εκείνο που δεν πηρες μέχρι τώρα.............

άγγιξε ..... λίγο....και...ίσως να βρεις μέσα ..... και λίγη απ’ τη χρυσόσκονη που άφησε........αν δε υπάρχει και λίγη μαγεία, δε βγαίνει, μάτια μου, η ζωή!!!!
η μαγεία, δεν είναι βατραχοπόδαρα και νυχτερίδες.,,,όνειρο μαγεμένο απ' τη σκιά που έριχνε κείνο το δέντρο, καθώς σκέπαζε δυό ψυχές, που ήταν εκεί να ξαποσταίνουν....
είναι όμορφο ν’ αναγνωρίζεις την ομορφιά....είναι όμορφο να επιτρέπεις στο γιασεμί που μοσχοβολάει να σε συνεπάρει.....είναι όμορφο να χορεύουν τα όμορφά της χρώματα μπροστά σου...

νεράιδα γένεσαι ...

Άσπρο κρινάκι της αυλής 

της γης χαμομηλάκι 

μέντα και μοσχολίβανο 

δυόσμε γαρουφαλλάκι 

 Απρίλη μήνα φαίνεσαι 

το Μάη μήνα βγαίνεις 

ροδόσταμο πώς γένεσαι 

και τις καρδιές μαραίνεις 

 Ροδοτριανταφυλλάκι μου 

μάτωσες το χειλάκι μου 

ξελόγιασμα τα κάλλη σου 

βάλσαμο η αγκάλη σου 

 Στις δρακολίμνες πλένεσαι 

στη Φλέγκα π' ανεβαίνεις 

σαν τη νεράιδα γένεσαι 

στολίζεσαι και βγαίνεις 

 Μανιταράκι του βουνού 

του κάμπου μελισσάκι 

χελιδονάκι τ' ουρανού 

του πέλαγου ψαράκι 

 Πώς σ' αγαπώ αν το ξερες 

πόσο σε συλλογιέμαι 

βράχος να 'σουν θα ράγιζες 

κάστρο θα γκρεμιζόσουν...

σ' αγαπώ .........

Σ' αγαπώ.....

Σε λίγο ξημερώνει μα κοιμήσου εσύ
μεθάει η αγάπη, αγάπη μου, σαν το παλιό κρασί,
το πιο ζεστό τραγούδι η ανάσα σου
κι αυτή η τρικυμία μέσα στα μάτια σου

Σ' αγαπώ
σαν το γέλιο του Μάη, σ' αγαπώ
σ' αγαπώ
σαν παλιά αμαρτία σε θέλω

Σε λίγο ξημερώνει μα κοιμήσου εσύ
μεθάει η αγάπη, αγάπη μου, σαν το παλιό κρασί,....

η 10η Μούσα...Σαπφώ...

Κάλλος έχεις Κύπριδος, Πειθούς στόμα,

σώματος ακμήν ειαρινών Ωρών, φθέγμα δε Καλλιόπης,

νουν και σωφροσύνην Θέμιιδος και χείρας Αθήνης.

η αόρατη Μούσα απολαμβάνει την διεπαφή της με "λουλούδια" των κήπων...γοητεύοντάς τα με λέξεις πλασμένες με την τέχνη της γνώσης....τα "λουλούδια" όλα με τα πέταλά τους ανοιχτά, την αφήνουν να τα μπολιάσει....

μια Πανέμορφη Μούσα, που η κομψότητα της έκφρασης, η ποιητικότητα του λόγου και το Μέγα Κάλος της, εκφράζονται σε αγάπη...

«Τέτοιο πλάσμα ευαίσθητο και θαρρετό συνάμα δεν μας παρουσιάζει συχνά η ζωή...., που ωστόσο έδειξε ότι είναι σε θέση να υποτάξει ένα τριαντάφυλλο, να ερμηνεύσει ένα κύμα ή ένα αηδόνι και να πει «Σ’ αγαπώ», για να συγκινηθεί η υφήλιος».

ΟΔ. ΕΛΥΤΗΣ

δια μαγείας....

ενας τόνος, χροιά φωνής, που χαμηλώνει και δεν μπορείς να είσαι ορθιος για να την ακούσεις, σαν να είσαι σε ανάκλιντρο και να κοιτάς τη φωτιά, πάνω σε βραχάκια μια ακρογιαλιάς να ακούς τον παφλασμό του νερού κοιτώντας την εναλλαγή των χρωμάτων του ηλιοβασιλέματος, που σε κάνει να αισθάνεσαι ερωτικά ......που σε κάνει να αισθάνεσαι οτι αγκαλιάζεσαι από μια αγκαλιά, αρχίζοντας να σε πλημμυρίζει η ωκυτοκίνη....εξαφανίζοντας ως δια μαγείας την στρεσαριστή κορτιζόλη....

να κοιτάξεις έξω...

Τι παράπονο λοιπόν μπορώ νάχω απ’ αυτό το παράθυρο;
Αν θες το μισανοίγεις και, δίχως διόλου να κοιτάξεις έξω,
μπορείς μες απ’ τα τζάμια να παρακολουθείς αθέατος
αυθεντικές σκηνές του δρόμου, σ’ ένα χώρο πιο βαθύ και
διαρκέστερο...

ήταν κλειστά....προσπάθησα να σε δω μέσα από τις γρίλιες...να σου πω μια μεγάλη ΚΑΛΗΜΕΡΑ...να την εχεις μαζί σου..................

με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω....

Ακούω τη βροχή για σένα μου μιλάει

πως χάνεσαι τις νύχτες κάπου στο πουθενά

Κι εκεί που δε μιλάμε για αγάπες ματωμένες

και το φεγγάρι χάνεται μέσα στη συννεφιά

Μα δεν μπορώ ν' αγγίξω τα όνειρά σου

με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω

Όταν ο ήλιος θα πάψει ν' ανατέλλει

ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ' αγαπώ

.........................................

Τα αστέρια τώρα σβήσανε, θα φέξει όπου να ναι

ξημερώνει τ' όνειρό μου και φεύγεις μακριά

Μα δεν μπορώ ν' αγγίξω τα όνειρά σου

με τη σιωπή μου χίλιες λέξεις να σου πω

..........................................

Θέλω να κάνω τον πόνο ......  τραγούδι

να τ' ακούς .................... καμιά φορά

για να διώχνει η μουσική τα δάκρυ.......

και με τα λόγια μου να φεύγει η μοναξιά

θα σου χαρίσω ........Δύση και Ανατολή ....

Καλημέρα...λίγο αργά, αλλά και τώρα μπορώ να στην πώ.............για να αντιμετωπίσουμε τη νέα μέρα.........πιό φωτεινή... προσμένοντας κάτι ευχάριστο, ίσως και ανατρεπτικό...κάτι ελπιδοφόρο....γιατί η ανατολή είναι πάντα μια αρχή, που φαντάζει όμορφη και πολλά υποσχόμενη για τη συνέχεια της μέρας.................

μένω ανάμεσα σε Δύση και Ανατολή...

Να ‘ρχόσουν μόνο ένα πρωί .......

Σαν χάδι κι αστραπή

Και ‘γω θα σου χαρίσω ........Δύση και Ανατολή 

...η πιο γλυκιά προσωπικότητα, μορφή και πνεύμα....

ζωγραφίζοντας....πάνω στο σορμπέ ηλιοβασίλεμα...

ζώντας ένα ακατανόητο όνειρο....ένα όνειρο που ποτέ δεν φαντάστηκε ο΄νούς οτι μπορεί να γίνει πραγματικότητα, μια διαρκή πραγματικότητα........η μόνη φυσική οργανική ύπαρξη, που είναι καλύτερη από τις σκέψεις μου και απ' 'ολα τα μεγάλα αγαθά της ζωής....που προτιμά να βλάψει τον εαυτό της παρά τον πλησίον της....που χωρίς κανένα φόβο και με το μεγαλύτερο πάθος λέω "σου δίνω τη ζωή μου"....
είναι ένα αστέρι φωτεινό, διαμάντι κρυστάλλινο.....η μόνη περίπτωση στους έρωτες της ζωής που ο έρωτας ήταν, είναι ακόμα? και από τις δύο πλευρές...κάτι τέτοιο είναι φοβερά σπάνιο, "όταν θέλεις κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να τα καταφέρεις" η μεγάλη συνεύρεση της απόλυτης αγάπης....έρωτες έχουν υμνηθεί μέσα στους πεζούς ή ποιητικούς στίχους, αλλά να υπάρχει μια τόσο μεγάλη ιερή εύνοια...όχι............ζώ ένα όνειρο που δεν μπορώ να καταλάβω, έχει ανέβει, τόσο ψηλά...!!!...το όνειρο των ονείρων,....αναρωτήθηκα πολλές φορές...είναι δυνατόν να ζούμε μέσα σε έναν παράδεισο τόσο εύκολα?...κανένας γύρω-γύρω δεν βιώνει μια τέτοια μεθυστική ονειροπόληση˙ όλοι γεύονται τη συμβατικότητα, είχαν ξεχωριστά τον κόσμο των ονείρων τους από τον κόσμο της απτής πραγματικότητας....είναι Τέλεια, η ακτινοβολία της είναι συνεχής,...είναι απόλυτη...δεν επιτρέπει κανένα μείγμα αλήθειας με ψέμα...και πάντα υπάρχει μια ισχυρή νοσταλγία για το πρόσωπό της...τα σύννεφα γίνονται περισσότερα και οι βροχές στερεύουν, που θα μπορούσαν να ανοίξουν μονοπάτια στις ηλιαχτίδες, να ζεστάνουν την και την ερωτική καρδιά....

το δέντρο της καρδιάς .... απλώνεται...

Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται
Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη
Που όλο παρακαλείς
...........................
Χρόνια και χρόνια
Εκείνη εκεί ....... εσύ εδώ πέρα.
Κι όμως του πόθου τ’ όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα
Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά
Τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες
Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει
Δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή
Την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.

Δώσε το χέρι σου – πριν συναχτούν πουλιά
Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε
Πως επιτέλους φάνηκε να ‘ρχεται από μακριά
Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!
Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν
Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες
Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι
Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά
Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

Οδ. Ελ.

....βουτώντας στο υποσυνείδητο φέρνουμε στην επιφάνεια τη ζωγραφιά των αισθήσεων...

μπορει φωτογραφιες να βγήκαν αρκετές, όμωςτις στιγμέςμας δεν τις φωτογραφίζουμε τις ζωγραφίζουμε....
έτρεχα, τρέχω, τρέχοντας, με άπειρα κοντοστεκώματα  κοντά σε ανθρώπους, γιατί άκουγα να με φωνάζουν με την σκέψη τους....τις μάζεψα και άρχισα να φτιάχνω λογοδιαρογραφικούς πίνακες, σκιτσικές αποτυπώσεις, ......και κάπως έτσι αποτυπωμένες στον καμβά του απέραντου κυβερνοχώρου, ψυχαναλυτικές πολύχρωμες γραμμές....με λίγο υγρό ανάμιξη για να κολλήσουν.....γινήκαν πελώρια γραμματόσημα, όχι να μπουν σε κάποιο γράμμα, ....δεν είναι για ταχυδρόμηση....όποιος έχει τον κωδικό της κατάθεσης ψυχής μπορεί να τα θαυμάσει, να περάσει κάποιες στιγμές μαζί 💕 τους, απλώς κοιτάζοντάς τα......

η διαφορά του πολύ...

η μαγεία μιας σοκολάτας που ρέει ζεστή, είναι σκανδαλιστική, με υπέροχο άρωμα και γεύση που ξελογιάζει κάθε ουρανίσκο....

με μια διαφορετική άποψη όταν τρώμε μια σοκολατίτσα, αργά και απολαυστικά....

πιες και αυτόν....

περάσαμε από δύσκολες καταστάσεις.....περνάμε δύσκολες καταστάσεις, βουνά, εμπόδια αξεπέραστα....και μέσα σε αυτά, η επανακυκλοφορία ενός γραμματόσημου....που σε κάνει να ξαναδείς τις στιγμές... μέσα απ΄ αυτές αντλείς ενέργεια....αντλείς χαμόγελα...
τετοιους ανθρώπους θα ‘πρεπε να έχουμε στη ζωή μας...μια στιγμή μόνο μαζί τους αρκεί.....και μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά.....μόνο που τους βλέπουμε νιώθουμε καλά....ένα βλέμμα τους να μας κάνει να πετάμε....γεννήθηκαν γι’ αυτό τον σκοπό.....με μία μόνο τους λέξη να μας γιατρεύουν από κάθε πληγή....φύλακες άγγελοι...ένας καφές μαζί τους μας χαλαρώνει....μας αποφορτίζει....τέτοιους ανθρώπους τους κρατάμε στη ζωή μας...γιατί πασχίζουν για να μας κρατούν ζωντανούς, εμάς και τα όνειρά μας, όταν δεν είμαστε καλά....αφού έχουν σκοπό να μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστοί......γι' αυτό έχει σημασία στη ζωή, να έχεις δίπλα σου ζωντανά στηρίγματα...ένας καφές μαζί τους, μέσα από μια συνιθισμέμη απλή φράση.."πάμε για καφέ?"....δεν είναι μια απλή φράση...είναι ώρες επαφής μεταξύ ανθρώπων...
όταν έχεις τον άλλο απέναντί σου σε μία τόσο απλή και συνηθισμένη κατάσταση, τον διαβάζεις, τον εξετάζεις, τον κατανοείς.....μαθαίνεις πράγματα γι' αυτόν, την προσωπικότητά του...το σημαντικότερο, είναι πως καθώς θα κυλάει ο χρόνος εσύ θα μπορέσεις να νιώσεις αν αυτό το άτομο υπήρξε ποτέ ουσιαστικά μέσα στη ζωή σου..... κι αυτό θα σου το πουν οι ίδιες οι συζητήσεις σας....με μία μόνο τους λέξη να μας γιατρεύουν από κάθε πληγή....κάτι σαν φύλακες άγγελοι...έχουν τη θεραπεία μας μέσα τους και μας τη χαρίζουν απλόχερα, χωρίς αντάλλαγμα, μας χαρίζουν στιγμές ευτυχίας....αρκεί ένα βλέμμα τους να μας κάνει να πετάμε.... ένας καφές μαζί τους μας χαλαρώνει, μας αποφορτιζει, μας πάει σε έναν άλλον κόσμο....τους λατρεύουμε όσο μπορούμε κι ακόμη παραπάνω, γιατί αυτό έχει σημασία στη ζωή, να ‘χεις δίπλα σου ζωντανά στηρίγματα.....γι’ αυτό όταν λέτε να πάτε για έναν καφέ, να πηγαίνουμε....

τον καφέ τον πίνεις για να χαλαρώσεις και να ευχαριστηθείς....τον απολαμβάνεις σιγά-σιγά και προσπαθείς να πίνεις την κάθε γουλιά ευλαβικά....σαν να θες να παρατείνεις εκείνη τη στιγμή όσο το δυνατόν περισσότερο, εκείνη τη στιγμή της απόλυτης ηρεμίας...
.......πάμε για έναν καφέ;.....και δεν υπάρχει κανένας λόγος να μείνουμε μόνο σε έναν!!!!......

ο καλύτερος ψυχαναλυτής....

το μυαλό έμεινε δεκαετίες πίσω, με ελάχιστες εξαιρέσεις, όπως το να φτύνουμε γραμματόσημα, που πολλές φορές δεν κολλάνε, σαν να έφυγε η κόλλα απ’ το πολύ σάλιο, πώς το λένε!!....κάποιοι μαζεύουν αυτά που γυαλίζουν και τα κάνουν συλλογή, τα θαυμάζουν, μέχρις ότου περάσει ο ενθουσιασμός....είμαστε άνθρωποι....αυτή είναι η φύση μας και σκάμε χαμόγελα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!...........................κάνοντας τον άλλο να νοιώσει-νοιώθει Μοναδικός...ταράζοντας έτσι τον εσωτερικό του κόσμο....και αυτός θα σ’ Αγαπάει.....Έτσι Ακριβώς όπως Είσαι..... χωρίς να χρειάζεται να αλλαχτεί τίποτε.......Θα σ’ αγαπάει γιατί είσαι εσύ.......................

Thoughts arrive like butterflies.....

Untouched sheets of clay

Were laid spread out before me

As her body once did

All five horizons

Revolved around her soul

As the earth to the sun

All been washed in ...

I take a walk outside

How quick the sun can, drop away

And now my bitter hands

Cradle broken glass

Of what was everything

All the pictures had

All been washed in...

Why?.....