η επιστροφή του μικρού πρίγκιπα...

ο μικρός πρίγκηπας είχε ανέβει πριν καιρό ξανά....
είναι μικρός, όπως πολλές φορές είναι η σκέψη, κάνει όνειρα, όπως όλα τα "παιδιά", έχει φαντασία, όπως φαντάζομαι μια καρδιά, οι ιστορίες του κάνουν ένα όμορφο ταξίδι μέσα στο σύμπαν της ομορφιάς σου, προσπαθεί να γεφυρώσει χάσματα και ταλαντεύσεις της σκέψης μας, προσπαθεί να κάνει το όνειρο ένα με την πραγματικότητα, ερωτεύεται το σύμπαν, το άπειρο, προσπαθώντας να ενώσει τα τέσσερα στοιχεία του σύμπαντος, νερό, γή, αέρας, φωτιά, στοιχεία που βρίσκονται σε αντίθεση μεταξύ τουςς, αλλά το άπειρο του Αναξίμανδρου προσπαθεί να ενώσει....
.....γυναίκα......νερό-γη-αέρας-φωτιά, είναι στοιχεία της......η άπειρη αγάπη προσπαθεί να τα κάνει ένα....με τη δύναμη.....ο μικρός πρίγκιπας στοχάζεται με τη δύναμη της αγάπης, αμφισβητεί την τυποποιημένη λογική.......

......έχουμε στερεότυπα, που δεν μας αφήνουν να καταλάβουμε κάποια ή κάποιες διαφορετικές οπτικές της ζωής....πολλές φορές έχουν αναφερθεί ηλιοβασιλέματα, που τα αποζητάς όταν νοιώθεις τη γαλήνη ή είσαι πολύ λυπημένος.....

....έχει κάνει τη ζωή του να είναι μέρος ενός φανταστικού μακρινού μέλλοντος.....μέσα από τον μικρό πρίγκιπα βλέπουμε τα συναισθήματα να αλληλογνωρίζονται, να κρίνονται άλλα κατάλληλα και άλλα οχι, είναι αυτό που αλλοιώς λέμε ως συναισθηματικά νοημοσύνη......σ' αγαπάω άπειρα, αλλά πατώντας στη γη.....προσπαθώντας να δώθεί ένα νόημα στη ζωή μας με την αγάπη και τη γνώση, ανατρέποντας στερεότυπα τυποποιημένης ζωής μας......σκεπτόμενοι μερικές φορές με την αισθητική του μικρού πρίγκιπα......

Λουλούδι μου............πανέμορφο..................................

ξημερώνει ....

σε λίγο.....

ξημερώνει ......... στου κόσμου όλου τις καρδιές
κι εγώ στους δρόμους τριγυρνώ
κι αν χαράζει το φως δε φτάνει εδώ......

η θάλασσα και ο βράχος...

Δεν πίνει θάλασσα ο βράχος
και 'γω δεν πίνω πια μονάχος
δεν πίνει θάλασσα ο βράχος
δεν πίνω μάτια μου μονάχος
..................................................

Ομορφιά μ.... Ψυχή μ......

είσαι Όμορφη , το γνωρίζεις....το γιατί το γνωρίζεις? ή μπορεί να το υποψιάζεσαι?....
η ομορφιά είναι μια υπέρτατη αξία, η ομορφιά δείχνει πόσο γλυκιά είσαι με τη ζωή, αφού είναι αυτό που σε χαρακτηρίζει.....πόσες φορές έχω πει οτι είσαι όμορφη?....πόσες φορές σε λέω ΟΜΟΡΦΙΆ.!!!!.... είναι το ίδιο?... όχι....είναι εύκολο να πω είσαι όμορφη, είσαι πολύ όμορφη....είναι δύσκολο να πω ΟΜΟΡΦΙΆ μου.......και όμως.....μέτρησε τις φορές, θα καταλάβεις τη διαφορά.....
ΟΜΟΡΦΙΆ μου......δεν είναι μόνο η ομορφιά σου, το ωραίο....θα μπορούσε να μην σε χαρακτήριζαν όμορφη, αν ζούσες ως αγρότισσα-κτηνοτρόφος, σε απομονωμένο χωριό...κλπ....θα σε χαρακτήριζαν όμορφη αν ήσουν ένα αρχαίο γυναικεία άγαλμα, αν έβγαινε κάποια από αυτά τα ινστιτούτα....οχι οτι δεν είσαι, είσαι πανέμορφη, αλλά η ομορφιά αυτή μπορεί να φτιαχτεί ή μπορεί να μη φαίνεται.... η ομορφιά είναι ένα σμίξιμο της ομορφιάς με τη ζωή, όπου συναντάς και περικλείεις ένα πλούτο ευαισθησιών, γνώσης, σοφίας, αγάπης, αγωνίες του ανθρώπου και του συνόλου....
ΟΜΟΡΦΙΆ μ.....πόσες φορές έχω μιλήσει για αύρες, ηλιοβασιλέματα, λουλούδια, φύσημα του αέρα, να σου πάρω τον πιεσμένο χρόνο σου για να ξαποστάσεις...και συ αγέροχα προστάζεις ένα Μεταξατό (του Μεταξά) όχι.....

ΟΜΟΡΦΙΆ μ.....πόσες φορές έχεις μιλήσει για το μοίρασμα του χρόνου σου, που αναδυκνείει τη συμμετρία της ομορφιάς....

ΟΜΟΡΦΙΆ μ.....όποιος βλέπει ή θέλει να δει, τη βλέπει.....μπορεί να την αναδείξει-καταδείξει μέσα από τη γραφή του ή τις συνομιλίες διαλόγων, μέσο του σεβασμού, της ταπεινοφρωσύνης, μέσα από στοχασμό, μέσα από αλληλεγγύη προς τον άλλον...
ΟΜΟΡΦΙΆ μ......είσαι παντού.....σ 'αναζητώ....είσαι στην καρδιά μου.......

ΟΜΟΡΦΙΆ μ......γράφω.....σαν να σε ποτίζω, σαν να καλλιεργώ το μποστανάκι.....
Ομορφιά μ....Ψυχή μ........δύο σε ένα.......
ζωή δίχως ομορφιά και αγάπη, γίνεται βαριά...η ζωή με σένα είναι ΌΜΟΡΦΗ, οχι γιατί στο λέω, αλλά γιατί αυτό διαπιστώνεται με το βιωμά μας....



καληνύχτα ΟΜΟΡΦΙΆ μ...............
I.L.Y......................................................................

ένα ωραίο ποίημα........

είναι ωραίο ένα ποίημα?....αν μιλήσω για σένα...είναι πανέμορφο....αν γνωρίζουμε πράγματα, όσο περισσότερα, τόσο σε γεμίζουν...και το ποίημα γίνεται δυνατό.....ζωή μου είναι να σε υπηρετώ και το ποίημα θα 'ναι δυνατό όσο 'συ θέλεις περισσότερο....είναι λόγος να με κάνει να ξεχνώ τον μέλλοντά μου....

I.L.Y.....forener and ever...........

να αναπνέεις απ'την ψυχή....

είσαι κομμέν... σε πολλά, όχι μόνο στα δύο.....τρέχεις από το πρωί ως το βράδυ από πόρτα σε πόρτα, από πάτωμα σε πάτωμα...θέλεις να κοιμηθείς χωρίς το τελετουργικό του ύπνου... να κλειδωθείς στο δωμάτιό σου, να μη σε βρίσκει κανένας.....
νοιώθεις την κούραση......υπάρχει και μια που ο Πεσσόα την ονομάζει "αφηρημένης ευφυΐας".......είναι η πιο φρικτή κούραση που υπάρχει.....δεν βαραίνει όπως η σωματική κούραση, ούτε ανησυχεί όπως η κούραση της γνώσης που αποκτάται μέσω της συγκίνησης...Χαρακτηρίζεται ως το βάρος από τη συνείδηση του κόσμου.....είναι σαν να μη μπορείς να αναπνέεις από την ψυχή......
I.L.Y.................Ψυχούλα μου............

«υπέροχη ψυχή»….

άφησα μια μέρα δίχως στύψω το σφουγγάρι….όχι ότι δεν μπορούσα να γράψω κάτι, αλλά ένοιωσα μια πληρότητα….δεν σκέφτηκα όμως ότι «πρέπει», άκομψη λέξη αλλά, να μιλήσουμε….δεν είναι ότι ένας το έχει «ανάγκη», πάλι άσχετη λέξη,…. «πρέπει» να μιλάμε….έστω στη φαντασία, αφού δεν γίνεται…..

αγάπη, έρωτας, ψυχή, κοινωνία, αντιλήψεις….. τα εναύσματα….

μια υπέροχη ψυχή….που αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο, η αιτία της γέννησης της αγάπης και του έρωτα….λέω ότι τη γνωρίζω, άλλοι λένε ότι δεν μπορείς να τη γνωρίσεις, είναι άβυσσος….στην πραγματικότητα δεν μπορούμε χωρίς βοηθητικά μέσα να πιάσουμε τον πάτο της αβύσσου…..δεν είναι μόνη της, είναι μαζί με το σώμα, σύνολο ένα…..δεν έχω μιλήσει για πράγματα που διαιρούνται….και το σώμα και η ψυχή, ως ένα το βλέπω, μια οντότητα, γυρίζω γύρω-γύρω τους κάνοντας μια μαγνητική αποτύπωση…… συνάμα τόσα που έχουν γραφεί, έχουν δημιουργήσει μια γνώση της, μπορεί να υπάρχουν ακόμα κενά, αλλά για τα ανθρώπινα δεδομένα, αυτή η γνώση δίνει την αίσθηση ότι γνωρίζουμε και συνεχώς αυτή εμπλουτίζεται…. η γνώση αυτή της ψυχής είναι μια πραγματικότητα, που είναι εμπλουτισμένη και με φανταστικά στοιχεία….εκεί στηρίζεται η φράση «με έχεις υπερεκτιμήσει»,… ο χρόνος περνά, αυτή η υπερεκτίμηση για συγκεκριμένες καταστάσεις αλλάζει και γίνεται πραγματικότητα, αφού κάποια απροσδιόριστα πράγματα, ή «ανέπαφες» εικόνες του εαυτού μας εμφανίζονται, κάποιες όψεις της συνείδησής μας ξεδιπλώνονται και η «υπερεκτίμηση» γίνεται πραγματικότητα….

η ψυχή είναι αυτή που σου δίνει ζωή, αυτή που δείχνει ότι ζείς, αυτή που την ακούς από την αναπνοή, αυτή που πραγματικά την γνώρισα στον άνθρωπο που με έφερε στη ζωή, όταν άφησε αυτόν τον κόσμο…..την άκουσα που έφευγε, σαν ένα φύσημα, σαν να έφευγε ο αέρας από ένα μπαλόνι και αυτό να συρρικνωνόταν…εκεί νομίζω κατάλαβα πως είναι η ψυχή, πως είναι αυτό που σε κάνει να ζεις….. μια άυλη ουσία

«υπέροχη ψυχή»…..φράση που εκφράζεται συνεχώς…. δημιουργείται μέσα από τα άπειρα συναισθήματα, που έχουν δημιουργηθεί από «σημάδια» της ζωής….από συμπεριφορές, οριακές καμιά φορά, που παίζουν πρωτεύοντες ρόλους στη διαμόρφωση της εικόνας του ανθρώπου….. και η ζωή μας κυλάει μέσα στην ψυχή και το σώμα

βρισκόμαστε ανάμεσα στις δυο αυτές πραγματικότητες, ψυχής και σώματος, άλλοτε με κάποια δόση αρμονίας, άλλοτε σε κατάσταση ασυμφωνίας και άλλοτε μέσα σε αυτό το μίγμα των εκδοχών της ζωής….

δίχως και τα δύο μαζί ως ένα, ελάχιστες φορές βρεθήκαμε, ίσως μερικές είμαστε με την ψυχή και νοερά με το σώμα και αυτό γιατί προσπαθούσαμε να υπερασπιστούμε αδυναμίες μας, αβεβαιότητές μας, να κρυφτούμε από το φώς, να μη θέλουμε να αντικρίσουμε την αλήθεια......μερικές φορές, που 'οσο περνούσε ο καιρός γινόντουσαν όχι μερικές, ομαδοποιούμε καταστάσεις για να υποστηρίξουμε προκαταλήψεις, με την σκέψη μας να βρίσκεται σε διέγερση και η ανησυχία της συνείδησης να υψώνεται κατακόρυφα.....

αν αρρωστήσεις, αν αρχίσεις να αρρωσταίνεις, αν η αρρώστια αρχίζει να τη νοιώθεις επώδυνη, σε κάνει να ανατρέπεις μια εικόνα που έχεις αρχίσει να βλέπεις για τη ζωή.....δεν θα συνεχίσεις να βλέπεις όπως έβλεπες, δεν θα γεύεσαι την ομορφιά της "φύσης", δεν θα νοιώθεις αυτήν την αγαλλίαση....οι ήχοι θα αρχίσουν να απομακρύνονται, η γεύση να πικρίζει, το νερό δεν θα σε ξεδιψά, δεν θα σου δίνει την ευχαρίστηση που γευόμαστε στην πηγή.........

με το να ομαδοποιούμε καταστάσεις, κατασκευάζοντας επινοήσεις, δεν μας αφήνουν να δούμε την πραγματικότητα....που είναι δύο ειδών, σαν να λέμε την έκφραση "βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο ή μισογεμάτο".....βλέπεις την αγάπη, τον έρωτα, την ψυχή, ή την κοινωνία, τις αντιλήψεις.....φτιάχνουμε στην αρχή στιγμές, ύστερα μικρές στιγμές, καθόλου στιγμές.....οργανώνουμε τη ζωή μας με την μέγιστη ασφάλεια, συγκεντρώνουμε τα επιχειρήματα των στάσεών μας, βάζουμε και παραπετάσματα-ψηλά τείχη, σύμβολα, θρησκεία (θα ήταν καλύτερα να μην την αναφέρω), ιδεολογία....στοιχεία που χαράζουν, χαρακώνουν, βαθαίνουν προκαταλήψεις, που σε φτάνουν σε ένα σημείο που ίσως δεν θα μπορεί΄ς να τις πολεμίσεις.....θα σε οδηγούν σε καταστάσεις που αλληλοπαράγονται, υψώνοντας συνεχώς νέα τείχη.....που στο τέλος θα έχεις κλειστεί ο ίδιος μέσα σε ένα δικό σου Αλκατράζ.....αφού θα καταδυναστεύεσαι, θα έχεις εγκλωβίσει την ελευθερία της σκέψης σου, θα έχεις αναπτύξει το φόβο για το άλλο, το διαφορετικό......δεν είναι δυνατόν όλοι να είμαστε τρελοί....κάτι κοινό μπορεί να αναπτυχθεί μεταξύ μας, αλλά ποτέ μέσα από προκαταλήψεις δεν πρόκειται η σκέψη να γίνει αποδεχτή από έναν "αριστερό", αν αυτή έχει διατυπωθεί από έναν "συντηρητικό’.... ιδού η βουλή.....

η αγάπη είναι μία....οι διάφορες θρησκείες υποτίθεται οτι την πρεσβεύουν, δεν συμπνέουν την κοσμοθεωρία τους, προωθούν τον προσηλυτισμό...τόσο δύσκολο είναι να δεχτείς οτι η ψυχή είναι πραγματικά παν"ΌΜΟΡΦΗ" ?

αγάπη, έρωτας, ψυχή, κοινωνία, αντιλήψεις, εναύσματα…."βάρη" που καλείται να σηκώνει ο κάθε άνθρωπος, που μόνο μέσα από την πραγματική κατανόηση της αγάπης και την αποδοχή της θα μπορέσει να ζήσει, να "σωθεί", θα μπορέσει να σπάσει τα καβούκια των προκαταλήψεων.....μπορεί στο τέλος να μη μπορούν να λύσουν το όποιο πρόβλημα, αλλά θα μπορούν να καταλάβουν οτι η ψυχή και το σώμα πρέπει να βρίσκονται μαζί, ως ένα, για να μπορέσουν να ζήσουν.....για να μπορέσουν να αγωνίζονται για καλύτερες συνθήκες ζωής............

είσαι μια Πανέμορφη Ψυχή, ένα Jasmin...ικο Λουλούδι, ένας Μοναδικός Άνθρωπος..................

εγώ έτσι σε βλέπω........κι ας είμαι αόμματος................

Είσαι ποτάμι, μια θάλασσα είμαι
και πάντα κυλάμε μαζί
κι αν με ρωτήσουν, θα πω πως κοντά σου
αξίζει κανένας να ζει.

Αγάπη της καρδιάς μου δακρυσμένη
παράπονο τ’ αγέρα στα νησιά
τη νύχτα σαν ανοίγει η αγκαλιά σου
στην έρημο ανοίγει εκκλησιά.
........................................
Αγάπη της καρδιάς μου δακρυσμένη
ο κόσμος κι αν μου βάζει τα καρφιά
στο κρύο με ζεσταίνεις σαν τη μέρα
μου διώχνεις κάθε μαύρη συννεφιά.
...........................................

I.L.Y.............................................για πάντα...................................................................

ρήμα και ουσιαστικό....

Jasmin..e... αλλιώς γιασεμί, φούλι.......ένα λουλούδι λευκό, το πιό αρωματικό, για να αναπτυχθεί αναρριχάτε.....Η Jasmin..e... Υπάρχει, είναι ουσιαστικό...........

Σ' Αγαπά..ω...ενεργώ, μπορώ, κινούμαι, εξελισσόμαστε, το έχω αποφασίσει, το θέλω, σχεδιάζει τη ζωή, ονειρεύεται.......είναι ρήμα......
βρισκόμαστε στην καρδιά του φθινοπώρου.....η φύση αλλάζει, βγάζει τα ρούχα της, ο ήλιος σεργιανίζει λιγό΄τερο, κρύβεται πίσω από άλλοτε γκρίζα, άλλοτε μαύρα σύννεφα, παίζοντας με το νερό.....το περιβάλλον γίνεται πιό γοητευτικό, άλλοτε σε γεμίζει μια νοσταλγία, άλλοτε σου υπόσχεται......
το ουσιαστικό με το ρήμα εναλλάσσονται, κάνοντας τα βλέμματά μας να κοιτούν περισσότερο μέσα μας και η σκέψη μας να στοχάζεται φτιάχνοντας κατανομές πιθανοτήτων......έχουμε αρχίσει να ξεφεύγουμε από τους καυτούς καλοκαιρινούς ήλιους, που προσπαθούσαν να μας κρύψουν κάτω από ένα σκούρο πέπλο που αγκάλιαζε σφιχτά το σώμα......αναζητούμε λίγο νέρό κλέβοντας λίγη πρωινή πάχνη, λίγες σταγόνες βροχής μέσα από το πόθο της απαλότητας της φύσης,.....αναζητούμε το μεθυστικό γιασεμί μέσα από τη μυρωδιά του φρεσκοβρεγμένου χώματος.....

έχει φθινοπωριάσει.....φύγαμε από το αγκάλιασμα της θάλασσας, από ερημικές ψυχές, από τα καταϊδρωμένα παιχνίδια, από μαραμένα λουλούδια, από το αέρινο χάιδεμα του κορμιού μας....και το βλέμμα μας έχει πέσει στη γή περιμένοντας να βλαστίσει ο σπόρος.....
το ρήμα έχει αρχίσει να ανανεώνει τη ζωή, οι χυμοί των πορτοκαλιών γίνονται ζουμεροί....τα φύλλα πέφτουν για να δώσουν δύναμη, να γίνουν ενέργεια.....
η φωνή του νερού έχει αλλάξει τόπους...το αγαλιασμένο σπάσιμο του κύματος, γίνεται άκουσμα στα ρυάκια, στη βροχή που πεφτει.....οι αγκαλιές της παραλίας γίνονται φιγούρες παντομίμας πίσω απ' τα παράθυρα....
Αγαπά..ω το Γιασεμί....
Φθινοπωριάζει η φύση.....

η ΟΜΟΡΦΙΑ γίνεται ξεχωριστή, οι ευαισθησίες αρχίζουν να απογυμνώνονται αναζητώντας ένα ρούχο να τις αγκαλιάσει........μέσα σε νέα άπειρα μαγευτικά φυλλοχρώματα, γλυκιές φθινοπωρινές μελαγχολίες, συνεχίζεις να γεύεσαι τις εναλλαγές παιχνιδιών της ζωής.....


I LOVE YOU......BEUTYFOUL.......ρήμα και ουσιαστικό

κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά ...

Γώγου | 1 Ιουνίου 1940 - 3 Οκτωβρίου 1993 |

Θα 'ρθει καιρός που θ' αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι, Μαρία.
Θυμάσαι, Μαρία, στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
-μη βλέπεις εμένα- μην κλαις. Εσύ είσ' η ελπίδα
άκου θα 'ρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη.
Δεν θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απ' έξω.
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
δε θα 'μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι -σκέψου!- θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες.
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι-καταπίεση-μοναξιά-τιμή-κέρδος-
εξευτελισμός
για το μάθημα της Ιστορίας.
Είναι Μαρία -δε θέλω να λέω ψέματα-
δύσκολοι καιροί.
Και θα 'ρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω -μην περιμένεις κι από μένα πολλά-
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ' όσα διάβασα ένα κρατάω καλά
"Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος".
Θα την αλλάξουμε τη ζωή!
Παρ' όλα αυτά, Μαρία.

| Ιδιώνυμο | Τώρα Να Δούμε Εσείς Τι Θα Κάνετε | εκδόσεις Καστανιώτη |

.....!!!! ........!!!!

.....εικόνες, εποχές, μνήμες, ειπωμένα, μισοειπωμένα....τόσα πολλά....με τα συναισθήματα να ασφυκτιούν.....
σ' αγαπώ...ε...!!! και...!!!!

"...εκείνος που υποφέρει μένει μόνος..."
"και είναι απελπιστικό να τύχη να είσαι εκείνος που υποφέρει, όμως έτσι μπορείς να δώσεις ευχαρίστηση στον υπόλοιπο κόσμο...."
..................................................................................................................

το μόνο που μπορώ να γράψω καλά.....

οι ώρες περνούν, το θέλω ξαναζωντανεύει.....ο λαβύρινθος  του μυαλού σταματά να είναι λαβύρινθος, σε κάθε στρίψιμό του ΕΣΥ.....κάθε σημείο σου διακρίνεται ως ολογραφική ακτινογραφία.....κοιτάω την καρδιά...άλλες φορές φαίνεται να μην υπάρχει σημείο ανεξερεύνητο, άλλες, σαν να μη τη γνωρίζω...τότε η ανάσα τσακίζεται, μια φωτιά παρουσιάζεται να σιγοκαίει τα σωθικά......
να είχα μια βάρκα, να τράβαγα κουπί στο πέλαγός σου να έρθω στο νησί σου, εκεί που τα όνειρα ανατέλλουν μιά φορά και δύουν μέσα στα χέρια......το πιάνεις, το βλέπεις, το χαϊδεύεις, το αγκαλιάζεις, το φιλάς.....
μου 'μαθες να ζω την μοναξιά σαν ύπαρξη....η συντροφιά σου έχει γίνει μια ξεχωριστή μοναχικότητα.....την ταΐζω καθημερινά και φαίνεται σαν να μεγαλώνει....
πώς να σου πω πως Σ’ Αγαπώ?....που οι σκέψεις οι φανερές κρύβονται την αυγή και βγαίνουν με τα νυχτοπούλια....
σε γνώρισα ένα πρωί στο τέλος ενός φθινοπώρου, τα λόγια σου είχαν ζεστασιά, έφεραν τόση Ομορφιά.....και την καρδιά να πάλλεται διαρκώς....
περνά ο χρόνος.... σα να έχουμε χάσει τη μνήμη.....μιλάμε μέχρι να ξαναμιλήσουμε, μέχρι σιγά σιγά να ξαναβρεί το λέγειν της η μνήμη, να δίνει ωραίες συμβουλές μακροζωίας σε ότι χάνουμε.....
ξεφύλλισε τις αράδες μου....όλη μου η ζωή είναι κρυμμένη εκεί, σαν να εξηγείς τον ποιητή.....
ανέπνευσε βαθιά....
το μόνο που μπορώ να γράψω καλά.....ειναι το Σ' Αγαπώ.....όταν η πένα μπορεί να στυλωθεί...

μια από τις κενές μέρες...............................

τι αφήνουμε πίσω μας?..

τι αφήνουμε πίσω μας?
τι αφήνουμε πίσω μας κάθε μεσημέρι?...κάθε βράδυ?.....τα πάντα....... δεν χρειάζεται λυδία λίθος για να εξακριβωθεί η ποιότητα του ανθρωπίνου κράματος, διότι είναι 100% χρυσό.......που πλαισιώνεται από μια αυθεντική αγάπη, παροχή βοήθειας, αλληλεγγύης, που αποτελούν γνήσια κομμάτια-καταστάσεις της ζωής μας...που δεν αναζητούμε να χαράσσεται το όνομα του δημιουργού....π.ου το απόσταγμα των στιγμών κρατάει την  ύπαρξη αυτής της αγάπης......
I.L.Y.........................oo.................

ποτέ δεν θά 'σαι μόνη....

απόψε θά 'θελα να βγω στου κόσμου το μπαλκόνι να σου φωνάξω
"όσο ζω ποτέ δεν θά 'σαι μόνη"