Oh if only

Oh if only you could come for a while

I would come back to you again

oh if only I could come into life again...

Έχει πιάσει και νυχτώνει... 

Έμεινα εδώ να μη μείνεις μόνη σου ........

Κάποιο βράδυ σου χα πει πως θέλω
να πετάξω σαν πουλί πάνω από το κόσμο
Και συ ζωγράφισες φτερά σ' ένα λευκό χαρτί
και μου πες ..................
Έμεινα εδώ να μη σου λείψει τίποτα
Έμεινα εδώ να μη φοβηθείς
Να μη μείνεις μόνη σου ..........
Έμεινα εδώ να μη μαραθείς
Κάποιο βράδυ μου χες πει πως πρέπει
να γεννήθηκα για ......., μόνο για .......
Και 'γω ................. χάθηκα
στα μάτια σου τα μαγεμένα, τα μαγεμένα...

πρέπει να βρω άλλη λέξη

Μεγαλώνοντας γνώρισα άτομα που έχουν αδέρφια και κατάλαβα ότι μου λείπει ένα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Το να είσαι μοναχοπαίδι είναι σκληρό κάποιες φορές και μεγαλώνοντας μόνος είναι εύκολο να χαθείς σε διάφορες καταστάσεις της ζωής, αλλά αν κοιτάξεις πολύ προσεχτικά, υπάρχει πάντα ένας δρόμος, σαν τις γραμμές του τρόλεϊ, που θα σε οδηγήσει πίσω στο σπίτι.

Ό,τι σου λείπει το έχω εγώ
.................
κι ό,τι μου λείπει το έχεις εσύ
.................

«Το μοναχοπαίδι» (Εκδόσεις Ψυχογιός), στο οποίο περιγράφονται τα αισθήματα απομόνωσης και μοναξιάς που ένιωθε η συγγραφέας μεγαλώνοντας

Κοίτα, καλπάζει πάνω στο χαρτί κι απόψε η πένα

το γράψιμο δεν γίνεται σε καθημερινή βάση και προγραμματισμένα... μπορεί να περάσει πολύς χρόνος χωρίς να μου έρθει μια στιγμή έμπνευσης, πέρα από κάποιες τυπικές γραμμές... υπάρχουν άλλες στιγμές που μέσα σε λίγες ώρες "ζωγραφίζω" αρκετές γραμμές γραμμάτων... μετά από καιρό, λίγο-πολύ μπορεί να μη θυμάμαι την αιτία της γραφής της συγκεκριμένης λέξης, ή γιατί χρησιμοποίησα εκείνη την εικόνα, στο συγκεκριμένο σημείο της ζωγραφιάς...αλλά δεν ξεχνάς ποτέ την αιτία της γραφής, που μένει πάντα χαραγμένη στην καρδιά και στη μνήμη... όταν κάποιες στιγμές ανατρέχω στα γραφόμενα, νοιώθω μια εσωτερική Δύναμη, που κατάφερα σε στιγμή δημιουργίας να εκφράσω κάτι πολύ βαθύ, όταν τα γράμματα είναι δυνατά... άλλες φορές έχω "χτυπήσει" άσχημα τον αναγνώστη γιατί οι ζωγραφιές είναι μέτριες, γιατι βιάστηκα να τις αποτυπώσω, δεν τις είχα δουλέψει καλά... ωστόσο πέρα από την "πίκρα" που δημιούργησαν, παραμένουν "ενδιαφέροντες", που μετά από φωνητικά ακούσματα καθώς αλλιώς διατυπώθηκαν, αλλά παρέμειναν "τσαλακωμένες" σε κομμάτια της ζωής μας...

τα γράμματα τα έγραψα για να εκφράσω ένα συναίσθημα χαράς ή λύπης, ένα πάθος που εκείνη την ώρα ζούσα...τα έγραψα κατά την διάρκεια "εσωτερικής αντίστασης", "είδους επικοινωνίας", που είχε διάρκεια ελάχιστο χρόνο...ίσως γιαυτό προκύπτουν και σοβαρά λάθη κάποιες φορές, δεν κάθεσαι να το εξετάσεις... γεννήθηκαν την στιγμή της "ιδέας"...είναι σαν το πως γράφει ο στενογράφος...μόνο που εδώ το άκουσμα και η γραφή δημιουργούνται ταυτόχρονα και από το ίδιο "αντικείμενο"....

ένας τρόπος να αισθάνομαι οτι μπορώ να σε εξερευνώ και να κολυμπάω στις φλέβες σου περνώντας από κάθε σου σημείο...


Κοίτα, τον ουρανό μου πως ζητά ένα σου βλέμμα
.................
Κοίτα, καλπάζει πάνω στο χαρτί κι απόψε η πένα
Κοίτα, όλες οι νότες πως μπορούν
τόσο γλυκά να τραγουδούν, μόνο για σένα, για σένα

.....................

Κοίτα, το φως που έρχεται δειλά, να σε φωνάξει
Κοίτα, και την ομίχλη από ψηλά
που πέφτει τόσο απαλά, μη σε τρομάξει...

έτσι θα ήθελα...

έτσι θα ήθελα να σ' έχω...

τα "Χαμοπούλια" σου...

τα "Χαμοπούλια" της Ανάστασης...

και η Αύρα έχει "μυρωδιές"...

κοιτάζοντας παλιά άλμπουμ, μια μυρωδιά απ’ το πουθενά κι οι εικόνες των 24 καρέ με τις θύμησες ξεκινάει να παίζει μέσ' το κεφάλι ζωντανή...βγάζοντας απ' το πουθενά λεπτομέρειες που έχουν χαραχθεί εκεί βαθιά στο βάθος της μνήμης...και εκεί που βλέπεις το έργο έρχεται μια γνώριμη μυρωδιά και το μυαλό αυτόματα ξεκινάει την ανασκαφή μέχρι να θυμηθείς ποια μέρα ήταν που τη φορούσε...ή αυτό το μπαχάρι που βάζει τη σκέψη να θυμηθεί, από πιο καλούδι της είναι...αυτή η μυρωδιά της Αύρας έχει αυτή τη μαγική ιδιότητα να με ταξιδεύει πίσω και να ξεχνιέμαι έστω και για λίγο, αφήνοντάς μου μια γλυκιά αίσθηση...

έλεγα ιστορίες συχνά...

... περιμένοντας πότε θα 'πιανα το χέρι σου, να σου τραγουδούσα... μήπως μου ‘λεγες....

νύχτα και μέρα....

νύχτα και μέρα ......θέλω να ακούσω να τραγουδάς....

Deep Purple - Child In Time - 1970

Μερικές φορές νιώθω ότι ...

οι επισκέψεις αραίωσαν, τείνουν στο μέσο της ταλάντωσης της συχνότητας... τα ρήματα έχασαν το φώς τους.

Ένα βλέμμα έμεινε και αυτό σαν τους κομήτες, που μέχρι να τους ξαναδείς περνά... χρόνος....

καθαρίζω το τραπέζι, τροχίζω το μολύβι στην πέτρα της αναμονής, λίγο καλό κρασί στο ποτήρι,...το χέρι το ζεσταίνει, ώσπου στο τέλος μένει σε μια άκρη και παγώνει...

Όταν τα μάτια συναντιόνται...

Και το συναίσθημα είναι ισχυρό... θα κάνω τα πάντα, για να σε βάλω στον κόσμο μου
Και να σε κρατήσω μέσα του...

Γίνε ποτάμι...

Δώσ’ μου μια μέρα
Να κατοικήσω στα μάτια σου
Δώσ’ μου μια νύχτα να παραδώσω ψυχή
Σαν τον αγέρα
Σφυρίζω στα μονοπάτια σου
Τη μοναξιά μου δεν την ξεπλένει η βροχή

Δώσ’ μου ένα δρόμο
Να περπατήσουν τα πάθη μου
Να βρουν τη χώρα
Που τα όνειρά σου κρατάς
Γίνε ποτάμι
Να παρασύρεις τα λάθη μου
Κι αν θες να φύγεις
Θα γίνω δρόμος να πας

Αχ πουλάκι μου...

να γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελό του εκεί...

ένας Άνθρωπος...
σαν θεός, άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του...
Μες στα μάτια να τον βλέπω και να μένω ο εαυτός μου,...
Μπορώ να του δοθώ, να του παραδοθώ κι ας ξανακλάψω....
Να χαράζει, να νυχτώνει και να πέφτω πάντα μέσα....

γυρίζω το κεφάλι και να μένει το χαμόγελό του εκεί...

Οτι μπορω κανω...

"Οτι μπορω κανω..."

μία συνέχεια αυτού, χωρίς να λεχθεί, θα μπορούσε να είναι ...

Κάνω ό,τι μπορώ
δίνω ότι έχω
ξέρω πως ζητάς πολλά, χρειάζεσαι άλλα τόσα
κάνω ότι μπορώ μ’ αυτό που δεν αντέχω
είναι να σε νιώθω να ζητάς
ότι δεν έχω
.................
Κάνω ό,τι μπορώ
δίνω ότι έχω
Είναι η αγάπη μας ψηλά και μη φοβάσαι
πάντα θα είμαι εδώ .....