλωμένος, αφού μάλλον κάποιο δωμάτιο εξαφανίστηκε από το άνοιγμα του δρόμου, που αργότερα έγινε πεζόδρομος… ένας χαλασμένος τοίχος, σημείο διαλόγων αυτών που κάθονται στο παγκάκι, που συνδέει ένα παρελθόν με το παρόν, που το παρελθόν αντιπαλεύει το παρόν θυμίζοντάς του ότι όλα μπορούν να χαθούν και όλα μπορούν να σωθούν, αλλά τελικά η φύση και η ζωή μοιράζουν τη λεία μεταξύ της σωτηρίας του υπολοίπου του σπιτιού, από το χαμό του….μένουν εκεί σιωπηλά, τα κοιτάς και προσπαθείς να καταλάβεις τη σιωπή τους, προσπαθείς να καταλάβεις και τα λόγια και τα λόγια που βγαίνουν από σιωπηλά στόματα…. τα χαλάσματα φαίνεται να είναι μια γέφυρα που συνδέει παλιούς καιρούς με σημερινούς ανθρώπους…
δεν είναι απλά και μόνο μια επιθυμία, μια ψηλάφηση του παρελθόντος…. παίρνω μια ψυχική δύναμη, γιατί εκεί ονειρεύομαι όσα έχω ήδη κάνει στη ζωή μου….περνάω από κει ως να επισκέπτομαι τον τόπο των ονείρων μου, για να ξαναζωντανέψω-ξαναδημιουργηθούν όνειρα…. είναι συμβολισμός με παλιές εικόνες, που δίνει μια ομορφιά και δύναμη, που διευκολύνει τη σκέψη να πλάθεις τη ζωή περίπου όπως την ονειρεύεσαι…
κρύα μέρα, τα κουνούπια άρχισαν να εξαφανίζονται και το διάβα στον δασοειδή πεζόδρομο γίνεται δίχως το ενοχλητικό ξύσιμο…το παγκάκι βρεγμένο και γυρίζω γύρω γύρω μη και το στεγνώσω… ο εσωτερικός τοίχος απ το σπίτι δίπλα του υγρός, λίγο τσακισμένος και λές πως και είναι όρθιος ακόμη, εκεί δίπλα στο παγκάκι…αρκετές φορές εχω ‘κει ξαποστάσει, αλλά το βλέμμα δε στάθηκε στο παλιό χαλασμένο κτίσμα… ένας χαλασμένος τοίχος δίπλα σ’ ένα παγκάκι…κάποιες φορές στο παγκάκι ξαπόσταιναν κάποιοι, που περνώντας από κοντά τους άκουγες για το παλιό σπίτι, για τον εσωτερικό τοίχο που έμεινε ξεχαρβαλωμένος, αφού μάλλον κάποιο δωμάτιο εξαφανίστηκε από το άνοιγμα του δρόμου, που αργότερα έγινε πεζόδρομος… ένας χαλασμένος τοίχος, σημείο διαλόγων αυτών που κάθονται στο παγκάκι, που συνδέει ένα παρελθόν με το παρόν, που το παρελθόν αντιπαλεύει το παρόν θυμίζοντάς του ότι όλα μπορούν να χαθούν και όλα μπορούν να σωθούν, αλλά τελικά η φύση και η ζωή μοιράζουν τη λεία μεταξύ της σωτηρίας του υπολοίπου του σπιτιού, από το χαμό του….μένουν εκεί σιωπηλά, τα κοιτάς και προσπαθείς να καταλάβεις τη σιωπή τους, προσπαθείς να καταλάβεις και τα λόγια και τα λόγια που βγαίνουν από σιωπηλά στόματα…. τα χαλάσματα φαίνεται να είναι μια γέφυρα που συνδέει παλιούς καιρούς με σημερινούς ανθρώπους…
ιλυ.........
201.... (202α)n.....
Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2019
είναι κρίμα κι αμαρτία....
είναι κρίμα κι αμαρτία να 'σαι μακριά,....
μια αγάπη δεν τελειώνει μέσα σ’ ένα λεπτό,
γιατί σ’ αγάπησα στ’ αλήθεια κι ακόμα σ’ αγαπώ, ....
μια αγάπη δεν τελειώνει μέσα σ’ ένα λεπτό,
γιατί σ’ αγάπησα στ’ αλήθεια κι ακόμα σ’ αγαπώ, ....
Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2019
Πέμπτη 26 Δεκεμβρίου 2019
Τετάρτη 25 Δεκεμβρίου 2019
«μια φορά κι έναν καιρό»...
ιστορίες παραμυθιών...
οι κακές αδερφές της Σταχτοπούτας την καταδίωκαν με φθόνο…. «πιστεύεις στ’ αλήθεια πως ανήκεις στο παλάτι?», ψιθύριζαν χαιρέκακα… «μα γιατί μου φέρονται έτσι?», αναρωτιέται με θλίψη η Σταχτοπούτα….. «πρόσεχε, μην πάρεις λάθος δρόμο», προειδοποιεί η μαμά την Κοκκινοσκουφίτσα…. από μακριά ακούγονται οι βρυχηθμοί των άγριων θηρίων…. μα ξέρουμε πως ακόμη κι αν εκλιπαρούμε για βοήθεια κανένας δεν θα επέμβει για να μας σώσει…. αφουγκραζόμαστε την ανάσα του λύκου, καθώς πλησιάζει απειλητικά προς το μέρος μας….
κομμάτια από τις ιστορίες παραμυθιών, που διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα, ταξίδεψαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, έπιασαν φιλίες με το μελάνι, δέθηκαν σε βιβλία και κέρδισαν τη θέση τους δίπλα στο φύλακα άγγελό μας, κλείναμε τα μάτια, αλλά αρνιόμαστε να κοιμηθούμε… η ιστορία ψάχνει ένα νόημα που θα μας πείσει να συνεχίσουμε μπροστά κόντρα σε κατεστημένα και αντιξοότητες… έχουν έντονη την ομοιότητα αυτού που συμβολίζουν με τα όνειρά μας…. αντανακλούν συγκρούσεις του εσωτερικού μας κόσμου, μα παράλληλα μας αναφέρουν τρόπους για την ικανοποιητική αντιμετώπιση αυτών… μέσα από την ταύτιση του Εγώ και του ονείρου με την ιστορία, απαλύνεται το αίσθημα μοναξιάς, αφού παίρνουμε το μήνυμα πως ως μέρος συνόλου των ανθρώπων, μοιραζόμαστε κοινές προκαθορισμένες καταστάσεις-πεπρωμένα, υποφέρουμε από παρόμοιες ανησυχίες και οδεύουμε προς μια ευτυχή κατάληξη….
«μια φορά κι έναν καιρό»…. κάπως έτσι ξεκινά το παραμύθι, ο ακροατής μεταφέρεται σε έναν φανταστικό χώρο, που δεν τον αφορά άμεσα και συνεπώς δεν απειλείται από κινδύνους που εγκυμονεί….. το καλό και το κακό κυριαρχεί αλλά υπάρχει σαφής διαχωρισμός…. θα τα καταφέρει, να νικήσει το σκοτάδι? «το μόνο που χρειάζεται είναι πίστη, εμπιστοσύνη και λίγη νεραϊδόσκονη»… ταυτίζεται με τη Σταχτοπούτα, ακόμη και αν κατά βάθος αναγνωρίζει πως δεν υποφέρει το ίδιο μ’ αυτήν…. ένα κρυφό μέρος του συνεχίζει να φοβάται πως αξίζει τα δεινά που υφίσταται, ωστόσο υπάρχει κι ένα άλλο κομμάτι του που νιώθει ανώτερο και ελπίζει στη δικαίωση…. πολλές φορές θα παραβούμε τη γονική εντολή, θα διασχίσουμε το δάσος, θα διακινδυνεύσουμε την ασφάλειά μας, θα εξερευνήσουμε το άγνωστο…. η ιστορία δεν υπόσχεται την αιώνια ζωή αλλά μας προτείνει, τη σύναψη ποιοτικών σχέσεων…
ο κόσμος μας, ως ενήλικες τώρα, μερικές φορές μοιάζει με το επικίνδυνο δάσος στο οποίο περιπλανήθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα, και όσο προχωράμε παρατηρούμε προσεκτικά τους ανθρώπους, επεξεργαζόμαστε τις εμπειρίες, επιλέγουμε τον κατάλληλο σύντροφο και προχωράμε με περισσότερη σοφία στη ζωή…
«καπελά, φοβάμαι πως δεν θα σε ξαναδώ», λέει η Αλίκη στον εκκεντρικό της φίλο προτού αφήσει πίσω της τη Χώρα των Θαυμάτων, «θα ξαναβρισκόμαστε πάντα στα σκαλοπάτια των ονείρων»…
στο τέλος κλείνουμε το βιβλίο κι επιστρέφουμε στις υποχρεώσεις μας κουβαλώντας, όμως, ως φυλαχτό στην καρδιά την ξεχωριστή αίσθηση της ελευθερίας που το όνειρο και η σκέψη του παραμυθιού μας χάρισε….
«κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»
I LOVE YOU…..
οι κακές αδερφές της Σταχτοπούτας την καταδίωκαν με φθόνο…. «πιστεύεις στ’ αλήθεια πως ανήκεις στο παλάτι?», ψιθύριζαν χαιρέκακα… «μα γιατί μου φέρονται έτσι?», αναρωτιέται με θλίψη η Σταχτοπούτα….. «πρόσεχε, μην πάρεις λάθος δρόμο», προειδοποιεί η μαμά την Κοκκινοσκουφίτσα…. από μακριά ακούγονται οι βρυχηθμοί των άγριων θηρίων…. μα ξέρουμε πως ακόμη κι αν εκλιπαρούμε για βοήθεια κανένας δεν θα επέμβει για να μας σώσει…. αφουγκραζόμαστε την ανάσα του λύκου, καθώς πλησιάζει απειλητικά προς το μέρος μας….
κομμάτια από τις ιστορίες παραμυθιών, που διαδόθηκαν από στόμα σε στόμα, ταξίδεψαν σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, έπιασαν φιλίες με το μελάνι, δέθηκαν σε βιβλία και κέρδισαν τη θέση τους δίπλα στο φύλακα άγγελό μας, κλείναμε τα μάτια, αλλά αρνιόμαστε να κοιμηθούμε… η ιστορία ψάχνει ένα νόημα που θα μας πείσει να συνεχίσουμε μπροστά κόντρα σε κατεστημένα και αντιξοότητες… έχουν έντονη την ομοιότητα αυτού που συμβολίζουν με τα όνειρά μας…. αντανακλούν συγκρούσεις του εσωτερικού μας κόσμου, μα παράλληλα μας αναφέρουν τρόπους για την ικανοποιητική αντιμετώπιση αυτών… μέσα από την ταύτιση του Εγώ και του ονείρου με την ιστορία, απαλύνεται το αίσθημα μοναξιάς, αφού παίρνουμε το μήνυμα πως ως μέρος συνόλου των ανθρώπων, μοιραζόμαστε κοινές προκαθορισμένες καταστάσεις-πεπρωμένα, υποφέρουμε από παρόμοιες ανησυχίες και οδεύουμε προς μια ευτυχή κατάληξη….
«μια φορά κι έναν καιρό»…. κάπως έτσι ξεκινά το παραμύθι, ο ακροατής μεταφέρεται σε έναν φανταστικό χώρο, που δεν τον αφορά άμεσα και συνεπώς δεν απειλείται από κινδύνους που εγκυμονεί….. το καλό και το κακό κυριαρχεί αλλά υπάρχει σαφής διαχωρισμός…. θα τα καταφέρει, να νικήσει το σκοτάδι? «το μόνο που χρειάζεται είναι πίστη, εμπιστοσύνη και λίγη νεραϊδόσκονη»… ταυτίζεται με τη Σταχτοπούτα, ακόμη και αν κατά βάθος αναγνωρίζει πως δεν υποφέρει το ίδιο μ’ αυτήν…. ένα κρυφό μέρος του συνεχίζει να φοβάται πως αξίζει τα δεινά που υφίσταται, ωστόσο υπάρχει κι ένα άλλο κομμάτι του που νιώθει ανώτερο και ελπίζει στη δικαίωση…. πολλές φορές θα παραβούμε τη γονική εντολή, θα διασχίσουμε το δάσος, θα διακινδυνεύσουμε την ασφάλειά μας, θα εξερευνήσουμε το άγνωστο…. η ιστορία δεν υπόσχεται την αιώνια ζωή αλλά μας προτείνει, τη σύναψη ποιοτικών σχέσεων…
ο κόσμος μας, ως ενήλικες τώρα, μερικές φορές μοιάζει με το επικίνδυνο δάσος στο οποίο περιπλανήθηκε η Κοκκινοσκουφίτσα, και όσο προχωράμε παρατηρούμε προσεκτικά τους ανθρώπους, επεξεργαζόμαστε τις εμπειρίες, επιλέγουμε τον κατάλληλο σύντροφο και προχωράμε με περισσότερη σοφία στη ζωή…
«καπελά, φοβάμαι πως δεν θα σε ξαναδώ», λέει η Αλίκη στον εκκεντρικό της φίλο προτού αφήσει πίσω της τη Χώρα των Θαυμάτων, «θα ξαναβρισκόμαστε πάντα στα σκαλοπάτια των ονείρων»…
στο τέλος κλείνουμε το βιβλίο κι επιστρέφουμε στις υποχρεώσεις μας κουβαλώντας, όμως, ως φυλαχτό στην καρδιά την ξεχωριστή αίσθηση της ελευθερίας που το όνειρο και η σκέψη του παραμυθιού μας χάρισε….
«κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»
I LOVE YOU…..
Τρίτη 24 Δεκεμβρίου 2019
το σπιτάκι του δάσους...
τις μέρες των Χριστουγέννων και οχι μόνο, το μύνημά μας προάγει την ομορφιά της ζωής μέσα από το αγαθό, το καλό, το πλησίασμα στον άνθρωπο...
ιλυ......
ιλυ......
Δευτέρα 23 Δεκεμβρίου 2019
Κυριακή 22 Δεκεμβρίου 2019
κάπου εκεί κρύβεσαι....
σχετικά συχνάκις επιχειρείται η αποτύπωση της σκέψης στο "χαρτί"...οι εικόνες περνούν από μπροστά με ταχύτητα formula...και όταν μπορέσεις να γράψεις, γίνεται προσπάθεια να γίνει αναπόληση σε βασικά σημεία, αλλά εκείνες τις στιγμές μπορεί να διαπιστώσεις πως η μνήμη έχει ξεχασει αρκετά, και παρατηρείς πως βγαίνουν στην επιφάνεια και μικρά και ασήμαντα περιστατικά για τα οποία απορείς πώς άντεξαν στο χρόνο, ακόμα και αν όταν διεδραματιστηκαν πέρασαν απαρατήρητα.......περνάω από την εκκλησία, κάνω το σταυρό μου, κάθομαι λίγο παράμερα βλέποντας αυτούς που περνούν, αυτούς που κάνουν το σταυρό τους, αυτούς που στρίβουν στη γωνία για να μπουν μέσα στο ναό.... όταν κάνεις το σταυρό σου εξω από το ναό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτή που κάνεις μέσα στο ναό, που εκεί μέσα σε κυριεύει μια διάχυτη αίσθηση της λατρείας και της πίστης....τα δε εικονίσματα σου προσδίδουν ένα βαρύ φορτίο μέσα από αυστηρές και γλυκές μορφές τους που σε καλούν να προσευχηθείς, να βγεί από μέσα σου αυτό που σε τρώει....αισθάνεσαι πως οι αισθήσεις σου έχουν άλλες παραστάσεις και άλλες ερμηνείες ψυχής....
ακολουθεί μια πεζοπορία, ο χρόνος περνά διαφορετικά, σου αφήνει άλλες δυνατότητες στοχασμού....γεύεσαι τις στιγμές του εαυτού με έναν ξεχωριστό τρόπο.... και αυτό δεν είναι απλά και μόνο μια εμπειρία, αλλά αποτελεί μια πρόκληση για να ξανασκεφτείς και για να αναστοχαστείς πάνω στις σκέψεις σου…η πνοή από το αεράκι είναι ευωδιαστό, πάντα υπάρχουν κάποια λουλούδια, που μαζί με τα φυλλώματα παίζουν με τις ακτίνες του ήλιου.... και κάπου εκεί κρύβεσαι....
ακολουθεί μια πεζοπορία, ο χρόνος περνά διαφορετικά, σου αφήνει άλλες δυνατότητες στοχασμού....γεύεσαι τις στιγμές του εαυτού με έναν ξεχωριστό τρόπο.... και αυτό δεν είναι απλά και μόνο μια εμπειρία, αλλά αποτελεί μια πρόκληση για να ξανασκεφτείς και για να αναστοχαστείς πάνω στις σκέψεις σου…η πνοή από το αεράκι είναι ευωδιαστό, πάντα υπάρχουν κάποια λουλούδια, που μαζί με τα φυλλώματα παίζουν με τις ακτίνες του ήλιου.... και κάπου εκεί κρύβεσαι....
ιλυ.....πάρα πολύ...........
στα όνειρά μου κάνω προσευχή...
Μες σ’ αυτή τη βάρκα είμαι μοναχ(ός)ή κι έχω συντροφιά μου κάτασπρο πουλί
Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ
Θέλω να φυτέψω πεύκο λυγερό για να μεγαλώσει και να το χαρώ
Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ
βλέπω τα μαλλιά σου......... μ’ άστρα και βροχή και στα όνειρά μου κάνω προσευχή
Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ
ιλυ..............................................................
Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ
Θέλω να φυτέψω πεύκο λυγερό για να μεγαλώσει και να το χαρώ
Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ
βλέπω τα μαλλιά σου......... μ’ άστρα και βροχή και στα όνειρά μου κάνω προσευχή
Σημάδι ρίχνω στο γιαλό, μα πώς να σου το πω Είσαι ένα αστέρι μακρινό, τη νύχτα σε φιλώ
ιλυ..............................................................
Σάββατο 21 Δεκεμβρίου 2019
περπατώντας....
θέλω να σε ντύσω-στολίσω με όλα όσα βλέπουν τα μάτια μου, η σκέψη μου, η ψυχή μου ... γιατί Σ' Αγαπώ αμέτρητα πολύ....
από εναν τροβαδούρο.... 21/12/2......
από εναν τροβαδούρο.... 21/12/2......
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)