....όμως θέλεις κάτι περισσότερο...

ιλυ..........................

Το παραμύθι των συναισθημάτων

Μια μέρα συγκεντρώθηκαν σε κάποιο μέρος της γης όλα τα συναισθήματα και όλες οι αξίες του ανθρώπου. Η τρέλα, επειδή λυπήθηκε τη βαρεμάρα, πρότεινε να παίξουν κρυφτό. Το ενδιαφέρον σήκωσε το φρύδι και περίμενε να ακούσει, ενώ η περιέργεια που δεν μπορούσε να κρατηθεί ρώτησε: «τι είναι το κρυφτό»; Ο ενθουσιασμός άρχισε να χορεύει και η χαρά άρχισε να πηδάει πάνω-κάτω, για να καταφέρει να πείσει τον φόβο - και τον δισταγμό να παίξουν κι αυτοί. Αλλά υπήρχαν πολλοί που δεν ήθελαν να παίξουν: Η αλήθεια δεν ήθελε να παίξει, γιατί ήξερε ότι ούτως ή άλλως κάποια στιγμή θα την αποκάλυπταν και η δειλία δεν ήθελε να ρισκάρει. Η λύπη ήταν αρκετά στενοχωρημένη, για να μπορεί να παίξει. Ο φόβος πάλι φοβόταν πολύ να παίξει.«Ένα, δύο, τρία» άρχισε να μετράει η τρέλα. Η πρώτη που κρύφτηκε πίσω από τον πρώτο βράχο ήταν η τεμπελιά που βαριόταν. Η πίστη πέταξε στους ουρανούς και η ζήλια κρύφτηκε στη σκιά του μίσους, που με τη δύναμή του κατάφερε να σκαρφαλώσει στο πιο ψηλό δέντρο. Η επιθυμία κρύφτηκε μέσα σε ένα ηφαίστειο. Η χαρά έτρεχε πάνω-κάτω μέχρι που κρύφτηκε στα πελάγητης ευτυχίας. Ο έρωτας, όμως, δεν είχε βρει ακόμη κάπου να κρυφτεί. Έβρισκε όλες τις κρυψώνες πιασμένες, ώσπου βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα και κρύφτηκε εκεί. «....1000», είπε και τέλειωσε το μέτρημα η τρέλα κι άρχισε να ψάχνει. Πρώτη βρήκε την τεμπελιά, αφού δεν είχε κρυφτεί και πολύ μακριά. Μετά βρήκε την πίστη, που μίλαγε φωναχτά στον ουρανό με το Θεό. Βρήκε τη ζήλια, πουκόντευε να σκάσει μέσα στην κρυψώνα της. Βρήκε και τη χαρά, που φώναζε ευτυχισμένη από τα βάθη του πελάγους. Βέβαια, βρήκε πολύ εύκολα και τον δισταγμό, που δεν είχε αποφασίσει ακόμα πού να κρυφτεί.Σιγά-σιγά τους βρήκε όλους, εκτός από τον έρωτα. Η τρέλα έψαχνε παντού, πίσω από κάθε δένδρο, κάτω από κάθε πέτρα, σε κάθε κορφή βουνού, μα τίποτα. Όταν ήταν σχεδόν έτοιμη να τα παρατήσει, βρήκε ένα θάμνο από τριαντάφυλλα κι από τον θυμό της άρχισε να τον κλωτσάει νευρικά, ώσπου ακούστηκε ένα βογγητό πόνου. Ήταν ο έρωτας, που τα αγκάθια της τριανταφυλλιάς τον είχαν τυφλώσει! Η τρέλα ταράχτηκε, δεν ήξερε πώς να διορθώσει το λάθος της. Έκλαιγε, ζήταγε συγνώμη. Ένιωθε τύψεις. Στο τέλος, αφού δε γινόταν να ξαναδώσει το φως του στον έρωτα, ορκίστηκε να γίνει η οδηγός του. Κι από τότε, ο Έρωτας είναι τυφλός και η Τρέλα τον συνοδεύει!

ιλυ.....τρελός απ' το έρωτα.......

ο φωτογράφος αποτυπώνει ασπρόμαυρα.....τη μαγεία....

μέχρι το μεσημέρι...

https://www.ethnos.gr/lifestyle/117853_ta-zodia-simera-paraskeyi-31-ioylioy-ydrohooi-i-erotiki-sas-zoi-mpainei-se

επειδή υπάρχεις εσύ....

αναπνέω επειδή υπάρχεις εσύ....
ιλυ.............

η πιο όμορφη θάλασσα...

ιλυ......................................................................................

στη πιό όμορφη θάλασσα......

άνοιξε το παράθυρο....

στις διακοπές που πας, άνοιξε το παράθυρο να ακούς τα πουλιά, να μυρίζεις πεύκο και θάλασσα, να μπει το φως και να ζωντανέψει τα χρώματα γιατί μόνο με αέρα, μυρωδιές, χρώματα , θάλασσα και ουρανό ξεκινάει μια όμορφη μέρα.....άκου το πουλάκι στο δέντρο που τιτιβίζει, σε ενθαρρύνει να πραγματοποιήσεις τις σκέψεις σου....

ιλυ..............................................................................

είναι μεγάλη τύχη....

....τόσο δυνατά....!!!

γιατί ιλυ...................

γλυκός ήχος....

ψες μια απ' τις μέρες που γυροφέρνω τη βιδωτή... ανοίγω παντού, μια σιωπή τύλιγε όλο το χώρο, το χώρο της....και είχε καταλάβει παντού σαν πάχνη...μιά σιωπή που μύριζε παθιασμένο φιλί και αισθησιακό χάδι....
είχε τα κλειδιά, αισθανόμουν πως τώρα θ' ακούσω να ξεκλειδώνουν....μια αίσθηση που σαν είσαι μόνος σε χώρο που σε άλλους χρόνους είσαι με τον άνθρωπο που αγαπάς, αυτός ο ήχος της κλειδαριάς είναι ο πιο γλυκός ήχος....τα επέστρεψε, δεν ήταν παπούτσια....

ιλυ........

αντικριστά....

δεν θα βουλιάξουμε 'μεις.....
...
ιλυ......

ακόμα πιο γοητευτικό

Είναι το ζώδιο που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ακόμα πιο γοητευτικό. Αγαπά τον εαυτό του και τον φροντίζει ιδιαίτερα, γι’ αυτό και παραμένουν σχεδόν ίδιοι στο πέρασμα του καιρού.

...

κάπου εκεί....

κάπου εκεί που ονειρεύονται.....

δυό ψυχές......

περιμένοντας το φεγγάρι να λάμψει...

ηθελα τόσες φορές να της πω πόσο χαρούμενος είμαι, πόσο ευτυχισμένος, ήθελα τόσες φορές να της πω τις σκέψεις μου, ήθελα τόσο πολύ να μοιραστώ τη χαρά μου, τους προβληματισμούς μου μαζί της.... μα όποτε προσπαθούσα ν' ανοίξω συζήτηση όλο και κάτι γινόταν....παλιότερα είχαμε ασύρματες ζεύξεις...πάνε αυτές....
ήθελα τόσο πολύ να μπει μέσα και να κάτσει απέναντι στη βιδωμένη, να πιούμε μαζί το καφεδάκι, να κάνουμε ένα διάλειμμα..
η πόρτα είναι ανοιχτή, αλλά φαίνεται τόσο καλά κλεισμένη που ούτε ο Κάσπερ το φάντασμα δεν μπαίνει...

Σονάτα του Σεληνόφωτος...

ιλυ............................................

βουτιές να δουν τα μάτια σου...το δελφίνι πουθενά...

1η μέρα ..

πρώτο ...βουτηγμα...
ίδια θέση .με  λίγο περπάτημα .

περιμένοντας να περάσει η "φωτιά"

ιλυ....

ο περίπατος...

μέσα από ένα περιβάλλον γεμάτο με αποτυπωμένες σκέψεις....
"Αλκυόνη..."

ιλύ ....... ..