κάθε μέρα χάνω....

κάθισε κοντά μου Θάμυρι να πούμε τη χαρά του κόσμου, το παράπονο. 

κάθε μέρα χάνω, χάνω το όνειρό μου και το ξαναβρίσκω όταν τραγουδώ. 

αχ ζωή μάγισσα να σε μάθω άργησα...

οι σκέψεις χαράζουν και αφήνουν ίχνη.....

υπάρχουν κάποιες λέξεις, εικόνες της ζωής που μόλις γίνουν αντιληπτές σε κυριεύει κάτι έντονο....περπατάς στο δρόμο, μέσα στο πλήθος και ξαφνικά νοιώθεις οτι τη βλέπεις, αρχίζει να σε πιάνει ένα τρέμουλο, όπως τότε....οι παλμοί εκτοξεύονται, τα πόδια δε κρατούν.... χρόνος έχει περάσει πολύς από τότε..... τέτοιες θύμισες δεν ξεχνιούνται, δεν τις ξεπερνάμε ποτέ, τις έχουμε πάντα μέσα μας.... είναι αυτά που δεν συνέβησαν, είναι τα πιό ακραία συναισθήματα που ένοιωσα μαζί σου, είδα στον εαυτό μου κάτι που δεν είχα φανταστεί οτι έχω.....αφέθηκα μαζί σου χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς κανένα δισταγμό, .... ήθελες, ..... ποθούσες παραπάνω από όσο άντεχες.....και αυτό βιώθηκε, έτσι να μιλάμε για έρωτα... με μια χημεία πασχαλινών εκρήξεων, με τις στιγμές να έχουν γίνει πολύτιμες αναμνήσεις, με εντάσεις που δεν νοιώθηκαν ξανά, με πάθος που δεν ήξερα πως τέτοιο υπάρχει...που από τότε τίποτα δεν είναι πια δημιουργικό, τίποτα....

η ζωή Ομορφιά μου, δεν κατάφερε να μας ενώσει, παρά τα όσα νοιώσαμε δεν καταφέραμε να είμαστε μαζί, δεν ηρεμήσαμε τη ζωή μας, δεν ησυχάζει ο έρωτας...μας τρόμαξε ο τρόμος.......ο έρωτας έμεινε, δεν μπορεί να γίνει σχέση απλή.....μερικές φορές νοιώθουμε και ντροπή αν προσπαθήσουμε να σκεφτούμε την ιστορία ή να γράψουμε γι' αυτή, θέλουμε να κρυφτούμε, λες και ο έρωτάς μας δεν είναι έρωτας, λες και δεν είναι οτι πιό όμορφο έχουμε ζήσει μέσα σε μια παραφροσύνη που δεν μπόρεσε να συνεχίσει μέσα στην πραγματικότητα του σήμερα......

μεγαλώσαμε με ανθρώπους που μας μύησαν την αγάπη και το έρωτα...άλλοι έφυγαν από δίπλα μας, άλλοι στέκονται ακόμα στο πλευρό μας, είναι μέσα στο πετσί μας, δεν έφυγαν ποτέ .... άλλοι μπήκαν μέσα μας και δεν φεύγουν παρά την όποια λογής προσπάθεια....ο έρωτας αυτός δεν μπορεί να ξεθυμάνει ποτέ, δεν θα ξεθωριάσει, γιατί γεννήθηκε και φώλιασε μέσα μας, για να σωθεί...θα τον πάρουμε μαζί μας όπου και να πάμε....

η ζωή περνά, μαζί με το φωλιασμένο έρωτα....μπορεί να μη μιλάμε γι' αυτόν, μπορεί να αλλάζουμε θέμα συζήτησης όταν η κουβέντα πάει προς τα εκεί, μπορεί το κεφάλι να γυρίζει προς άλλη κατεύθυνση...το μούδιασμα, το τσίμπημα, το σκίρτημα, συνεχίζουμε να το νοιώθουμε....σε όσα κρεββάτια κι αν κοιμηθούμε, πάντα στο δικό μας θα θέλουμε να ξυπνήσουμε....όσο και να προχωρήσουμε τη διαφορετική ζωή μας, πάντα θα γυρίζουμε πίσω....

είμαι παράφορα ερωτευμένος.... αυτό το λίγο, παραλίγο μαζί, είναι κάτι που δεν μπορεί να αισθανθεί κάποιος αν δεν το έχει ζήσει, αν δεν το έχει νοιώσει...αυτός που το έχει νοιώσει ξέρει.....
ελπίζω να μή γίνω ποτέ ποιητής των σκέψεών μου, για να μη γίνουν τα ουρλιαχτά μουρμουρητά, για να κοιμίζω τα όνειρά μου.....

"ο μόνος τρόπος να ζήσεις και να πεθάνεις ως άνθρωπος, είναι να ζήσεις και να πεθάνεις για ένα ιδανικό ...."


Γληνός

δεν χρειάζεται χώμα για ν' ανθίσει

I.L.Y................................................................ Jasmine..............................

η ηρεμία της ημέρας...

με ένταση άρχισε η μέρα, κάπως έτσι βγήκε και ο Γκοντό........ προσπάθησα να βρω κάτι που να ηρεμεί.... μπήκα σε ένα Bookstore, διαβάζοντας τα μπρος πίσω, με μερικά ξεφυλλίσματα.....η ηρεμία άρχισε να έρχεται....θέλησα να τη βάλω μαζί με σκέψεις, εικόνες της ημέρας..... τελικά, ένα "κομπολόι" με ένα διπλό ελληνικό και ένα λουκουμάκι με οδοντογλυφίδα, κρατά αυτή την ηρεμία.....σε ένα τραπεζάκι με λευκή μαρμάρινη επιφάνεια, με αρχαϊκή μπορντούρα γύρω γύρω, με μια αίσθηση σαν αυτή που αρχαία ελληνικά αγάλματα σου δίνουν.....οι λέξεις βγαίνουν πιο γλυκά, δίχως την αίσθηση εσωτερικού ξεριζώματος.....
Σ'αγαπάω πολύ......... γράμματα που βγαίνουν γλυστρώντας μέσα απο στενωπές αισθητικές χορδές, άλλοτε με κάποια σχετική ευκολία, άλλοτε πιο δύσκολα, ανάλογα με την ποσότητα του λαδιού που είναι τυλιγμένα......
για τον δρόμο πήρα το λουκουμάκι....

Περιμένοντας τον Γκοντό: Η προσμονή για την αλλαγή που ποτέ δεν έρχεται...

Ποιος είναι για εσάς ο Γκοντό.

δυο απαντήσεις από τους συντελεστές.....

«Δεν έχει μορφή ο Γκοντό, είναι ιδέα, συναίσθημα ίσως. Ως προς τι έχω περιμένει πολύ στη ζωή μου η απάντηση είναι το λεωφορείο (γέλια). Αυτό θα πω: Ο Γκοντό είναι το λεωφορείο που περιμένει κάποιος σε μια στάση.».

«Νομίζω ανάλογα με το πού βρισκόμαστε στη ζωή μας, ο Γκοντό είναι κάτι διαφορετικό, άλλοτε περιμένουμε έναν σύντροφο, άλλοτε μια καλύτερη επαγγελματική πορεία... Ίσως τελικά είναι η προσμονή η δική μας ή ίσως είναι κάποιος που έθεσε όλο αυτό το σύστημα σε εκκίνηση και μετά απλά έφυγε.»

www.news247.gr

ναυαγισμένο καράβι.....

ξεδιπλώνω τις λέξεις μέσα σε μαγευτικές ιστορίες,......

όταν ξεκινάω να γράφω, χάνω την αίσθηση του χρόνου.... μπορεί να φαίνεται υπερβολικό, αλλά έτσι είναι....υπερβολικό λοιπόν.....υπερβολή.......την έχουν και οι μεγάλες καταστάσεις, οι μεγάλες αγάπες, οι μεγάλοι έρωτες..... το να αρχίζω να γράφω δεν είναι καθόλου εύκολο και ειδικά όταν βγαίνουν απο βαθειές σκέψεις...... είναι σαν να ξεριζώνονται ρίζες ζωής...... κάθε φορά γίνεται πάλη, για να γραφτούν λέξεις, αν και μπορεί να φαίνονται εύκολες, δεν είναι, αν και μπορεί να φαίνονται ακαταλαβίστικες ή να μην έχουν συνοχή, δεν είναι εύκολες.....μπορεί να μην είναι και οι πλέον κατάλληλες, να μην είναι πρωτότυπες, να μην έχουν πιστική πλοκή, να μην αναφέρονται άμεσα σε μας, στο όνομα της Jasmin μου...... θέλω να ξεδιπλώνω τις λέξεις μέσα σε μαγευτικές ιστορίες, να φαίνονται και ρεαλιστικές.... η ιστορία σου έχει κρυμμένα χαρίσματα, είναι γεμάτη χαρίσματα..... η ΟΜΟΡΦΙΆ είναι πρωταγωνιστής...... γιαυτό γεννήθηκε....
είσαι μοναδική, δεν συγκρίνεσαι με κανέναν, εισαι σπουδαία ....
και γι'αυτο Σ'αγαπάω τόσο πολύ........... 

είπε "θυμήσου..... "

μένω κοντά σε ύψη ανίκητα, γύρω μου πράγματα αιχμηρά, δεν λογαριάζω όσα έρχονται.....μόνο η .........παρουσία σου με κρατά.....

η πρωινή Μούσα πήρε την καρδιά, την έβαλε απαλά πάνω της.....είπε "θυμήσου σκέψεις σου, μερικές φορές καθοδηγώ την πένα σου"..... με έστειλε λίγο πίσω.......

https://apres-lafin.blogspot.com/2018/04/blog-post_16.html

από το κουτί των αναμνήσεων.............

όνειρο .....

Που ήρθε και μου γέμισε την άδεια την ζωή μου,
χάθηκε ..............................................

..... love ...................

όταν ποτίζεις την ψυχή.....

κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα της ψυχής βγαίνουν αυθόρμητα αποτυπώνοντας "ομορφιές" της ζωής, χαρές και θλίψεις.....
τα φώτα σβήνουν σιγά-σιγά, παίρνω την παλέτα των χρωμάτων, πάω στη γωνιά των θαυμάτων, κι που βγαίνουν τα όνειρα της νύχτας.....τα κοιτάζω μπας και διακρίνω τη Θεϊκή μορφή σου......άχρωμα είναι......γλιστρώ το δάχτυλο στη παλέτα και αρχίζω να βάφω το όνειρο......

όταν ποτίζεις την ψυχή, αυτή ανθίζει.....
I.L.Y...................Jasmin.....................................

ό,τι και να κάνεις δεν σ' αλλάζω,

βλέπω τη ζωή που πέρασε από κάπου του υπερπέραν, που άλλοτε διακρίνεται, άλλοτε χάνεται, τρεμοπαίζει όπως το φως των αστεριών…. ήρθα από μακριά, αγνός στη ζωή, από άγνωστα ανέγγιχτα της καρδιάς μέρη….. ονειρεύομαι, σε χάνω, φεύγεις ατελείωτα, τότε που η καρδιά χτυπά και άκτιστα όνειρα σκορπά……. μέρες  που έζησα, όνειρο…. η μνήμη παραμένει ζωντανή, ο φόβος  κάνει το γύρο του θανάτου, των θεατών κόβεται η ψυχή…..η επιμονή η ίδια, είτε κερδίσαμε το στοίχημα της ζωής είτε το χάσαμε………

οι φλέβες αδειάζουν, τα κόκαλα παγώνουν παγώνουν τα πάντα, το σκοτάδι απερίγραπτο, η ερημιά φοβερή, στην ψυχή η λύπη βουβάθηκε, τα μειδιαστά χαμόγελα  ξαφνικά ροδαλή σκιρτήματα.....
κάνε στο πέρασμά σου, το αιωρούμενο, αυτό που έχεις μέσα σου να βγει.....συλλάβισε δυό λέξεις....

Ό,τι και να κάνεις δεν σ' αλλάζω,

ό,τι και να κάνεις σ' αγαπώ.

όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά....

Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά 
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά 
Το `δερνε αγέρας κι η βροχή 
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή 
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή. 
Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας 
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή 
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου 
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί....

από ελπίδα σ' ελπίδα...........

με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών

το βαλς χορεύεται πάντα από δύο....

ένα υπέροχο τραγούδι " Come Waltz With Me " του Shostakovich από το "Waltz No. 2" από το μπαλέτο της όπερας της Βιέννης, που πραγματοποιήθηκε στη συναυλία της νέας χρονιάς της φιλαρμονικής της Βιέννης.

για την Χρυσή μου Βασίλισσα........................
I.L.Y......................................................................................

Σ' Αγαπώ..........