ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΗΘΕΛΕΣ...

έφυγα (σήμερα) ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΗΘΕΛΕΣ...

ιλυ....
..

μέχρι να έρθω ξεφύλλισε το περιοδικό....

σὰν κισσὸς θὰ σκαρφαλώσω...

τη ζωή τη ζούμε για το έρωτα, γι’ αυτή τη γεύση, για την πρώτη του ονειροπόληση, γι' αυτή τη σκέψη....

Ἀπὸ τραγούδια ἒν᾿ ἄυλο κομπολόϊ
σ᾿ ἐσὲ δὲν ἦρθα σήμερα νὰ δώσω.
Μὲ τὰ παιγνίδια ἐγὼ θὰ σὲ λιγώσω
καὶ μὲ τὰ ξόρκια, ἀγάπη μου, ἑνὸς γόη.

Γυμνοί. Καὶ σὰν κισσὸς θὰ σκαρφαλώσω
γιὰ νὰ φάω τὸ κορμί σου ποὺ μὲ τρώει.
Τοῦ λαγκαδιοῦ σου τὴ δροσάτη χλόη
μὲ τὸ χέρι θρασὰ θὰ τὴν πυρώσω.

Τὸ κρασὶ ποὺ ξανάφτει καὶ τὸ γάλα
ποὺ κοιμίζει, θὰ φέρω στάλα-στάλα,
μ᾿ ὅλο μου τὸ κορμί, νὰ σὲ ποτίσω.

Καὶ στὰ πόδια σου τ᾿ ἀσπροσκαλισμένα,
δύο βάζα ποὺ μοῦ παίρνουνε τὰ φρένα,
στερνὴ μανία τὸ μέλι μου θὰ χύσω...

Κ. Παλαμάς


μήπως ο έρωτάς μου είναι υπερβατικός?

ιλυ......

whispered in the sounds of silence...

Hello darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence...

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
........
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
No one dare
Disturb the sound of silence...

I Love You, whispered in the sounds of silence...

και πάλι .... δε μου φτάνει...

κοίτα τ' αστέρι που κοιτώ
στα μάτια σου να κοιταχτώ
που έχω χρόνια να τα φιλήσω
το βλέμμα σου το καστανό
το δάκρυ σου το γαλανό
πάλι να πιω και να μεθύσω...

να μ' αγαπάς και να με θες
για δεκατέσσερις ζωές
και πάλι εμένα δε μου φτάνει...

πλησιάζει...

Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον...

ύμνος τῆς Ἀγάπης
Α´ Παύλου πρὸς Κορινθίους

ιλυ....forever.................................................

όταν το πάρα πολύ ξεπερνά το +άπειρο

μη μου στεναχωριέσαι Αγάπη μου.... πάντα είμαι δίπλα σου..... ξέρεις πόσο σ' αγαπώ....κι αν κάποια φορά σου πω "δεν σ' αγαπώ" είναι γιατί τελείωσαν οι θετικοί φυσικοί αριθμοί, του πόσο πολύ, και η αρίθμηση ξεκινάει πάλι απ' την αρχή....φαίνεται πως το +άπειρο το ξεπέρασε ..... έχει περάσει τα φυσικά μεγέθη....

ιλύ ...ππ+..

Ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο...

χάσαμε πια κάθε αίσθημα αλληλεγγύης... μόλις μπορούμε να διατηρήσουμε την αυτοκυριαρχία μας, όταν η ματιά μας —ματιά κυνηγημένου ζώου— φωτίζει τη μορφή κάποιου συνανθρώπου μας....είμαστε αναίσθητοι, νεκροί, που κάποια τρομερή μαγεία δίνει τη δύναμη να τρέχουμε ...

δεν θέλω να σε χάσω ποτέ!..
κι όμως το νιώθω θα φύγεις !..
θα χαθείς ανάμεσα στους ψιλούς ουρανοξύστες που σου κρύβουν την αληθινή ευτυχία, το πραγματικό νόημα της ζωής....
θα σβήσεις σαν ένας φάρος που δε φωτίζει πια και τα πλοία χάνουν το δρόμο τους...
τρέχεις .....

σ’ αγαπώ...θα σ’ αγαπώ μια ζωή …ιλυ φορεβερ...

με πήρε το ξημέρωμα

με πήρε το ξημέρωμα στους δρόμους
...
να σέρνομαι και να παραμιλώ
...
μια λέξη απ' το στόμα μου δε βγαίνει
...
η μέρα που 'ρχεται μες στην καρδιά
...
με πήρε το ξημέρωμα στους δρόμους...

ενα παράθυρο ανοικτό αφήνω

ενα παράθυρο ανοικτό
αφήνω στην καρδούλα μου
να βλέπεις φως και να 'ρχεσαι
αγάπη μου, κοντά μου
Αγάπησέ με, αγάπησέ με
αγάπησέ με, σήμερα...

βοήθεια!!! χανόμαστε...

για ένα παραμύθι ζούμε…

με κάποιο τρόπο συναντηθήκαμε...
γνωρίζαμε ότι ο ένας σκεφτόταν συνέχεια τον άλλον...
νιώθαμε την αγάπη μας…μια αγάπη που δεν μας οδήγησε σε όμορφους τόπους….
τώρα νιώθουμε τα κομμάτια της μέσα από συννεφιασμένα τοπία, από ανέγγιχτα αγγίγματα των χεριών μας…

…και σ’ένα παραμύθι χαθήκαμε…

μπορεί όλα και τα πάντα…

σβήσε τα μάτια μου· μπορώ να σε κοιτάζω,
τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.
χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ’ρθω σ’ εσένα,
και δίχως στόμα, θα μπορώ να σε παρακαλώ.

κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,
σαν να ήταν χέρια, όμοια καλά, με την καρδιά.
σταμάτησέ μου την καρδιά, και θα καρδιοχτυπώ
με το κεφάλι.
κι αν κάμεις το κεφάλι μου σύντριμμα, στάχτη, εγώ
μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι...


δυνατά εκφραστικά μέσα από εικόνες πάθους, μεταφορές, υπερβολές, αντιθέσεις, επαναλήψεις του μπορώ, γιατί ο έρωτας μπορεί όλα και τα πάντα…

αν θές πίστεψέ το...

δε σ’ αγαπάω
δε σε ζητάω, δε μου λείπεις, δε σε νοιάζομαι
δε σε μισώ, πολύ απλά δε σε χρειάζομαι
δεν έχω χρόνο πια για σένα ούτε λεπτό
σε ξεπερνάω

δε σ’ αγαπάω
θα στο φωνάζω έξω από την κλειστή την πόρτα σου
.... τελευταία έχω ανάγκη να στα πω
.....................
δε σ’ αγαπάω
δε σε ζητάω, δε μου λείπεις, δε σε νοιάζομαι....

ιλυ.....πάρα ππολύ......

μεταξύ Σαββάτου και καθημερινότητας....

δεν πρόκειται για μια υπερβολική φροντίδα για το τέλειο, το ασυνήθιστο, για χωρίς λόγο επαναφορά συζητήσεων....δεν υπάρχουν μέρες ξεχωριστές, μέρες που να δίνουν έστω και κάποια αμυδρή απόχρωση στη καθημερινότητα....είναι οι συνηθισμένες μέρες της ζωής, που έχουν διαμορφώσει τη στάση και την αντίληψη....μπορεί να υπάρχουν εκλάμψεις που μπορεί να σε ξεγελάσουν και να πείς μήπως?...αλλά ξανά στο ίδιο παρονομαστή....
ήταν και αυτή μιά ταπεινή και ανούσια και άχρωμη μέρα Σαββάτου....ας πούμε πως ήταν μια πρόκληση, ένας ίδιος κρίκος της αλυσίδας του στιγμοχρόνου, που προσπάθησε να του δοθεί μια ιδιαιτερότητα από την λοιπή καθημερινότητα, με έναν καφέ....έγινε προσπάθεια για χρωματισμό, που δεν ήταν μόνο αυτό το Σάββατο, ήταν και άλλα....έγινε μια προσπάθεια διαχείρισης της μέρας, που παραμέριζε αυτό που θεωρώ ως καθοδηγητικό παράγοντα της ζωής, ώστε να περπατάμε σε κάποιο δρόμο, απλώνοντας απλές σκέψεις για επίλυση ή μετριασμό έντονων προβλημάτων...
μια πρωινή αφετηρία της μέρας χωρίς την γεύση του πρωινού καφέ τείνει να στραβώσει όλη τη υπόλοιπη μέρα...ο πρωινός καφές, δεν είναι πρωινός καφές, είναι μια εικόνα, συμβατική, που θέλει τη δική της ξεχωριστή λειτουργία μας...
και η μέρα περνά, έρχονται οι μεσημεριανές καθημερινές ώρες που είναι ώρες ηρεμίας, δεν κάνεις τίποτα...αν θελήσεις να κάνεις, δεν μπορείς, περνά πολύς χρόνος δίχως να κάνεις κάτι...και έρχεται το απόγευμα, προς το βράδυ, στην άλλη άκρη της ημέρας, που αρχίζεις να νιώθεις κάποιες ξεχωριστές βραδινές σκέψεις....η νύχτα κουβαλά πράγματα που δεν τα 'ει η μέρα...το βραδινό κομμάτι της μέρας δεν είναι μόνο ο ύπνος, είναι το να μπορείς να "απολαμβάνεις" μια βαριά φορτωμένη μέρα, μια ουράνια καλοκαιρινή νύχτα, μια δροσερή θαλάσσια αγκαλιά, ένα φλογερό φιλί, μια ένωση κοσμικών γαλαξιών...
έτσι η κάθε μέρα έχει δύο άκρα, που πρέπει να μπορείς και τα δύο να τα απολαμβάνεις...για να έχουμε σχέση με τον περιβάλλον μας κόσμο, με τον μισό μας εαυτό, με τον εαυτό μας...

...

καφές με δόντια....
.....δεν αλλάζουν!!!

τι κατάφερες που βγήκες για καφέ έξω απ’ το σπίτι?...
...μπαίνεις στο σπίτι, ανοίγεις το λάπτοπ, κλείνεις τέρμα τη μουσική απ’ το ραδιόφωνο, κάθεσαι στον καναπέ που τον νοιώθεις σαν φακίρης, κάνεις πως διαβάζεις τα άρθρα της ημέρας.... κάτι ομως σε χαλάει, κάτι σε ενοχλεί.....
ο πονόδοντος.......

...............................

άνθρωποι που (δεν) θέλουν.....

ο καιρός περνά, καιροί αλλάζουν, επιλογές διαφοροποιούνται, αδυναμίες στη μοναξιά μεγαλώνουν.....ίσως αυτά να είναι απλοί φόβοι....αλλά υπάρχουν άνθρωποι που μοιράζονται ζωές και στιγμές, υπάρχουν άνθρωποι που κοιμούνται μαζί, που μοιράζονται στιγμές της ζωής μη γνωρίζοντας τι έχουν μεταξύ τους....έχουν βάλει τα συναισθήματα και την αγάπη στη βαθιά κατάψυξη...

υπάρχουν άνθρωποι που ζουν μονάχοι

σαν το ξεχασμένο στάχυ

ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος

κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος

σαν το ξεχασμένο στάχυ

άνθρωποι μονάχοι

ανθρωποι μονάχοι σαν ξερόκλαδα σπασμένα 

σαν ξωκλήσια ερημωμένα, ξεχασμένα 

.... σαν εμένα...