παρέα με ένα φλυτζάνι...

για να μένουμε ξύπνιοι...

Έβαλε τον καφέ
Στο φλιτζάνι
Έβαλε το γάλα
Στο φλιτζάνι με τον καφέ
Έβαλε τη ζάχαρη
Στον καφέ με το γάλα
Με το κουταλάκι
Γύρισε
Ήπιε τον καφέ με το γάλα
Και ξανάφησε το φλιτζάνι
Χωρίς να μου μιλήσει
Άναψε
Ένα τσιγάρο
Έκανε δαχτυλίδια
Με τον καπνό
Έβαλε τις στάχτες
Στο τασάκι

Χωρίς να μου μιλήσει...

Ζακ Πρεβέρ

ιλυ....

είσαι η λαχτάρα μου, ο καφές και τα τσιγάρα μου.....

την καρδιά μας, ελεύθερα....

το σωμα και η σκέψη υποφέρουν αν δεν μπορούμε να εκφράσουμε αυτά που νοιώθουμε...ανοίγουμε την καρδιά μας, ελεύθερα, ακόμη κι αν δεν έχουμε καμιά ελπίδα, ακόμα κι αν δεν έχουμε τίποτα να περιμένουμε....


Μόνο σ’ αγαπάω, μόνος πολεμάω
Και στο πλάι μου κανείς
Μόνος αρρωσταίνω, μόνος περιμένω
.... πρόκειται να ‘ρθεις...?

Στα χείλια σου ανάσα δε θα βγει
Τον ήχο της φωνής σου δεν ακούω
Μονάχα την καρδιά μου κρυφακούω...

ily...

να περπατ(ήσ)ω δίπλα σου...

αυτή η ατέλειωτη η γλύκα σου πως με τραβάει να 'ξερες
να περπατήσω δίπλα σου με θάρρος στην ζωή
αυτή η ατέλειωτη η δίψα σου για της ζωής το άγνωστο
τι μού 'χεις δώσει να 'ξερες και πού να φανταστείς
αγάπη μου τρελή .....

ιλυ.......................................................................................

πρωινές ανηφόρες.....

νικημένο από μια δύναμη...

πάμε γι' άλλες πολιτείες μελλοντικές...

η εμμονή...

ακούς πως στη ζωή σου χωράνε λίγα και καλά....δεν νομίζω πως πρέπει να ισχύει...στη ζωή μας χωράνε όλα, το καθένα είναι κάτι διαφορετικό από το άλλο....δεν είσαι μόνο καλός αν σου αρέσουν τα λίγα, γιατί τα πολλά δεν είναι καλά....δεν υπάρχει ζωή με λίγα και καλά....όλα είναι καλά, αν μπορείς να βγάλεις αυτό το καλό που έχει μέσα του...μπορώ να βλέπω και να μετατρέπω σε καλές πράξεις αυτές που νοιώθω πως υπάρχουν μέσα στην πράξη...έτσι απόλυτα δικαιολογημένη η εμμονή στην ΟΜΟΡΦΙΆ....

ily

σκέπτομαι...την αναπόφευκτη Ανθηρότητά σου

µονάχα αυτό...
ιλυ...

το 2020, με ευχή...

οι μέρες των εορτών πέρασαν, τα ζωντανά παιχνιδιάρικα λαμπιόνια έσβησαν, τα δέντρα γδύθηκαν και στοιβάζονται οριζόντίως στα πεζοδρόμια, τα στολίδια ξαναμπήκαν στα κουτιά τους...αυτές τις μέρες πρίν κάποια Χριστούγεννα τις περίμενα με αγωνία, έχουν μια λάμψη, μια μαγεία, άλλη αίσθηση, και φως...πολύ φως....κάθε ηλικία την αισθάνεται λίγο διαφορετικά....τα παιδιά ζουν την παιδική τους παιδικότητα, αυτοί που απουσιάζουν από την οικογένεια λόγο σπουδών-εργασίας σμίγουν ξανά, οι μεγαλύτεροι αισθάνονται τη ρουτίνα λιγότερο αφού τους γεμίζουν πολλές όμορφες στιγμές, έντονες αγκαλιές, ο ανελέητος χρόνος κοντοστέκεται....
αυτές οι μέρες πέρασαν, οι καλικάντζαροι έφυγαν, τα παραμύθια τέλειωσαν....κάπως έτσι, αλλά ανάποδα τα δικά μου συναισθήματα....εκείνες τις λαμπερές μέρες μελαγχολούσα, γιατί δεν μπόρεσα να την κρατήσω στη αγκαλιά μου, γιατί στην αλλαγή του χρόνου ήμουν σε ένα άδειο καναπέ, γιατί ένα χρόνια πολλά με το ζόρι ξεμύτισε, γιατί δεν είδαμε μια άσπρη μέρα, γιατί δεν συμμετείχαμε στις χαρές....
οι μέρες του προγράμματος και της ρουτίνας μου είναι μέρες χαράς....γιατί έχω όμορφες εικόνες, εσωτερικά τσιμπήματα, όμορφα μάτια, συνεχεις αύρες, φωνητικές χαρούμενες φασαρίες.....
έτσι μπηκε το 2020, με ευχή να είμαστε καλά, οι άνθρωποι να παρηγορούν, να χαιδεύουν, να αγκαλιάζουν....

ily........

μέρες γιορτών......

τα αδύνατα δυνατά, για να το βλέπω....

ύστερα από το μειδίαμα έρχεται το χαμόγελο...χαμογελάσαμε μετά το πρώτο μας κλάμα, στην προσπάθειά μας να αναπνεύσουμε....χαμογελάσαμε και ύστερα από τις γκρίνιες των πρώτων δοντιών μας...χαμογελάσαμε όταν το δέρμα μας αισθανόταν κάτι σαν ελαφρό αερικό φύσημα από χάδια....και ως σήμερα χαμογελάμε, με μεγαλύτερο χαμόγελο, που βγαίνει μέσα και από ανάμικτα άλλα συναισθήματα....το πιό όμορφο χαμόγελο είναι πάντα αυτό που βλέπουμε κάθε φορά που χαμογελάμε, δεν υπάρχει σύγκριση....το πιό όμορφο χαμόγελο είναι το δικό σου....είναι διάχυτο στο φώς, πλημμυρίζει όλο το χώρο που μπορεί να διακρίνει κάποιος γύρο του...μου αρέσει όταν χαμογελάς ή μειδιάς...γίνεσαι ακόμα πιό όμορφη, και όλα γύρω σου ομορφαίνουν, γιατί το χαμόγελό σου είναι τόσο όμορφο...!!!....είναι αυτό που θέλω να δώ το πρωϊ, προτού δώ οτιδήποτε άλλο.....το χαμόγελό σου, δίνει δύναμη...γλυκιά αιθέρια ύπαρξη, συνέχισε να χαμογελάς, να ομορφαίνεις το κόσμο....

ένα χαμόγελο δεν στοιχίζει ούτε ένα λεπτό,
ένα χαμόγελο αναπτερώνει, δημιουργεί ευτυχία,
ένα χαμόγελο δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν κατακτιεται,
ένα χαμόγελο έχει αξία όταν δίνεται,
κι αν κάποια φορά δεις έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να σου χαρίσει ένα χαμόγελο, δώσε 'συ το δικό σου, γιατί το έχει περισσότερο ανάγκη από σένα...

χαμογέλα, έτσι η ψυχή μένει ζωντανή....είναι το φιλί της ψυχής...

αχνίζει .... ο καϊμακλής καφές...

Ψυχή μου! τί λιακάδα! τί ουρανός! τί φύσις!
αχνίζει εμπροστά μου ο καϊμακλής καφές,
κι εγώ κατεμπνευσμένος για όλα φέρνω κρίσεις,
και μόνος μου τις βρίσκω μεγάλες και σοφές.

oh I know it's not much...

μαζί με τα άπειρα.... το .... And you can tell everybody this is your song....

It may be quite simple but now that it's done
........this song
It's for people like you that
Yours are the sweetest eyes I've ever seen

I hope you don't mind

That I put down in words

How wonderful life is while you're in the world

καλό ξημέρωμα...ιλυ...

άπειρα .....

η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ γιατί έρχεται μαζί με τη ζωή...

μέρες Χριστουγέννων...μέσα σε αυτές τις μέρες μια νέα ζωή φώτισε το υπέρλαμπρο αστέρι, μιά ζωή μαζί με την αγάπη...είναι πανέμορφη όταν την κοιτάς, ζεστή και τρυφερή όταν την πλησιάζεις και σαν φως όταν της αγγίζεις....

από εκείνη τη νύχτα που γεννήθηκε άρχισα να την αναζητώ...χρόνια περάσαν, ώσπου η ίδια η αγάπη εμφανίστηκε, σαν όπως λέγεται στη μυθολογία πως ο Δίας έφαγε τα παιδιά του, ώσπου μια μέρα του άνοιξαν το κεφάλι και βγήκε η Αθηνά....κάπως έτσι ξαφνικά εμφανίστηκε μια καινούργια ζωή....

σάββατο βράδυ, η βραδιά κρύα και γλυκιά, οι βιτρίνες στολισμένες, μια αισιόδοξη νότα τραγουδά στην καρδιά μου και τα βήματα μου με οδηγούσαν σ' εκείνο το σπίτι, ήθελα νάμουν εκεί την ώρα που θα ξαναγεννιόταν, σαν εκείνη τη δευτέρα του κινέζικου λαγού...

γεννήθηκες γιατί το θέλησαν κάποιοι....σ'αγάπησα γιατί το θέλησε η καρδιά μου....

δεν ξεριζώνονται οι αγάπες από  μέσα μας, βλασταίνουν....

νάσαι πάντα καλά, το μειδίαμά σου πάντα να σε χαρακτηρίζει, είναι γιατρικό....

με κουδουνίστρες πλαστικές

όμορφες και χρωματιστές

με νανουρίζανε

και τα ματάκια τα μικρά

είδαν του κόσμου τ’ αγαθά

και συμφωνήσανε...

έτοιμοι να καλοσορίσουμε κάθε στιγμή...

κι εμείς...θεατές...να τα βάλουμε σε "τάξη", καταρρέουν, ξαναπροσπαθούμε....καταρρέουμε 'μεις..

οτι κι αν κάνουμε, γυρίζει απ' τη άλλη...μια στάση με διαρκή αναχώρηση...κοιτάς στο βάθος και χάνεται.....κραυγάζεις και δεν τ' ακούς ούτε 'συ...και είμαστε όρθιοι, έτοιμοι να καλοσορίσουμε κάθε στιγμή...

δεν μπορώ με σιωπή να κρύψω, την Αστραφτερή ΘΕΆ που με ανάλαφρο βηματισμό ήρθε στη ζωή  μου, όσα το γλυκό φως της αγάπης φρόντισε, από φόβο, μήπως ο χρόνος καθώς χάνεται σε στιγμές λήθης, σκεπάσει τις σκέψεις της φροντίδας, με σκοτεινές νύχτες....όμως μιλώ σε σένα και σε χίλιους αγγέλους, να κάνω αυτήν την Ομορφιά να μιλήσει..............................

σ' αγαπώ....

έρχονται ώρες...

έρχονται ώρες
που όλα τα φοβάμαι...

αυτές τις ώρες

.............

όταν θα'ρθούν

δίπλα μου να'σαι

μαζί σου να με βρούν....

είναι...το τριαντάφυλλο...

«Ο καιρός που αφιέρωσες στο τριαντάφυλλο σου είναι που κάνει το τριαντάφυλλο τόσο σημαντικό»....

https://apres-lafin.blogspot.com/2018/09/blog-post_13.html

https://apres-lafin.blogspot.com/2017/09/blog-post_10.html

https://apres-lafin.blogspot.com/2017/09/blog-post_22.html