η ανθρωπινη υπόσταση του έρωτα....

το νερό είναι νερό, ο πάγος είναι πάγος.... κτύπα με στο μάτι......αααουυυυ.....είμαι ένας περήφανος ιδιοκτήτης νευρικού συστήματος, έχω αφή.... καμιά φορά είναι σημαντικό να μην είσαι τέλειος, να κάνεις λάθη, πρέπει να κάνεις λάθος καμιά φορά, δεν είναι θέμα λογικής..... για να νοιώσεις τι είναι αληθινό και τι όχι.... για να κάνεις λάθος πρέπει να έχεις καρδιά.... για να ακολουθήσεις την καρδιά σου, πρέπει να κάνεις λάθος,...όταν έχεις καρδιά κάνεις λάθη....

Με μια πιρόγα φεύγεις.....

Με μια πιρόγα φεύγεις και γυρίζεις

…………………………………..

και σε κερδίζουν κήποι κρεμαστοί

…………………………………….

 Σκέπασε αρμύρα το γυμνό κορμί σου

σου 'φερα απ' τους Δελφούς γλυκό νερό

στα δύο είπες πως θα κοπεί η ζωή σου

και πριν προλάβω τρις να σ' αρνηθώ

σκούριασε το κλειδί του παραδείσου

Το καραβάνι τρέχει μες στη σκόνη

και την τρελή σου κυνηγάει σκιά

πώς να ημερέψει ο νους μ' ένα σεντόνι

πώς να δεθεί η Μεσόγειος με σχοινιά

αγάπη που σε λέγαμ' Αντιγόνη

Ποια νυχτωδία το φως σου έχει πάρει

και σε ποιο γαλαξία να σε βρω

εδώ είναι Αττική φαιό νταμάρι

κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό

που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι...

δε λες κουβέντα....

Δε λες κουβέντα, 
κρατάς κρυμμένα μυστικά 
και ντοκουμέντα 
κι ακούω μόνο 
συνθήματα μεταλλικά 
των μικροφώνων 
Ξέρω τ' όνομά σου 
την εικόνα σου και πάλι από την αρχή 
ψάχνω για μια διέξοδο γυρεύοντας 
μια αλλιώτικη ζωή 
Περνούν οι νύχτες, 
τα δευτερόλεπτα βαριά 
στους λεπτοδείκτες 
ζητώντας κάτι 
που να μη γίνεται ουρλιαχτό 
κι οφθαλμαπάτη 
Στων χιλιομέτρων την ερημιά 
και στη σιωπή των χρονομέτρων 
……………………………………

https://youtu.be/3N0fA9pt4nI

ο παράδεισος έγινε μια μεγάλη τρύπα....

μερικές φορές αισθάνομαι  κενός, χωρίς καρδιά, χωρίς ψυχή… κοιτάζω μέσα μου να βρώ τον άνθρωπο, τον άνθρωπο του ανθρώπου, δεν μπορώ να αναγνωρίσω τον εαυτό μου...κοιτάζω μέσα μου και δεν βλέπω τίποτα…..

σαν θα περνάς την πόρτα της φεγγάρι μου .....

ζηλεύγω του, του φεγγαριού που πάντα σεργιανίζει γιατί θωρεί την π' αγαπώ...
σαν θα περνάς την πόρτα της φεγγάρι μου σταμάτα χαιρέτα μου την,κι ύστερα συνέχισε τη στράτα...
φεγγάρι μου ουρανόστρατο χαμήλωσε μια στάξη, να φέγγει, η αγάπη μου στο σπίτι τζη να φτάξει....

η μέρα ξαναπέκτισε χρώματα.....

ύστερα από μια φοβερή βροχή, αστροπελέκια που έσκαγαν δίπλα, ο φωτεινός ήλιος ξεπρόβαλε ξανά...... η μέρα ξαναπέκτισε χρώματα μετά το έντονο γκρίζο....

τα ονειρικά ταξίδια άρχισαν πάλι να πλημμυρίζουν τις σκέψεις, με ψυχή και σώμα να ενώνονται..... μερικές φορές το μόνο που χρειάζεται είναι να βλέπουμε με τη καρδιά μας, να υπάρχουμε για ένα όνειρο κι ας είναι "φωτιά"....

I love you............................................................................................

Άσπρο περιστέρι

Θεμιστόκλεια τείχη.....

βγές από τα απόρθητα τείχη σου, σε είδα, να περιδιαβάς πίσω από τις πολέμίστρες σου, να προλάβεις τις αναχαιτίσεις...έλα, βγές, σε είδα... είμαι δω στο πλάτωμα, κάτω απ' τις πολεμίστρες, έξω από τα τείχη σου... με τα πόδια ήρθα, είμαι άοπλος, με μιά καρδιά στο ένα χέρι και την ψυχή στο άλλο....έλα βγές, σε περιμένω εδώ στο ίσιωμα, κατηφόρισε, δίχως τους "πολεμιστές" σου..... έλα, δεν έφερα κανέναν άλλον μαζί μου, μόνος μου είμαι,....έλα.....να μας βρεί το ξημέρωμα στη θάλασσα την πλατιά...ποθώ να σ' αγκαλιάσω, αλλά φοβάμαι οτι θα σβήσω μέσα της και θα σε χάσω.....

Σ.........................................................................................................................................

ζήσε το ταξίδι......

ζήσε το ταξίδι..... έχει πρωινό, μεσημεριανό, δείπνο.... θέαμα πλούσιο, που το φτιάχνεις ή το επιλέγεις.... γνώσεις, απόλαυση, ρομάντζα, ηλιοβασιλέματα, φεγγάρια.....λόγια κάτω απ' τ' αστέρια, βόλτες στις παραλίες, στα βουνά.... μονοήμερες εκδρομούλες.... ημέρες ηρεμίας, χαμόγελα ευκαρδιας.... το ρολόι ξεχασμένο..... έξω από μια λίγο πολύ καθημερινότητα....


η ζωή είναι δική σου
Σαν παιδί ακολούθα τη ψυχή σου
Να γελάς αυτό μόνο σου αξίζει
Μην σε νοιάζει τι θα γίνει
Ζήσε μόνο το ταξίδι.....

Ζήσε μόνο το ταξίδι.....

θύματα στο βωμού μιας απραξίας....

μεγάλη "Τραγωδία" με το τρομακτικό τερατόμορφο προσωπείον του κράτους αφανισμένο....με αναρίθμητα θύματα στο βωμού μιας απραξίας....θα τους μνημονεύουμε σε τάφους, ενώ ακόμα οι παλαιότεροι καπνίζουν.....
μια τραγωδία που ο "κομμός" δεν έχει τέλος.....

"....κι εδώ ‘ναι η στάχτη ενός λαού, που είταν αιώνια φλόγα...."

Κ. Βάρναλης

ο ποταμός είναι ρηχός κι ο ωκεανός μικρός.....

ήμουν το σκοτάδι και με είδε μια αχτίδα

Δροσούλα το ιλαρό το πρόσωπό της

κι εγώ ήμουν ένα  κατάξερο λιβάδι αισθημάτων

Πώς μ’ έσεισε το ξύπνημα μιας νιότης,

πώς εγελάσαν τα πικρά μου χείλη!

Σάμπως τα μάτια της να μου είπαν ότι

δεν είμαι πλέον ο ναυαγός κι ο μόνος,

κι ελύγισα σαν από τρυφερότη,

εγώ που μ’ είχε πέτρα κάνει ο πόνος.

Καριωτάκης Κ.

μερικά βραδινά περπατήματα, δίπλα σε διάχυτες γιασεμώδεις μεθυστικές μυρωδιές.... όταν η μυρωδιά τους κατακλύζει τις αισθήσεις μου οι σκέψεις μου με ταξιδεύουν.... με πηγαίνουν σε τοπία μαγικά, μακριά από τον κόσμο, σε μέρη που έχουν φτιαχτεί μόνο για εμάς τους δύο.... αυτή η μεθυστική  μυρωδιά αγγίζει κάθε αίσθησή μου....νιώθω τα χέρια σου να τυλίγονται στη μέση μου, να μ' αγκαλιάζεις σφιχτά και να ακούω τους χτύπους της καρδιάς σου.... μια τόσο όμορφη ψευδαίσθηση.... μια γλυκιά παρηγοριά μου είναι ότι σε βλέπω τα βράδια στον ύπνο μου, όπου εκεί μπορώ να μας φαντάζομαι μαζί.... κάθε βράδυ τα όνειρα φτιάχνονται ασυνείδητα με πρωταγωνιστές εμάς τους δυό......................

και ύστερα...μεσάνυχτα....καλοκαιρινό με δόση καύσωνα....κάποια μολύβια, μια ξύστρα, με μια γομολάστιχα, μια βεντάλια, σταχτοδοχείο, παγωμένα τσίπουρο και υπολογισικά πααράθυρα απλωμένα σε κάδρο, γεμίζουν κόκκινους έρωτες, τρενάκια αγάπης…και κάποτε και με αποτσίγαρα….

Καλό βράδυ φεγγάρι μου.......

αγάπες αγιασμένες...

Παλιές αγάπες αγιασμένες και μικρές
κι άλλες που μείνανε στον κόσμο κολασμένες
σαν καραμέλες μες στο στόμα μας πικρές
μας ταξιδεύουν κάθε βράδυ στοιχειωμένες...



Μάνος Ελευθερίου

με πολλές ποιητικές συλλογές, διηγήματα, μία νουβέλα, δύο μυθιστορήματα και περισσότερα από 400 τραγούδια, αθρογράφος, επιμελητής εκδόσεων, εικονογράφος, ραδιοφωνικός παραγωγός....

μια ψυχωτική μας στήριξη μας άφησε....

να διαβάζουμε ....

πήρα ένα βιβλίο, τ' αλλάζω καθημερινά με άλλα που έχει το ράφι....οι ώρες περνούν, οι εικόνες-φαντασίες κάνουν τρελούς γύρους....να διαβάζουμε αγκαλιά, να μας διαπερνούν οι λέξεις σαν μετάγγιση, σαν αίμα καινούριο να μας ζωντανεύουν και να μπερδεύονται στα μάτια μας οι εικόνες και να γευόμαστε τη γλύκα των φράσεων, να νιώθουμε ανάλαφροι, κάθε κεφάλαιο καινούριος προορισμός κάθε σελίδα μερικές εικόνες...ως μικρά θαύματα....
έτσι προχώρησε ο κόσμος, αγάπη μου, με λέξεις δυνατές, έτσι γλύκαναν οι ψυχές των ανθρώπων, με λέξεις ντροπαλές, έτσι δυνάμωσε η πίστη στην αγάπη, με λέξεις πραγματικές, έτσι ντύσαμε τους έρωτές μας με λέξεις κόκκινες, έτσι και τις χαρές μας, με λέξεις ανάλαφρες, έτσι πολεμάμε τα σκοτάδια μας, με λέξεις φωτεινές...... να γιορτάσουμε αυτή τη ζεύξη, μοιραζόμενοι τις σκέψεις των συγγραφέων.....

I Love You Jasmin.....

....με τα χέρια μου και την καρδιά μου
φτιάχνω τσαντίρια στα όνειρά μου....

Καληνύχτα Jasmin μου.....

...το χέρι που κρατούσα...

κάθε φορά που δεν έβγαινε αυτό που σκεφτόμουν ή ένοιωθα, ήταν γιατί δημιουργούνταν ένα ρήγμα και εάν είχα το θάρρος , θα είχα μπει από ‘κει… όμως φοβόμουν το λάθος…. το λάθος του απροσπέλαστου κομματιού της ψυχής μου που δεν μου ανήκει, γιατί είναι αυτό που ακουμπά στο σύνορο του άλλου μισού….. όλη μου η αγωνία είναι αυτή…. το λάθος μου....

το δελφινοκόριτσο ....

Ήτανε ένα τρελό δελφίνι που όλο πηδούσε στον αφρό.....

Το δελφινοκόριτσο