η προσπάθεια ...

daydream...

I fell asleep amid the flowers

μαζεύονται όλα τα προβατάκια....

η ζωή έχει πολλούς δρόμους....κάποτε όλοι συγκλίνουν, σαν να βγαίνουν σε πλατεία, σαν να μαζεύονται όλα τα προβατάκια τ' ουρανού να φτιάχνουν ένα σύννεφο μεγάλο....μαζεύονται τα σύννεφα σιγά – σιγά, απ' όλη τη ζωή, από τότε που αδίκησα, φαίνεται, μπορείς να το δεις, το αισθάνεσαι, σκέφτεσαι συνέχεια την καλή όψη των πραγμάτων για να μπορείς να είσαι λίγο ήσυχος....τουλάχιστον φαινομενικά.....
γνωστοί και φίλοι θεωρούν ότι είμαι ευτυχισμένος, πως η εργασία μου πάει πολύ καλά, πως όλη μου η οικογένεια έχει προοδεύσει....όλοι έχουν την εικόνα ότι έχω πάρει ότι ζήτησα από τη ζωή, ότι είμαι πετυχημένος, ότι είμαι μια χαρά....κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να ξέρει τι κρύβει η ψυχή του ανθρώπου, τι μαύρα σκοτάδια τον κατατρώνε όσο φαίνεται ότι όλα πάνε καλά....κανένας δεν ξέρει πώς ζει τη ζωή του ένας άνθρωπος....μόνο η καρδιά...

και γίνεται έτσι η ζωή.....μπάταρε.....

«ευχαριστώ» για όσα θετικά και όμορφα μου συνέβησαν τη μέρα που πέρασε....

ily......

η πλατεία του έρωτα......

μαγεμένη καρδιά...

κι αναρωτιόμουν... μια στιγμή!!!...
..δεν υπάρχει πιά το μαγεμένο παραμύθι....και η καρδιά είναι γεμάτη από πιθανότητες....

ily....

συνοδευτικό...

μπισκότο ....

για τον κόσμο....

ήταν μια ωραία μέρα για τον κόσμο....

αλήθεια, ψέμα...

μισό μισό...

Δε μιλάμε,
δεν μιλάμε πια,
δεν μιλάμε, φτάνει μια ματιά
και γυρνάμε,
πρόσωπο αλλού και πλάτη,
φταίει κάτι που..
Δε μιλάμε..

Δίχως χέρια πια ακουμπάμε,

τα μεσημέρια κάνω πως κοιμάμαι

μήπως και γευτώ το όνειρο σου,

στο πλευρό σου εγώ..

Αγάπη μου όλα καλά,

δεν ζητάω πιο πολλά

είσαι εδώ κι είναι

πάντα αυτό αρκετό.

Και όσα δεν έχουμε πει

μέσα από την σιωπή

χρόνια τώρα φωνάζουν

σ’ αγαπώ..

....................

Δε μιλάμε
κι όλο με παρέες τριγυρνάμε
σε φωτογραφίες χαμογελάμε
κι όλοι γύρω εμάς έχουν σημάδι
και μετά απ’ το φλας..
σκοτάδι!

Αγάπη μου όλα καλά,

δεν ζητάω πιο πολλά

είσαι εδώ κι είναι

πάντα αυτό αρκετό.

Και όσα δεν έχουμε πει

μέσα από την σιωπή

χρόνια τώρα φωνάζουν

σ’ αγαπώ!

Δε μιλάμε, δεν μιλάμε πια, δεν μιλάμε, .......και γυρνάμε, πρόσωπο αλλού και πλάτη,

φταίει κάτι που..Δε μιλάμε..

...η σιωπή....

«στη γυναίκα αρμόζει η σιωπή» λέει η Βρισηίδα...
με την ιδιαίτερη ιδιοσυγκρασία της ψυχολογεί, χαρακτηρίζει και παραδίδει στον άνθρωπο για κρίση και συμπεράσματα....είναι αντικειμενική και κρατάει, όσο αυτό είναι εφικτό, αποστάσεις από τα πεπραγμένα....η Βρισηίδα είναι η προσωποποίηση της γυναίκας της εποχής της αλλά και της γυναίκας στο μέτωπο του καθημερινού πολέμου... βρίσκεται ως σχολιαστής των γεγονότων και δεν διστάζει να δείξει πόσο τρωτή και εύθραυστη είναι παρά τη γενναιότητά της, η δε σιωπή της, δεν εκδηλώνεται ως αδυναμία αλλά ως περήφανη στάση....στέκεται στο ύψος των περιστάσεων και διαθέτει την αξιοπρόσεκτη όσο και συγκλονιστική ικανότητα να αφηγείται τα γεγονότα με κάθε ψυχραιμία και νηνεμία πνεύματος παρά την συναισθηματική φόρτιση, η οποία εκδηλώνεται αν μη τι άλλο από τις προσωπικές στιγμές που έζησε κοντά ................ πριν από χρόνια....

θα έλεγε κανείς πως "η σιωπή των κοριτσιών" είναι ένας βουβός πόνος, ένας δραματοποιημένος λόγος που υποδόρια εκφράζεται και καταγράφεται...

όνειρα μιας λύρας...

μόλις σε κοίταξα μέσα στα μάτια
είδα πως φως μου ήσουν εσύ
μες της ψυχής μου τ' άδεια παλάτια
χωρούσες μόνο εσύ
ήταν στη μοίρα ν' αγαπηθούμε
μόλις ο ένας τον άλλον δει
ήταν στη μοίρα να ερωτευτούμε
εμείς για πάντα σε μια στιγμή
μόλις σε άγγιξα είδα πως χρόνια
είχα να νιώσω την ηδονή
που τραγουδάνε όλα τ' αηδόνια
κι όσοι αγαπάνε νύχτα - πρωί
μόλις σε άγγιξα είπα αιώνια
θα σε λατρεύω ως τη στιγμή
που θα γυρίσουν σα χελιδόνια
πίσω οι ψυχές μας ξανά στη γή
ήταν στη μοίρα μας ν' αγαπηθούμε
και δεν έλεγε ποτέ για χωρισμό
μα για αγάπη κι όνειρα μιας λύρας
που τραγούδησε το πόσο σ' αγαπώ

ρήμα..

στοιχειώνω=ρήμα

λέξεις...

τα εισαγωγικά και οι λέξεις...."χαρούμενος"

από ανακατεμένα γράμματα....

μικρές αφηγήσεις...

μονόλογοι ατέλειωτοι, μυστικές μικρές και μεγάλες προσωπικές αφηγήσεις,.... έρωτες ανεκπλήρωτοι, επιθυμίες διαχρονικές και πόθοι πανίσχυροι, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις.... κάθε αφήγηση και μυθοπλασία μέσα από ένα συνεχόμενο νήμα...όταν φύγουμε από αυτό το φως που μας βλέπουν, θα αφηγούνται, θα θυμούνται.....

η θάλασσα δεν φαίνεται... ο χώρος σκοτεινός....πάλι καλά που δεν σκουντουφλάμε...

αρετή του έρωτα...

ο Νεχαμάς παρατηρεί ότι ο Μοντέν «δεν αγαπά τον Λα Μποεσί για την αρετή του, αλλά ούτε και για κάποια συγκεκριμένη ιδιότητα του χαρακτήρα του. Τον αγαπά επειδή ο ίδιος είναι αυτός που είναι και ο Λα Μποεσί είναι ο Λα Μποεσί»
η πραγματικότητα λέει πως, αν και οι άνθρωποι δεν είναι ενάρετοι και τέλειοι, επισυνάπτουν γνήσιες φιλίες. Ακόμη και ανάμεσα σε εγκληματίες δεν μπορούμε να βρούμε αυθεντικές φιλίες;

δεν αναζητώ την απόλαυση....και γι' αυτό δεν θα ήμουν ποτέ γνήσιος φίλος...είμαι ερωτευμένος...δεν ανοίκω ούτε στα περί φιλίας του Αριστοτέλη, ούτε του Ναχαμά.....για να ερωτευτεί κανείς και να επικοινωνήσει θέλει  "και αρετή και τόλμη..." ο έρωτας είναι Ευριπίδεια "τραγωδία"....

στον πρώτο μας κόσμο....

μέσα στον πρώτο μας κόσμο
αυτοί ήταν εκεί αξιοπρεπείς, αόρατοι,

κινούμενοι δίχως βιασύνη, από πάνω στα ξερά τα φύλλα,

στη φθινοπωρινή ζέστη μες στον παλλόμενο αέρα,

και το πουλί κελάηδησε κι απολογήθηκε

στην ανήκουστη μουσική, που ήταν κρυμμένη στα χαμόκλαδα,

και η αόρατη ματιά λοξοδρόμησε, γιατί τα ρόδα

είχανε την όψη λουλουδιών που έχουν κοιταχτεί...

κινήσεις ελπίδας...

δεν είμαι βιβλίο, αλλά η γραφή μου είναι μια μεγάλη αγκαλιά....
ily....