νοιώθω τόσο κοντός δίπλα σου........

σύ ῾σαι μιὰ βασίλισσα....

Τί νὰ σοῦ πῶ; Τί νὰ μοῦ πεῖς; Ἐσὺ καλὰ γνωρίζεις,
Καὶ τὴν ψυχή μ᾿ καὶ τὴν καρδιά μ᾿ ἐσὺ μὲ τὴν ὁρίζεις.
Μὰ σύ ῾σαι μιὰ βασίλισσα, π᾿ ὅλο τὸν κόσμο ὁρίζεις,
Σὰ θέλεις παίρνεις τὴ ζωή, σὰ θέλεις τὴ χαρίζεις....

παγώνοντας στιγμες ισορροπίας....

ο χρόνος περνά με λεπτά, δευτερόλεπτα, με παρελθόν, με παρόν....περπατάς, σκέφτεσαι, δημιουργείς και στην πορεία οι ώρες παραμενουν παγωμένες στο ίδιο σημείο, εκεί όπου ξεκίνησες....ο χρόνος είναι 'δω, αφανέρωτος, παρόντας στου ονείρου το ξεκίνημα, είτε απόντας στα παρόντα.....πάγωσε στιγμές και φύλαξέ τες, αποτάξου τον χρόνο και συνέχισε......

Όταν κάποιοι άλλοι μιλούν σαν εσένα....

είμουν ένα τίποτε…

πνιγμένος στο σκοτάδι της ανυπαρξίας…

στις γωνιές του μυαλού μου, αραχνιασμένα όνειρα…

μείναν…όνειρα….τυλιγμένα στον ιστό της νεκρής μου φαντασίας….

ώσπου άρχισα να γράφω….

και οι λέξεις καθαρόαιμα άτια τρέχουν, στον ιππόδρομο του λευκού χαρτιού μου…

έγιναν φως, αισθήματα, ελπίδες….διαλυθηκε η ομίχλη, η νύχτα έγινε μέρα…τα όνειρα πήραν σάρκα και οστά και φτιάχνουν την ανύπαρκτη ως τώρα ζωή μου…τώρα ζώ, βλέπω, βλέπω τον κόσμο μου….γράφω γι’ αυτόν και γι’ άλλους κόσμους, μπορώ…η φαντασία μου αναστήθηκε και πετά σα πουλί εξωτικό σε παρθένους τόπους…πάω και εγώ μαζί της για να πω πως είμαι ‘κεί…για να περπατήσω στον ήλιο, να κολυμπήσω στη θάλασσα της ευτυχίας…για να νοιώσω πως ζώ και ζώντας να γράφω και γράφοντας είμαι κάτι…..

είμαι ο γράφων….

λίγο μπερδεμένα τα χρονικά .....αλλά έτσι είναι.....

για ενα ευθραστο αγριμι....

Προσπάθησα να πνίξω τους καημούς μου, αλλά οι καταραμένοι έμαθαν να κολυμπούν.....

με ΔΕΠΥ & Διαταραχή Αισθητηριακής Επεξεργασίας....

ο συνεχής εκνευρισμός και η ανησυχία, η αδυναμία εκτίμησης του προσωπικού χώρου καθώς και οι συναισθηματικές εντάσεις σε δημόσιους χώρους μπορεί να αποτελούν ενδείξεις τόσο για ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής- Υπερκινητικότητας) όσο και για Διαταραχή Αισθητηριακής Επεξεργασίας, με υπερευαισθησία / υποευαισθησία σε αισθητηριακά ερεθίσματα όπως σε εικόνες, ήχους, γεύσεις, οσμές και υφές.....

το έγραψε(α) σε μια τέτοια στιγμή...........

«Κορίτσι μου να ξέρεις ότι η λογοτεχνία είναι ο πιο ευχάριστος τρόπος για να αγνοείς τη ζωή». Δεν είχε πάρει το βλέμμα του από το βιβλίο που είχε μπροστά του και η απάντηση σα να είχε δοθεί από μόνη της. Αυτόματα.
«Μα γιατρέ….»
«Δεν το σκέφθηκα μόνος μου αυτό που σου λέω. Του Φερνάντο Πεσσόα είναι, αλλά το έγραψε σε μια τέτοια στιγμή.  Η συγγραφή αποτυπώνει τις στιγμές, άλλωστε…»

«Τα βιβλία είναι καθρέφτες. Μέσα τους, βλέπεις αυτό που έχεις μέσα στον εαυτό σου. Κατάλαβες;»
«Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι ο κόσμος είναι φτιαγμένος για να καταλήξει τελικά μέσα σε ένα ωραίο βιβλίο»
Ο γιατρός πήρε μια βαθειά ανάσα ικανοποίησης. «Αγαπητή μου πιστεύω ότι ο σκοπός της κουβέντας μας ήδη επιτεύχθηκε.  Ο πραγματικός σκοπός των βιβλίων είναι να παγιδεύσει το μυαλό για να το αναγκάσει να σκεφτεί μόνο του…»
Κοιτάχθηκαν. Κανέναν από τους δυο δεν ενοχλούσαν πια οι διαμαρτυρίες που ακούγονταν από τον προθάλαμο....

Φερνάντο Πεσσόα

θάθελα νάχα μαύρα, μακριά, σπαστά μαλλιά.....να πέφτουν στους ώμους και να χοροπηδώ σαν παιδί.....

...από το ημερολόγιο ενός περιττού ανθρώπου....

το μολύβι, το χαρτί και το ..... χρώμα....
οι σκέψεις μεταφέρονται στο χαρτί σαν το σεισμογράφο, άλλοτε έντονες, άλλοτε απαλές.....η μύτη της γραφίδας χαράζει το χαρτί....το μελάνι σκεπάζει τη σελίδα με μαύρο νερό....η σελίδα θα μαυρίσει...

μέθυσα 'ποψε "γιασεμάκι μου"....

πρέπει να ‘σαι πάντα μεθυσμένος....για να μη νοιωθεις το φρικτο πονο της καρδιας, που σπαζει το δεσιμο των μυών και σε αφηνει να γερνεις στη γη.......πρέπει να' σε πάντα μεθυσμένος, με κρασί, με ποιηση, με αρετή.....με οτι θες, φτανει να 'σαι μεθυσμένος....για να μη μπορούν οι κακές σκέψεις να αρρωστησουν το μυαλο, το σώμα και το πνεύμα....

....Ερωτευμένος Σαίξπηρ....

Τι όμορφο που ‘ναι να σε συλλογιέμαι
Να γράφω όλο για σένα
Να σε κοιτάζω ..........   έτσι ..........
Μες στο -στον κλειστό μου χώρο-
Μια λέξη που ‘χες πει την τάδε μέρα
Στο τάδε μέρος, όχι η λέξη η ίδια
Μα αυτός ο τρόπος που είχε,
μέσα της να κλείνει όλο τον κόσμο.....

σαν να ερωτεύομαι “πρώτη φορά”...

ένα jasmiροδάτο χαμόγελο.....

η ζωή είναι ωραία, λένε, αρκεί να τη ζούμε...να τη ζούμε μαζί με άλλους, γιατί αν είμαστε μόνοι μας δεν ζούμε, δεν είναι αυτό ζωή....

βρισκόμαστε σε ένα περιβάλλον που είναι γεμάτο ζωή, αλλά και απο πολύ απαισιοδοξία, φτώχεια, γρίνια, ανέχεια...και πολλές φορές είμαστε ανίκανοι να σταθούμε δίπλα σε αυτούς που μας έχουν πραγματικά ανάγκη....μας πιάνει-καταβάλλει μια θλίψη-οργή που δεν μπορούμε να βοηθήσουμε....ερωτήματα γεννιούνται, μένουν χωρίς απάντηση....πως θα μπορέσουν να ανταπεξέλθουν αυτή την κατάσταση, αφού υπάρχει αμέριστη θέληση για βοήθεια.....το πείσμα για μεγαλύτερο ψάξιμο, για το πως γίνεται να βοηθήσουμε, μεγαλώνει συνεχώς....

μπορεί να υπάρχουν παροιμίες, όπως το όποιος θέλει πραγματικά να βρεί κάτι, το βρίσκει στο δρόμο του!!!!....έτσι προσπαθούμε με διάφορους τρόπους, όπως αυτός που κάνουμε γράφοντας.....αν δεν είναι αποδεκτός άλλος/οι τρόποι....

άνθρωποι, με μάτια λίγο διαφορετικά, ίσως λυπημένα, που προσπαθούν να κρύψουν αυτό που τους απασχολεί, τον πιθανό πόνο τους, πίσω από ένα χαμόγελο.....κάθε φορά που το βλέπουμε παίρνουμε δύναμη, δύναμη από αυτούς και ίσως μπορέσουμε να τους μεταδώσουμε το δικό μας κουράγιο...δεν ξέρω αν μπορούμε να το εξηγήσουμε κάπως αλλιώς, αλλά κάπως έτσι αισθανόμαστε και ειδικά αν μπορέσουμε κάποιες φορές να το ζήσουμε αυτό...

κάποιοι, κάποιες φορές περιμένουν την παρουσία μας, την καρτερούν με μεγάλη ανυπομονησία και αυτό γιατί εκτιμούν αυτό που τους δίνουμε, γιατί γνωρίζουν πως το κάνουμε με την ψυχή μας, με την αγάπη μας....και αισθάνονται ότι γεμίζουν τα χέρια και οι ψυχές.....

γνώρισα έναν άνθρωπο που το χαμόγελο του περισσεύει...δεν ενοχλεί κανέναν, κάθεται σε μιά γωνιά, χωρίς να ενοχλέι και πάντα με ένα jasmiροδάτο χαμόγελο.....

αυτό που κάνει είναι χάρισμα,είναι ευλογία και εύχομαι να συνεχίσει να μας δίνει δύναμη με το χαμόγελο του και τροφή για σκέψη στη συνείδηση μας....δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι κι ας μας δείχνουν κάτι διαφορετικό!!!

μπροστά στο χρόνο που έχει φύγει τα λίγα λεπτά συζήτησης μαζί του ήταν τα πιο σημαντικά αισθητομαθήματα για τον εαυτό μας....

θέλουμε πολλές φορές να κλάψουμε από συγκίνηση, γιατί ένας μειδιαστός άνθρωπος είπε μερικές κουβέντες, που σφηνώθηκαν μέσα μας...η ζωή μας είναι τόσο μικρή...είμαστε εδώ για να τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε και για να βοηθήσουμε έναν άνθρωπο να ζήσει καλύτερα.....γιατί μόνοι μας δεν είμαστε τίποτα....γιατί η ζωή έχει αξία όταν την έχουμε συνειδητοποιήσει....και επειδή είμαστε περαστικοί από τον κόσμο, όποιοι και αν είμαστε, ότι και αν κάνουμε...να το ζούμε με ΑΓΑΠΗ....

ας ποιούμε ενα ποτηράκι ....Jasmin μου.........

το παγκάκι...

όταν δεν αντέχεται το παγκάκι........

τα πουλιά φεύγουν....

...κομπλάρω.....

όταν σ' έχω δίπλα μου μπορώ να μιλήσω πιό εύκολα, γιατί δε χρειάζεται να σε κοιτώ στα μάτια...κομπλάρω.....μπορώ να κοιτώ τα πόδια μου, να τα μαζέψω, να κοιτώ αμήχανα πρός κάπου, να παίζω-κουνώ αμηχανα τα χέρια-δάχτυλα....και όλα αυτά με κάνουν να μιλήσω χωρίς να κοιτάξω τα μάτια σου....έτσι βγαίνουν πιό εύκολα...δεν συμβαίνει το ίδιο όταν δεν σε βλέπω...και γράφω....είσαι παντού....δεν μπορώ να κρυφτώ, δεν ξέρω τι να πώ.......είσαι δίπλα μου, απέναντί μου, μέσα μου......παντού, χωρίς να σε βλέπω....
όταν σ' είχα δίπλα μου, είχαν ειπωθεί πολλά και χωρίς να βγαίνουν ήχοι, βαθιές μετρημένες κουβέντες....όταν έχεις το άλλον δίπλα σου ανοίγεσαι...και αυτά τα ανοίγματα πάντα θυμίζουν κάτι......μπορεί η σχέση να πάρει οποιαδήποτε μορφή, μπορεί να εξαϋλώθεί, μπορεί να πάψει να υπάρχει, μα κάθε φορά που θυμάμαι εκείνες τις στιγμές, θυμάμαι οτι εμπιστευτικά έναν άνθρωπο που με βοήθησε στη ζωή να πάρω δύναμη...μπορεί και προσωρινή.....γιατί πολλές φορές που πήγαινα να μιλήσω οι λέξεις κολλούσαν στο λαρύγγι, δεν έβγαιναν, με ένα κόμπο στο λαιμό, σφίξιμο στο στομάχι και δεύτερες σκέψεις στο κεφάλι.....

τώρα που δεν είσαι δίπλα μου, μπορώ να πώ μόνο "Κ α λ η ν ύ χ τ α"....Jasmin.....

αν ήσουν δίπλα μου θα στην έλεγα με φ....... και χ........

Βουνό και Θάλασσα……

η θάλασσα για μένα είναι χαρά και πόνος, είναι δάκρυ και χαμόγελο….αγαπάω το βαθύ γαλάζιο χρώμα της και τη φωνή της….όταν είμαι δίπλα της με προκαλεί, άλλοτε με άγριο τρόπο κι άλλοτε με ήρεμο…. ξέρει να με πλανέψει, ξέρει να μαγεύει την φαντασία μου, ξέρει το πώς θα της φερθώ όταν μπώ μέσα της…..με ψυχολογεί και είναι πάντα έτοιμη να πάρει όλη την ενέργειά μου, το θυμό μου, μέχρι να με κάνει ένα της….όταν είναι ήρεμη προκαλεί να της αφεθώ κι όταν είμαι θυμωμένος θέλει να μου αποδείξει τη δύναμη που κρύβω μέσα μου……το πιθανό λάθος μου δεν το συγχωρεί, αλλά και πάλι όταν με κάνει να το πληρώσω, με γαληνεύει στην αγκαλιά της και μετατρέπει τον πόνο μου, σε ηρεμία και γαλήνη….μέσα της βρίκα ένα θησαυρό που θα μείνει αιώνια, μα πολλά σκουπίδια που είναι τριγύρω την ανακατεύουν και δεν το αντέχει και αγριεύει και προσπαθεί να τα πετάξει από μέσα της…..
αυτή είναι η θάλασσά μου, κι αν την λατρέψεις, θα σου βγάλει όλα τα πάθη της πάνω σου….είναι πολύ όμορφο να πεθαίνεις στην αγκαλιά της…..