μονόλογοι ατέλειωτοι, μυστικές μικρές και μεγάλες προσωπικές αφηγήσεις,.... έρωτες ανεκπλήρωτοι, επιθυμίες διαχρονικές και πόθοι πανίσχυροι, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις.... κάθε αφήγηση και μυθοπλασία μέσα από ένα συνεχόμενο νήμα...όταν φύγουμε από αυτό το φως που μας βλέπουν, θα αφηγούνται, θα θυμούνται.....
η θάλασσα δεν φαίνεται... ο χώρος σκοτεινός....πάλι καλά που δεν σκουντουφλάμε...
ο Νεχαμάς παρατηρεί ότι ο Μοντέν «δεν αγαπά τον Λα Μποεσί για την αρετή του, αλλά ούτε και για κάποια συγκεκριμένη ιδιότητα του χαρακτήρα του. Τον αγαπά επειδή ο ίδιος είναι αυτός που είναι και ο Λα Μποεσί είναι ο Λα Μποεσί»
η πραγματικότητα λέει πως, αν και οι άνθρωποι δεν είναι ενάρετοι και τέλειοι, επισυνάπτουν γνήσιες φιλίες. Ακόμη και ανάμεσα σε εγκληματίες δεν μπορούμε να βρούμε αυθεντικές φιλίες;
δεν αναζητώ την απόλαυση....και γι' αυτό δεν θα ήμουν ποτέ γνήσιος φίλος...είμαι ερωτευμένος...δεν ανοίκω ούτε στα περί φιλίας του Αριστοτέλη, ούτε του Ναχαμά.....για να ερωτευτεί κανείς και να επικοινωνήσει θέλει "και αρετή και τόλμη..." ο έρωτας είναι Ευριπίδεια "τραγωδία"....
εχω την αίσθηση ότι το παρελθόν με εγκαταλείπει με μεγαλύτερη ταχύτητα...με ένα αύριο απροσδιόριστα, κουφό, δίχως συμπόνια, σκληρό, ανελέητο, να αρχίζει να τυλίγει το σώμα αφαιρώντας του κινήσεις....
αν μπορέσεις να στρέψεις το βλέμμα σε μιά κατεύθυνση, επίμονα, θα δεις τον παράδεισο να περνά...και αυτό γιατί με δίδαξαν εξαιρετικοί άνθρωποι.....
Αγαπημένη μου Jasmin, δεν ξέρω τι κινεί τη σκέψη μου αλλά σου γράφω από άλλον Πλανήτη στο διπλανό γαλαξία όπου έφτασα μέσο της σκέψης, αφού ο τόπος άρχισε να με αποξενώνει....ίσως σε καμιά εκατοστη χρόνια η γή να φτάσει τον παράξενο Πλανήτη....
....όταν κανείς λέει την ευχή μόνο με το στόμα, χωρίς να συμμετέχει ο νους, αυτό βοηθάει; – βοηθάει και αυτό, δεν διώχνει βέβαια τον εχθρό, αλλά, με τις ριπές που του ρίχνει, τον καθηλώνει εκεί που βρίσκεται. η ευχή έχει μεγάλη δύναμη· είναι φοβερό όπλο κατά του διαβόλου, είναι σαν να πυροβολείς τον διάβολο με σφαίρες πνευματικές και δεν
μπορεί να πλησιάσει.... από τους Λόγους περί Προσευχής Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου
κάθε πρωί τον βρίσκω στον σιδηροδρομικό σταθμό της Βέροιας, στις
7:45΄ ακριβώς. χρόνια τώρα, στο καθημερινό μου δρομολόγιο για την
Έδεσσα, αυτός εκεί. ........πάντα εκεί, στην ίδια θέση καθισμένος,
ακουμπώντας τα δυο του χέρια πάνω στο ......το βλέμμα του φαίνεται να
τρέχει έξω από το τζάμι, στις ράγες του τρένου....φιγούρα λεπτή,
ντυμένος όμορφα ...λεπτά χαρακτηριστικά στο πρόσωπό, με τόσο διάφανο
δέρμα που διακρίνονται οι φλέβες του, με υποδέχεται πάντα χαμογελώντας,
σαν να θέλει να μιλήσει σε κάποιον....στο ευγενικό του χαμόγελο
ανταποδίδω με μια «καλημέρα».....οι εποχές διαδέχονται η μια την άλλη
αλλάζοντας την όψη .....κι αυτός πάντα εκεί!......η ζωή κυλά πάνω σε
ράγες που βάζουμε εμείς ή η μοίρα....αφίξεις και αναχωρήσεις, αναμονή,
αγωνία, νοσταλγία για τους σταθμούς της ζωής μας που περάσαμε, για
διαδρομές που δεν πρόκειται να ξαναζήσουμε, για τρένα που χάσαμε.... ένα
ατελείωτο πηγαινέλα η ζωή του καθενός μας.... κι εκείνος, εκεί, να
στρέφει που και που το θλιμμένο βλέμμα του στο σταματημένο ρολόι, από
συνήθεια υποθέτω, αφού ξέρει πως οι δείκτες του είναι ..... στις 7:45', 08:35', 09:00', 09:05',...... 14:05΄.... τον παρατηρώ και σκέφτομαι πως ίσως να αναλογίζεται τα
χρόνια που πέρασαν, ....ποιος ξέρει?
η κουβέντα συνεχίστηκε εκεί που την αφήσαμε....«ξέρεις, πολλά χρόνια πριν, νέο παιδί ακόμα, αγαπούσα μια κοπέλα. Όμορφη πολύ! τα ΄φερε όμως έτσι η ζωή και μια μέρα έφυγε μ’ ένα τρένο, δεν την ξαναείδα από τότε...όμως να σου πω, ονειρεύομαι πως κάποια στιγμή θα την δω να κατεβαίνει από ένα τρένο σαν αυτά που περνούν από δω μπροστά μας....ξέρω πως δε θα γίνει, αλλά βλέπεις, η αγάπη σε κάνει πάντα να ονειρεύεσαι».
αισθάνθηκα άβολα, τι μπορεί να πει κανείς σε μια τέτοια εξομολόγηση?....«Αύριο πάλι», μου είπε…
ο σταθμός άλλαξε, δεν χρειάζεται τώρα, τα τραίνα περνούν αφήνοντας πίσω τους το ήχο του περάσματος....
οι σκέψεις αποτυπώνονται ως σε μια ταινία κασετοφώνου...έχουν σειριακή μορφή, έχουν συνέχεια, είναι ημερολόγιο...
η ευχή είναι απλόχερη, .....είναι προφορική έκφραση της επιθυμίας και της ελπίδας για κάτι που θέλουμε να συμβεί στο μέλλον...
ήσουν καλά σήμερα Jasmin?....
αφίσα από την ταινία "The Man Who Watched Trains Go by"
υπάρχουν επιθυμίες, κάποτε μπορεί να είναι οι τελευταίες....σε ποιόν θα τις πούμε?....ποιόν να εμπιστευτούμε?....
οι τελευταίες επιθυμίες είναι αποστάγματα στιγμών...είναι μια ψυχική κατάθεση πολύτιμων πετραδιών σκέψης, συναισθημάτων.... μπορεί να μην είναι ένας αποχαιρετισμός, αλλά κομμάτια της ζωής που θέλουμε να φυλαχτούν, είναι κομμάτια που συνδέονται με αραχνόνημα αγάπης...είναι τρόποι ζωής, είναι πατήματά μας στη γή, που θα θέλαμε να τα βλέπουν κάποιοι "δικοί" μας άνθρωποι...είναι κάποια μεγάλα μυστικά, κάποια ανεκπλήρωτα όνειρα, που κουβαλά η ψυχή μας, καλά είτε άσχημα...είναι κάτι σαν εξομολόγηση...
είναι αλλιώτικο να ψάχνεις μια αγκαλιά μες στο χειμώνα να μη βρίσκεις στα όνειρα σου μια ήσυχη κρυψώνα είναι αλλιώτικο συνέχεια να σου λείπει πάντα κάτι είναι αλλιώτικο να χάνεις την αγάπη...
κατηφορίζοντας, ο δεξιός δείκτης πάτησε το on...."Μέντα 88"....είχα καιρό να το πατήσει... αλησμόνητες εμπειρίες, απο αυτές που αισθάνεσαι τη μουσική να επιδρά πάνω σου σωματικά, να σε βυθίζει σε άχρονα τοπία νοσταλγίας και απώλειας....ο μουσικός κυματισμός ενισχύεται με καρακαξικά κρασίματα που βγαίνουν απο ένα φυσικό γουφερ...
τι μπορεί να προσφέρει κανείς στον εαυτό του, προκειμένου να ζήσει μια "μεταφορά"...
