Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2018

η ηρεμία της ημέρας...

με ένταση άρχισε η μέρα, κάπως έτσι βγήκε και ο Γκοντό........ προσπάθησα να βρω κάτι που να ηρεμεί.... μπήκα σε ένα Bookstore, διαβάζοντας τα μπρος πίσω, με μερικά ξεφυλλίσματα.....η ηρεμία άρχισε να έρχεται....θέλησα να τη βάλω μαζί με σκέψεις, εικόνες της ημέρας..... τελικά, ένα "κομπολόι" με ένα διπλό ελληνικό και ένα λουκουμάκι με οδοντογλυφίδα, κρατά αυτή την ηρεμία.....σε ένα τραπεζάκι με λευκή μαρμάρινη επιφάνεια, με αρχαϊκή μπορντούρα γύρω γύρω, με μια αίσθηση σαν αυτή που αρχαία ελληνικά αγάλματα σου δίνουν.....οι λέξεις βγαίνουν πιο γλυκά, δίχως την αίσθηση εσωτερικού ξεριζώματος.....
Σ'αγαπάω πολύ......... γράμματα που βγαίνουν γλυστρώντας μέσα απο στενωπές αισθητικές χορδές, άλλοτε με κάποια σχετική ευκολία, άλλοτε πιο δύσκολα, ανάλογα με την ποσότητα του λαδιού που είναι τυλιγμένα......
για τον δρόμο πήρα το λουκουμάκι....

Περιμένοντας τον Γκοντό: Η προσμονή για την αλλαγή που ποτέ δεν έρχεται...

Ποιος είναι για εσάς ο Γκοντό.
δυο απαντήσεις από τους συντελεστές.....
«Δεν έχει μορφή ο Γκοντό, είναι ιδέα, συναίσθημα ίσως. Ως προς τι έχω περιμένει πολύ στη ζωή μου η απάντηση είναι το λεωφορείο (γέλια). Αυτό θα πω: Ο Γκοντό είναι το λεωφορείο που περιμένει κάποιος σε μια στάση.».
«Νομίζω ανάλογα με το πού βρισκόμαστε στη ζωή μας, ο Γκοντό είναι κάτι διαφορετικό, άλλοτε περιμένουμε έναν σύντροφο, άλλοτε μια καλύτερη επαγγελματική πορεία... Ίσως τελικά είναι η προσμονή η δική μας ή ίσως είναι κάποιος που έθεσε όλο αυτό το σύστημα σε εκκίνηση και μετά απλά έφυγε.»

Πέμπτη 8 Νοεμβρίου 2018

ναυαγισμένο καράβι.....


ξεδιπλώνω τις λέξεις μέσα σε μαγευτικές ιστορίες,......

όταν ξεκινάω να γράφω, χάνω την αίσθηση του χρόνου.... μπορεί να φαίνεται υπερβολικό, αλλά έτσι είναι....υπερβολικό λοιπόν.....υπερβολή.......την έχουν και οι μεγάλες καταστάσεις, οι μεγάλες αγάπες, οι μεγάλοι έρωτες..... το να αρχίζω να γράφω δεν είναι καθόλου εύκολο και ειδικά όταν βγαίνουν απο βαθειές σκέψεις...... είναι σαν να ξεριζώνονται ρίζες ζωής...... κάθε φορά γίνεται πάλη, για να γραφτούν λέξεις, αν και μπορεί να φαίνονται εύκολες, δεν είναι, αν και μπορεί να φαίνονται ακαταλαβίστικες ή να μην έχουν συνοχή, δεν είναι εύκολες.....μπορεί να μην είναι και οι πλέον κατάλληλες, να μην είναι πρωτότυπες, να μην έχουν πιστική πλοκή, να μην αναφέρονται άμεσα σε μας, στο όνομα της Jasmin μου...... θέλω να ξεδιπλώνω τις λέξεις μέσα σε μαγευτικές ιστορίες, να φαίνονται και ρεαλιστικές.... η ιστορία σου έχει κρυμμένα χαρίσματα, είναι γεμάτη χαρίσματα..... η ΟΜΟΡΦΙΆ είναι πρωταγωνιστής...... γιαυτό γεννήθηκε....
είσαι μοναδική, δεν συγκρίνεσαι με κανέναν, εισαι σπουδαία ....
και γι'αυτο Σ'αγαπάω τόσο πολύ........... 

Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2018

είπε "θυμήσου..... "

μένω κοντά σε ύψη ανίκητα, γύρω μου πράγματα αιχμηρά, δεν λογαριάζω όσα έρχονται.....μόνο η .........παρουσία σου με κρατά.....

η πρωινή Μούσα πήρε την καρδιά, την έβαλε απαλά πάνω της.....είπε "θυμήσου σκέψεις σου, μερικές φορές καθοδηγώ την πένα σου"..... με έστειλε λίγο πίσω.......

https://apres-lafin.blogspot.com/2018/04/blog-post_16.html

από το κουτί των αναμνήσεων.............


όνειρο .....

Που ήρθε και μου γέμισε την άδεια την ζωή μου,
χάθηκε ..............................................


..... love ...................

Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2018

όταν ποτίζεις την ψυχή.....

κάθε φορά που ανοίγω την πόρτα της ψυχής βγαίνουν αυθόρμητα αποτυπώνοντας "ομορφιές" της ζωής, χαρές και θλίψεις.....
τα φώτα σβήνουν σιγά-σιγά, παίρνω την παλέτα των χρωμάτων, πάω στη γωνιά των θαυμάτων, κι που βγαίνουν τα όνειρα της νύχτας.....τα κοιτάζω μπας και διακρίνω τη Θεϊκή μορφή σου......άχρωμα είναι......γλιστρώ το δάχτυλο στη παλέτα και αρχίζω να βάφω το όνειρο......

όταν ποτίζεις την ψυχή, αυτή ανθίζει.....
I.L.Y...................Jasmin.....................................

ό,τι και να κάνεις δεν σ' αλλάζω,

βλέπω τη ζωή που πέρασε από κάπου του υπερπέραν, που άλλοτε διακρίνεται, άλλοτε χάνεται, τρεμοπαίζει όπως το φως των αστεριών…. ήρθα από μακριά, αγνός στη ζωή, από άγνωστα ανέγγιχτα της καρδιάς μέρη….. ονειρεύομαι, σε χάνω, φεύγεις ατελείωτα, τότε που η καρδιά χτυπά και άκτιστα όνειρα σκορπά……. μέρες  που έζησα, όνειρο…. η μνήμη παραμένει ζωντανή, ο φόβος  κάνει το γύρο του θανάτου, των θεατών κόβεται η ψυχή…..η επιμονή η ίδια, είτε κερδίσαμε το στοίχημα της ζωής είτε το χάσαμε………
οι φλέβες αδειάζουν, τα κόκαλα παγώνουν παγώνουν τα πάντα, το σκοτάδι απερίγραπτο, η ερημιά φοβερή, στην ψυχή η λύπη βουβάθηκε, τα μειδιαστά χαμόγελα  ξαφνικά ροδαλή σκιρτήματα.....
κάνε στο πέρασμά σου, το αιωρούμενο, αυτό που έχεις μέσα σου να βγει.....συλλάβισε δυό λέξεις....



Ό,τι και να κάνεις δεν σ' αλλάζω,
ό,τι και να κάνεις σ' αγαπώ.

Κυριακή 4 Νοεμβρίου 2018

όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά....

Μα όταν γυρίζαμε το βράδυ απ’ τη δουλειά 
εγώ και εκείνη όνειρα, φιλιά 
Το `δερνε αγέρας κι η βροχή 
μα ήταν λιμάνι κι αγκαλιά και γλυκιά απαντοχή 
Αχ, το σπιτάκι μας, κι αυτό είχε ψυχή. 
Πάρ’ το στεφάνι μας, πάρ’ το γεράνι μας 
στη Δραπετσώνα πια δεν έχουμε ζωή 
Κράτα το χέρι μου και πάμε αστέρι μου 
εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί....


από ελπίδα σ' ελπίδα...........


με την ποίηση
Θα 'μαστε ακόμα ικανοί
Να βλέπουμε και ν' αγαπούμε
Να ονομάζουμε τα πράγματα
Με τις πιο καθημερινές λέξεις
με την ποίηση
Θα μεγαλώσουνε τα στάχυα
Και τα στήθη των κοριτσιών
με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τ' αστέρια
με την ποίηση
Θ' ανακαλύψουμε ξανά τον έρωτα
Και πατώντας από κλωνί σε κλωνί
Κι από ελπίδα σ' ελπίδα
Θα εγκαθιδρύσουμε
Την αγνή βασιλεία των φτερών



το βαλς χορεύεται πάντα από δύο....

ένα υπέροχο τραγούδι " Come Waltz With Me " του Shostakovich από το "Waltz No. 2" από το μπαλέτο της όπερας της Βιέννης, που πραγματοποιήθηκε στη συναυλία της νέας χρονιάς της φιλαρμονικής της Βιέννης.


για την Χρυσή μου Βασίλισσα........................
I.L.Y......................................................................................

Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2018

αγκαλιά

για να κοιμηθείς..........αγκαλιά.........


I.L.Y............

έχει πιάσει και νυχτώνει...

έχει πιάσει και νυχτώνει....γρήγορα....τέτοιες ώρες άλλες μέρες φως.....φως.....ατέλειωτες οι νύχτες και τα σπίρτα τελειώνουν.....
......να 'ταν για λίγο ......
...το τασάκι γεμίζει καρδιές, σπίρτα, στάχτες.....
....αχ και να 'ταν για λίγο.....
έχει αρχίσει και νυχτώνει....και πολλά μέσα μου τώρα ξυπνούν...τα χείλη στεγνώνουν, το περιβάλλον κρυώνει και αρχίζει να διαπερνά ακόμα και το κόκκαλο, που παρότι ή θερμοκρασία αυξάνει στο δωμάτιο αυτό νοιώθει κρύο....παράξενο δεν είναι?....το έχεις νοιώσει ποτέ?....κι όμως έτσι αισθάνομαι...μερικές φορές σαν να μην έχω σώμα, αλλά η φύση είναι μέσα μου....μέσα μου η μυρωδιά σου, τα λουλούδια σου, οι λέξεις σου, τα "bakers", οι μαύρες λαμπερές σου μπούκλες, η εικόνα σου, οι ανεμοστρόβιλοι που ρουφούν τα πάντα, τα φωτεινά αστέρια, οι αγωνίες......
ο χρόνος κυλά αργά και λαχανιάζω να προφτάσω τις στιγμές του.....ο ψίθυρος γίνηκε φωνή, φωνή που σπα διαμάντια....


ακαταλαβίστικα....
I.L.Y.......................................αυτό μάλλον το νοιώθουμε.........