με νερά εξωτικά.....

σήμερα έβρεξε

σήμερα είναι η τελευταία μέρα του χρόνου...

θέλω να `ρθεις βρεγμένη

με νερά εξωτικά.....

κι εγώ θα σ’ έχω σαν βασίλισσα και θα μεθάω στα μάτια σου.....

i love you...

 

Κ Α Λ Η Μ Ε Ρ Α....

 Καλημέρα... να τα πούμε?

αρχιμηνιά κι αρχη χρονιά....

Χρόνια Πολλά

ιλυ.........

happy new year with hope...

 I Love You....

είναι ανάγκη να ελπίζουμε.....όσο απελπιστική κι αν είναι μιά υπόθεση, η ελπίδα θαυματουργεί γιατί κρύβει πίστη....

κατέγραφε τους συλλογισμούς...

 Μάρκος Αυρήλιος: «Τα εις εαυτόν»

Στην πρώτη γραμμή του πολέμου, μέσα σ' ένα αντίσκηνο, κατέγραφε τους συλλογισμούς του, έδινε στον εαυτό του συμβουλές, τον εμψύχωνε με τη δύναμη της φιλοσοφίας. Με σκοπό να σταθεί συνεπής στις ιδέες που ενστερνίστηκε στα νιάτα του, ν' αντέξει στις δυσκολίες, να μη παρασυρθεί από τον χείμαρρο των γεγονότων και καταλήξει ένας συνηθισμένος άνθρωπος της εξουσίας, αλλά να παραμείνει αυτό που ήταν: ένας φιλόσοφος-αυτοκράτορας.

Δεν σκόπευε να τα δημοσιεύσει. Έγραφε για να κρατηθεί δυνατός. Δεν πίστευε στην υστεροφημία. Δεν πίστευε καν ότι θα τον θυμάται κανείς. ...

απόσπασμα,

2.17 Της ανθρώπινης ζωής ο χρόνος είναι μια στιγμή, η ουσία της ρευστή, οι αισθήσεις αμυδρές, του κορμιού η σύσταση φθαρτή, η ψυχή μια σβούρα, η τύχη ανεξιχνίαστη κι η φήμη προϊόν ακρισίας. Με δυο λόγια, όλα του σώματος είναι ρευστά σαν ποταμός, ενώ της ψυχής είναι όνειρο και ψευδαίσθηση- η ίδια η ζωή είναι πόλεμος και ταξίδι σε ξένο τόπο, κι η υστεροφημία είναι λήθη. Ποιος μπορεί να μας παρασταθεί στο δρόμο; Η φιλοσοφία και μόνον αυτή. Και φιλοσοφία θα πει, να διατηρείς τον δαίμονα που ’χεις μέσα σου απρόσβλητο, σώο και αβλαβή, υπεράνω πόνων και ηδονών- τίποτα να μην κάνεις στα κουτουρού, τίποτα στα ψεύτικα και με υποκρισία- φιλοσοφία θα πει να μην έχεις ανάγκη από το τι κάνει ή δεν κάνει ο άλλος- κι ακόμη, ό,τι σου προκύψει και ό,τι σου στέλνει η μοίρα ο δαίμονάς σου να τα δέχεται, ως προερχόμενα κάπου από κει, απ’ όπου προέρχεται κι αυτός. Και πάνω απ’ όλα, να περιμένεις το θάνατο με γαλήνιο νου, ως κάτι που δεν είναι παρά μια ακόμα διάλυση στοιχείων που συνθέτουν κάθε έμβιο ον. Μεταβάλλονται αυτά τα στοιχεία, το καθένα σε κάτι άλλο, και δεν είναι διόλου τρομερό αυτό. Αν είναι έτσι, τι σου κακοφαίνεται αυτή η μεταβολή και διάλυση των πάντων; Αφού γίνεται σύμφωνα με τη Φύση. Και ό,τι είναι σύμφωνο με τη Φύση δεν είναι κακό.

σ' αγαπώ.....

αποχρώσεις...

για ένα άλλο πρωινό...

Ομορφιά: Τις περιμένω με μεγάλη ανυπομονησία .... (και επιτέλους είναι εδώ), γιατί μου φτιάχνουν τη διάθεση και μου δίνουν ιδέες. Είναι αδύνατο να τους αντισταθώ για δυο λόγους: γιατί ο προσεκτικά επιλεγμένος συνδυασμός των αποχρώσεων και των υφών μου επιτρέπει να κάνω διαφορετικά looks, ανάλογα την περίσταση, και επειδή οι πολυτελείς και exclusive συσκευασίες τους ομορφαίνουν το beautycase μου. 

ιλυ....................................................

κάποτε θάρθει μια μέρα....

αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας...

 

ιλυ.....

φιλιά σε αχνιστό τζάμι....

ο χρόνος τελειώνει και σαν ένα ηλιοβασίλεμα είτε το ζεις, είτε αναπολείς...

είδα το πρόσωπό της φευγαλέα, καθώς έλεγα ευχές, για μια στιγμή, σαν να είχα να τη δω μια ολόκληρη ζωή...και μετά κενό....τεχνολογικό....μου φάνηκε ότι η εικόνα της δεν ήταν παρά μια κλικ προβολή της σκέψης
το πρόσωπό της, στην άλλη άκρη του χώρου, που χωρίς καμιά κίνηση κυρίεψε το νου μου, ήταν η ΟΜΟΡΦΙΆ...μια ΟΜΟΡΦΙΆ που θα χανόταν ψηφιακά στο τέλος των ευχών...ίσως να είχα κι άλλες ευκαιρίες να την παρατηρήσω καλύτερα και να ενισχύσω τη στερεότητά της μέσα μου....
πέρασε αρκετά η καθορισμένη ώρα κι αμήχανα καθυστερούσα το τέλος της webex...ικο επαφής...ίσως ήθελα να δημιουργήσω μια μικρή ανυπομονησία στο ακροατήριο, να κεντρίσω κάποιο ενδιαφέρον?... η καθυστέρηση όμως ευνοούσε τη συνέχιση των σκέψεών μου....
ακόμα και στις καλύτερες στιγμές μας μια αμφιβολία ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά...είναι ένα συνηθισμένο γνώρισμα του έρωτα....η Ομορφιά έχει μια ολοκληρωμένη ζωή, δεν υπάρχει καιρός για ερωτικά, ή και τα όποια έχει τα έχει κουμπωμένα καλά, δεν αφήνει να χαρούμε ανέμελα μικρά διαστήματα που μας απομένουν....
είχαμε τη συναίσθηση, ότι υπήρχε κάτι απροσδιόριστο που μας καθοδηγούσε, μέσα απ’ τη δυνατή έλξη που αισθανόμασταν και οι δυο από την πρώτη στιγμή.....υπήρχαν μέσα μας και ερωτηματικά, που μας παρακινούσαν σε παράξενες για τον δεσμό μας σκέψεις....μας απασχολούσαν οι σκέψεις, προσπαθούσαμε, και οι απαντήσεις απομακρύνονταν...ο δεσμός μας ήταν, με κάποιον τρόπο, προαποφασισμένος και η προσωπική μας θέληση δεν ήταν παρά εκπλήρωση μιας πραγματικότητας σε απαράβατους κανόνες που μας κυβερνούν...θεωρώντας επίσης και οι δυο πως αυτή η ισχυρή έλξη είναι απόλυτα φυσιολογική για τον άνδρα και την γυναίκα, σε οποιαδήποτε νεότητα και απροσδιόριστα κάποια κάτι τι σφράγισαν τη σχέση μας....
κοιταζόμασταν στα μάτια, διαισθανόμασταν και εκφράζαμε με λέξεις ένα πλήθος από σκέψεις, νοήματα κι αισθήματα...και ανάμεσά τους χωρίς ίσως καποιο αστείο και χωρίς δικαιολογία, ίσως μετά από κάποια χρονική παύση, γελούσαμε....
ένα από τα πρώτα "θέλω", "θέλω να είσαι απόψε η συντροφιά μου..." της είπα....
από εκείνες τις στιγμές και άλλες αλλεπάλληλες η Ομορφιά υπάρχει μέσα μου, υπάρχει όχι μόνο σαν ανάμνηση εικόνων που δεν έζησα ποτέ, αλλά και στο πλάι μου απόλυτα αληθινή....
σε όλη αυτή την ιστορία φαίνεται ότι πάμπολλες συμπτώσεις κινούνται γύρω μας...μπορεί να μη μπορούμε να τις συσχετίσουμε άμεσα μεταξύ τους, αλλά ήταν μια πραγματική σύμπτωση η γνωριμία μας? ερωτήματα...που όμως δεν θα προκαλούσαν αν δεν υπήρχαν στο μυαλό μου καταχωρισμένοι πίνακες ζωγραφικής, με ξεκάθαρα χαρακτηριστικά της, παρ’ ότι δεν είχαμε συναντηθεί ποτέ πριν....
ακόμα και πέρα από τη δική μου ψυχολογιακή σκέψη, πώς θα μπορούσε να εξηγηθεί η υπερβολική έλξη που ένιωσε η Ομορφιά, από την πρώτη στιγμή που με συνάντησε? αυτή ήταν εκείνη που με πρόσεξε κι ανέλαβε την πρωτοβουλία να μου μιλήσει...πολύ ασυνήθιστο για μια νέα γυναίκα!!!...θα μπορούσε να σκεφτόταν ότι μπορούσε να παρεξηγηθεί η τόλμη της να μου μιλήσει πρώτη...και εντελώς συμπτωματικά, χάσαμε και οι δυο μας, την ίδια στιγμή, κάθε επαφή με την πραγματικότητα, αντικρίζοντας ο ένας τον άλλο...
θα με περάσουν για .... μια σκέψη που μ' ενοχλούσε πολύ....όταν μιλάει κανείς για ό,τι υπάρχει στο μυαλό του να λένε ότι είναι "βαρεμένος"...

ηλιοβασιλέματα και τι δεν μου θυμίζουν....

Σ' Αγαπώ.....

αν δεν αισθάνεσαι καλά...

 αν είσαι στα «κάτω σου» και δεν μπορώ να σε ανεβάσω, άκουσε το....

αν και πάλι δεν μπορείς...άκουσέ με....When a man loves a woman...

κάθε πρωί...

...ενας μεγάλος έρωτας....κάποτε στα κλεφτά δινόντουσαν φιλιά...το κορίτσι ερωτευμένο.... και το αγόρι περνώντας κάθε βράδυ κάτω από το σπίτι σφύριζε μαζί με τον αγέρα για να ακούσει το κορίτσι να κατέβει λίγο να μιλήσει....ο καιρός περνούσε και τα σφυρίγματα σταμάτησαν και ο αγέρας μόνος πάσχιζε....το κορίτσι σταμάτησε ν' ακούει το σφύριγμα, ώσπου μια μέρα, με κρύο και αγέρα σαν ένα σφύριγμα ακούγεται και νόμισε πως είναι ψέμα.... ανοίγει ο παράθυρο και τον βλέπει να κάθεται εκεί απέναντί της.... έκτοται κάθε πρωί βλέπει κορδέλες πολύχρωμες στο απέναντι δέντρο, κάθε πρωί την ξυπνά ένα σφύριγμα, ανοίγει το παράθυρο και βλέπει πολλές πολύχρωμες κορδέλες ν' ανεμίζουν στο δέντρο....!!!..

σ' αγαπώ.......

για σένα...

 

I Love You................................................

...με φυσικά εκφωνήματα....

 

η «αμφισημία» σημειώνεται κυρίως σε αφηρημένα επίπεδα της γλωσσικής ανάλυσης (π.χ. λεξικό, γραμματική δομή), ενώ στον πραγματωμένο λόγο, δηλαδή στα φυσικά εκφωνήματα, αίρεται σχεδόν πάντα από τα συμφραζόμενα σε μια δεδομένη περίσταση επικοινωνίας (ή δημιουργείται ηθελημένα σε ειδικές χρήσεις της γλώσσας, π.χ. λογοτεχνία, διαφήμιση, λογοπαίγνια κλπ., προκειμένου να παραχθεί ένα αισθητικό ή άλλο αποτέλεσμα)….

...σε "πραγματικό λόγο..." σ' αγαπώ.....

 

πρωινές Αγάπες.....

... ρομαντισμός....

.....«Κάτω απ’ τα κάστρα της ελπίδας», τυχαία, στη σελίδα 53. «Ο Μέλιος ανάσανε βαθιά. Σαν να γλύτωσε από πυρκαγιά ή από ναυάγιο», διαβάζω....έτσι αισθάνομαι κι εγώ αποχαιρετώντας το 2020. Σαν να γλύτωσα από πυρκαγιά ή από ναυάγιο. Μόνο που ούτε η φωτιά έχει σβήσει, ούτε η τρικυμία έχει κοπάσει. Με στενεύει η πραγματικότητα. Κι αποζητώ την άπλα των αναμνήσεων. Την ανεμελιά και τον ρομαντισμό -την αφέλεια, αν θέλετε, δεν θα διαφωνήσω- εκείνων των μακρινών Χριστουγέννων…

ιλυ.........

ιλύ....