ξέρεις, δεν ήμουν ποτέ τόσο ευτυχισμένος ...... φορώντας το μακρύ φόρεμά σου, έδειχνες σαν όμορφο υδατογράφημα της Μαρί Λορανσέν θα πάμε, όπου θέλεις, όποτε θέλεις και θα αγαπιόμαστε ακόμη, ώσπου η αγάπη να πεθάνει τώρα βρίσκομαι πολύ μακρία ...... μα... είναι σαν να βρίσκομαι εκεί και σκέφτομαι πού είσαι; τι κάνεις;
πόσο πολύ σ" αγάπησα ποτέ δε θα το μάθεις κι αν δεν προσμένεις να με δεις Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, εσύ του πρώτου ονείρου μου γλυκύτατη πνοή αιώνια θα το τραγουδώ κι εσύ δε θα το μάθεις, πως οι στιγμές που μου 'δωσες αξίζουν μια ζωή...
ήσυχα, όμορφα βράδια, που αγαπιούνται...γιατί συναισθήματα που φαίνονται ξεκάθαρα μετά τα μαύρα μεσάνυχτα είναι πέρα για πέρα αληθινά...μπορείς να τα βλέπεις πολύ ξεκάθαρα ακόμη κι αν σου κάνει παρέα η χαλάρωση του ποτηριού....σκέφτεσαι τη ζωή που επιθυμείς να ζήσεις, σκέψεις που δεν τολμάς να ξεστομίσεις στο φως του ήλιου....μετά τα μαύρα μεσάνυχτα, αρχίζεις και έρχεσαι αντιμέτωπος με πράγματα που παλεύεις να αντιμετωπίσεις, που σε τρώνε εσωτερικά....και οι στιγμές περνούν....ξενυχτάς με παράπονο για όσα δεν αλλάζουν....για όσα δεν φαίνεται άσπρη μέρα..
και ξημερώνει....μαύροι κύκλοι φαινονται στο πρωινό καθρέπτη και προσπαθείς με την κρέμα να εξαλείψεις...μερικές φορές δεν τα καταφέρνουν να κρυφτούν και προδίδονται....δεν πέρασαν τη βραδιά σε κάποιο κλάμπ με φίλο, δεν γλέντησαν, δεν αναστέναζαν στο κρεββάτι μέχρι το πρωί.....πάλευαν με το εαυτό τους...η μέρα δεν τους καταλαβαίνει και την αποφεύγουν όπως μπορούν.....ξημερώνει, και μέσα στο φώς θα λέν πως είναι καλά...πως όλα είναι καλά.....μέχρι να σκοτεινιάσει ξανά...
κάθε φορά που δύο άνθρωποι συναντιωνται, δημιουργείται ένας καινούριος κόσμος....η συνάντησή τους και μόνο, φέρνει ένα καινούριο φαινόμενο στη ζωή, που δεν υπήρξε πριν, και μέσα από αυτό το καινούριο φαινόμενο, τα δύο άτομα αλλάζουν και μεταμορφώνονται....
όταν δύο άνθρωποι συναντιωνται, σημαίνει ότι συναντιωνται δύο κόσμοι, κάθε άνθρωπος έχει το δικό του κόσμο, ένα σύνθετο μυστήριο, με ένα μεγάλο παρελθόν και ένα αιώνιο μέλλον,....στην αρχή, συναντιωνται στην περιφέρεια, αν η σχέση γίνει στενή, αν βαθύνει περισσότερο, τότε σιγά σιγά, τα δύο κέντρα θ' αρχίσουν να συναντιωνται....η συνάντηση των κέντρων λέγεται αγάπη.....
"Ο ύπνος είναι πρόσκαιρος θάνατος και ο θάνατος αιώνιος ύπνος"
Ευριπίδης
"Ο ύπνος είναι μικρός θάνατος. Και ο θάνατος, τι είναι; Μεγάλος ύπνος"
Κοσμάς ο Αιτωλός
δυο πρόσωπα, διαφορετικά, που έζησαν σε άλλους αιώνες, πολυθεΙσμός, μοναδικός θεός...διατύπωσαν την αυτονόητη πραγματικότητα...
κι αν δεν χάνουμε ζωή, ζούμε μέσα σε παιδικά μας παραμύθια, μέσα σε φαντασιώσεις των τόσων και τόσων ονείρων που πλάθουμε στη ζωή μας, πριν νιώσουμε την απώλεια του Ύπνου....
πολλές φορές έχω πει, με πολλούς τρόπους, τι Όμορφη που είσαι και άλλες τόσες περίπου φορές είπες οτι δε σε γνωρίζω, οτι σε υπερεκτιμώ...
"μέσα στις Πόλης σου την πόλη ανθίζει το δέντρο της ζωής......
μέσα στις Πόλης σου την πόλη υπάρχει μια Ομορφιά.......
μέσα στις Πόλης σου την πόλη κρύβεις της ψυχής σου τα κρυφά......
μέσα στις Πόλης σου την πόλη κρύβεις τα λόγια τα γλυκά......"
είναι μερικά που τα 'χεις μέσ' τη Πόλη σου,...μερικές φορές έβγαινες έξω...η λουλουδένια πριγκίπισσα διάβαινε τα σοκάκια της πανέμορφης, μοσχομυρωδάτης Πόλης της....τώρα μέρικές φιγούρες πίσω από τα μικρά παράθυρά της διακρίνονται...
θα μπορούσε να αναρωτηθοούμε...μαθαίνει ο κάποιος άλλος ποιός είμαι?...ακόμα και αν υπάρχουν καθημερινές συναντήσεις με ένα Όμορφο, Υπέροχο, Ευαίσθητο Πλάσμα, με μεταξοσπαστό μαλλί,....θα μπορούσε να γνωρίζουμε πολλά αν έχουμε αποφασίσει να τα δείξουμε, με διάφορους τρόπους....
όταν θέλεις να κάνεις κάτι, προετοιμάζεσαι, το σκέφτεσαι, το προγραμματίζεις.....μήπως είχες προβάρει την συμπεριφορά που θα εμφάνιζες.....όχι.....ήσουν Αληθινή...μολονότι τώρα είσαι στην Πόλη σου, μιλάς....λές για τον εαυτό σου....για το γύρο-γύρο όταν θές....και όταν γίνεται αυτό δεν κρύβεις......
μήπως διαλέγουμε τι θα μεταδώσουμε? τι επιτρέπουμε να βγει από μέσα μας?.....οχι...κάποια στιγμή θα ειπωθούν πράγματα....λίγα - λίγα κομματάκια στρώνονται πάνω στη ζωή, κομματάκια από ένα πελώριο παζλ....έχει γίνει μεγάλο...του λείπουν αρκετά....μπορείς όμως να σχηματίσεις την είκόνα...υπάρχουν και άπειρα μικροπράγματα που ίσως δε μάθουμε ποτέ....όμως πάντα βγαίνουν, μπορεί να χάνουμε εκείνα που συμβαίνουν όταν ο άλλος δεν είναι μαζί μας....όταν ό ενας βρίσκεται μόνος....όταν βρισκόμαστε μαζί με άλλους ανθρώπους....σε άλλα περιβάλλοντα...
πολλά δεν γνωρίζω, γιατί δεν σε βλέπω....δεν ξέρω τι σκέφτεσαι όταν ξυπνάς το πρωί....όμως φαντάζομαι....όταν πλένεις δόντια και κοιτάς τον καθρέφτη.....βλέπω μια πριγκίπισσα να χτενίζεται, που σε λίγο θα με κάνει να αναφωνώ..."τι Όμορφη που είσαι!!!!"
δεν ξέρω τι νιώθεις όταν το πρόβλημα σου χτυπά την πόρτα....όμως γνωρίζω ότι είσαι δυνατή και προσπαθώ να στηρίξω τη δάδα του αγάλματος της Ελευθερίας, που είναι συνεχώς ψηλά...και εκει πρέπει να μείνει...θα μπορούσα να ξέρω τι σκέφτεσαι και όταν το σώμα σου το κυριεύει η ηδονή.... ή ο πόνος...όταν τρως, τρως, δεν κάνεις σχέδια στο πιάτο σου....εκεί που ίσως δεν θα μπορέσω να ερμηνεύσω, είναι όταν η σκέψη σου απλώνει τι γουλιά του καφέ πάνω στα χείλη σου, και συνεχίζει κάνοντας εσωτερικές τσουλήθρες...δεν ξέρω τι βλέπεις όταν κλείνεις το φώς πρίν το ύπνο...όμως όταν το παραθύρι σου ανοίγει το πρωί, αφήνεις το βραδινό σκοτάδι σου να φύγει....γνωρίζω νότες που σε αγγίζουν και λέξεις που σε ταξιδεύουν....βιβλία που ακουμπάς, και πως παίζουν τα δάχτυλα όταν μιλάς στο τηλέφωνο...
μπορεί να μη γνωρίζω χιλιάδες μικρά και μεγάλα πράγματα που σκέφτεσαι κι άλλα τόσα που αισθάνεσαι όταν είσαι μόνη....αλλά είναι τόσο λίγος αυτός ο χρόνος.....δεν γνωρίζω τι σκέψεις έκανες όταν ήσουν παιδί, με τι γελούσες,....αλλά ήταν λίγες .....ίσως να μη βλέπω τι αισθάνεσαι όταν διαβάζεις ένα βιβλίο,...όμως αν σε συνεπάρει, κάτι θα μάθω...
νομίζεις ότι δε σε γνωρίζω, γιατί δεν ξέρω με ποια ανέκδοτα γελάς....όμως το χαμόγελό σου δεν σταματά, το βλέπω, έχει μια διάρκεια ικανή να καταλάβει κάποιος... μήπως δεν ξέρω πως τρώς τα μακαρόνια?....ναί, αυτό ίσως, αλλά μπορώ να υποθέσω....αλλά άσεε, σε υποθέσεις πε΄φτουμε έξω...όμως βλέπω τι έφτιαξες στο αχνισμένο τζάμι, όταν δεν σε βλέπει κανείς....τι γκριμάτσες κάνεις στο καθρέπτη του ανσανσερ? ....κάτι παιδικές ίσως...
εκατομμύρια σκέψεις, που δε γίνονται ποτέ λέξεις, μικρές και μεγάλες συνήθειες, γκριμάτσες, βλέμματα και χειρονομίες....είναι πολλά από αυτά που δε γνωρίζω, για τον άνθρωπο που αγαπάω....ίσως να μη μπορέσω ποτέ να τα αποκωδικοποιήσω για μια πληρέστερη εσωτερική γνωση...ήθελες να υπάρξει μεγάλη απόσταση της αναπνοής, τέτοια που να μην είναι ικανή στο να βυθιστούμε σε άγνωστους κόσμους....παραμένουμε άγνωστοι,....μέσα σε μια απόλυτα αμοιβαία σχέση ζωής και αγάπης,....άγνωστοι...μα τόσο ερωτευμένοι... άγνωστοι που μαγευτήκαμε από τον έρωτα...είμαστε άγνωστοι μεταξύ μας.....μα τόσο ερωτευμένοι!!!!
πόσο πραγματικό φαντάζει τ' όνειρο....., σε τρελαίνει......
Μάτια μου, χαρά μου, χείλη μου, φιλιά μου
μάτια μου, χαρά μου, με μαγεύεις
.......................................
Έρωτας με χτύπησε τρελός
χάνονται τα λόγια και οι λέξεις.
.............................................
έρωτας με χτύπησε μπαμπέσης.
Σαν γλυκό τραγούδι κάποιο αγγελούδι
στην καρδιά μου έριξε τα βέλη
..............................................
είσαι γλύκα, φως μου, είσαι μέλι.
"Όταν νιώθεις ότι σ' αγαπούν, ότι τρέφεσαι συναισθηματικά, ότι σε νοιάζονται, ότι σε στηρίζουν, ότι νιώθεις στοργή, έχεις περισσότερες πιθανότητες να είσαι ευτυχισμένος και υγιής. Έχεις πολύ λιγότερο κίνδυνο να αρρωστήσεις και, αν αρρωστήσεις, έχεις περισσότερες πιθανότητες να ξεπεράσεις την ασθένεια". Εκείνοι που πίστευαν ότι οι γυναίκες τους δεν τους αγαπούσαν, ένιωθαν σχεδόν διπλάσιους στηθαγχικούς πόνους από την άλλη ομάδα, οι οποίοι ένιωθαν ότι οι γυναίκες τους τούς αγαπούσαν. Η προσφορά αγάπης φαίνεται ότι κάνει το ίδιο καλό και στη διαδικασία της γήρανσης. Μία έρευνα σε πάνω από 700 ηλικιωμένους έδειξε ότι η γήρανση ανεστέλλετο περισσότερο όταν οι άνθρωποι αυτοί προσέφεραν στους άλλους, παρά όταν δέχονταν από τους άλλους. Όση περισσότερη αγάπη και στήριξη έδιναν, τόσο περισσότερο ωφελούνταν σωματικά. Ευτυχώς, μπορούμε να δεχόμαστε τα οφέλη της αγάπης ακόμα και όταν δεν έχουμε σύζυγο ή ερωμένη. Νιώθουμε αγάπη για ένα συνάδελφο, γονιό, παιδί ή αδελφό. Η ακόμα για κάποιο σκυλάκι, γατάκι, ψάρι ή φυτό. Και φυσικά, για το Θεό.....
Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει που μπρος μου θα σε ξαναδώ το φως του ήλιου θα ραγίσει και εσύ θα τρέχεις προς τα εδώ Θε να σκορπάω το μέτωπό σου χρυσή βροχή στον ουρανό και θαν' το ωραίο πρόσωπό σου Και όταν θα σμίξουν οι καρδιές μας όλα θα λάμψουνε αλλιώς και θα χαθεί μες στις σκιές μας όλος ο κόσμος ο παλιός....... Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει σε ξαναφέρνει η ανατολή....
Σε λίγο ξημερώνει μα κοιμήσου εσύ μεθάει η αγάπη, αγάπη μου, σαν το παλιό κρασί, το πιο ζεστό τραγούδι η ανάσα σου κι αυτή η τρικυμία μέσα στα μάτια σου. Σ’ αγαπώ σαν το γέλιο του Μάη, σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ σαν παλιά αμαρτία σε θέλω. Σε λίγο ξημερώνει μα κοιμήσου εσύ μεθάει η αγάπη, αγάπη μου, σαν το παλιό κρασί, στους δρόμους του κορμιού σου που ξενύχτησα στους δρόμους του κορμιού σου που ξεψύχησα...
εξηγούμε κάτι μιλώντας θεωρητικά,....ζωή....ανοίγωντας τα μάτια, βλέπουμε το φώς, τρώμε πρωινό, μεσημεριανό, δείπνο....γεμίζουμε γνώσεις, συναισθήματα, αγάπες κι έρωτες, ρομαντζάρουμε στο ηλιοβασίλεμα, φιλιά στο φεγγαρόφωτο, λόγια όμορφα κάτω από τ' αστέρια, βόλτες στην παραλία.....όμορφες ημέρες, χαμόγελα ευτυχίας......και απρόσμενα.....με καθημερινότητα....κάπου-κάπου πέρνεις και κάποιο λάχείο,......κάποια φορά μπορεί να κερδίσεις κάποιο όνειρο, κάποια ελπίδα, κάποιος να πιάσει μια χαρταεάνια καρδιά που έσπασε το σχοινί που την κρατούσε όπως πέταγε....το λεωφορείο της γραμμής είναι ιδιαίτερο.....ανεβαίνεις σε ένα σταθμό και δεν υπάρχει περίπτωση να επιστρέψεις....προχωράς.....μπορείς να απολαύσεις το ταξίδι, να το ζήσεις......δεν θα επιστρέψεις ποτέ.....
Όταν,
αγάπη μου, τα χέρια σου σηκώνεις να
βρούνε τα δικά μου, σαν
τί μου φέρνουνε πετώντας; Και
γιατί σταμάτησαν, έτσι ξαφνικά, μπροστά
στο στόμα μου; Κι
εγώ γιατί τ’ αναγνωρίζω ωσάν
κάποτε, παλιά, ναν
τά ’χα αγγίξει,
και
ωσάν και πριν καν να υπάρξουν νά
’χανε τρέξει τα ίδια αυτά στο
μέτωπό μου επάνω και στη μέση μου;
Cuando tus manos salen, amor, hacia las mías, qué me traen volando? Por qué se detuvieron en mi boca, de pronto, por qué las reconozco como si entonces, antes, las hubiera tocado, como si antes de ser hubieran recorrido mi frente, mi cintura? P. Neruda
διάλεξα ενα τρένο και μπήκα....σε κάποια στάση μπήκε ενα παιδάκι που έδινε λουλούδια....το είδα σαν ηταν να κατεβω....ειχε δωσει τα πανεμορφα τριαντάφυλλά του....έφτασα στον προορισμό μου, αλλά πολύ αργοπορημενα....και συνέχισα να περπατάω.....δεν ξέρω αν περπατάω μαζί με τη ζωή.....δεν ξέρω, αν η ίδια η ζωή με θέλει μαζί της....
