"αυτός που θέλει, τον οδηγούν οι Μοίρες˙ αυτόν που δεν θέλει τον σέρνουν"

αγαπημένη μου συντροφιά... ξέρεις ότι δεν υπάρχεις, το ξέρω και εγώ… για τους άλλους δεν έχει καμιά σημασία, έτσι κι αλλιώς το ημερολόγιο είναι μια προσωπική υπόθεση.... γράφων και αναγνώσκων, ο ίδιος..... ο ένας, ο.......
μνήμες και νοσταλγίες της καρδιάς σεργιάνιζαν στα μονοπάτια σου, που ήταν και είναι η ξεχωριστή ελπίδα μου....
είναι όμορφο να διαβάζεις τον εαυτό σου μέσα από τις σκέψεις σου και τους προβληματισμούς σου.... να κρατάς σε ες αΪ εγρήγορση το συναίσθημά σου..... να συνδέεσαι ξανά και ξανά με τα μονοπάτινα βήματά σου.... να συνεχίζεις να διατηρήσεις τη θέλησή σου με τη ζωή... με τη ζωτική αγάπη, που προσπαθώ να εκφράσω μέσα από Σ' ΈΝΑ......

Πανόπτης οφθαλμός.....

είναι πανέμορφα

κλείνουν τα μάτια.......
Καληνύχτα Jasmin..e......
ILYVMITSBEAUTIFUL...................................

Οδυσσέας.....

πόσο μπορείς να αντιστέκεσαι?....
πόσο μπορείς να μείνεις δεμένος στο κατάρτι?......

για μιά τζούρα............................................................

χρόνοι....

τετελεσμένος μέλλων, ένας χρόνος που χάθηκε....
παρακείμενος, υπερσυντέλικος, παρατατικός.... χρόνοι που υπήρξαν....

αθάνατη ελληνική γλώσσα......αθάνατε έρωτα......

εξερευνήσεις....

δεν τον είδες....μέσ' τη σκιά των δέντρων έκρυψα τις σκέψεις......

προσφώνηση ....

μωρό μου!....οικεία προσφώνηση πολύ αγαπημένου προσώπου
(μεταφορικά) όμορφο και νεαρό άτομο, κατά το τεκνό
γνώρισα ένα μωρό χθες...

γιαυτό ......
Καλημέρα ................................................................

η αλάνα.......

η αλάνα είναι πολύ σκληρό γήπεδο...... δεν είναι αργά να ξανατρέξουμε σ' αυτή..... μπορεί να πέσαμε, να γδάρθηκαν τα γόνατά μας, οι αγκώνες, οι παλάμες πολλές φορές, αλλά το παιχνίδι το φχαριστιώμασταν κι ας γινόταν ο ιδρώτας με το χώμα λάσπη.....τα παιχνίδια δεν τέλειωσαν, υπάρχει μια ζωή μπροστά να παλέψουμε,....κι όσο υπάρχει ανάσα...το ζεις......
.............

τα νερά που σμίγουν....

Ηρακλής δεν είμαι, αλλά σαν αυτόν πρέπει να αντιμετωπίσω το "θηρίο" του έρωτα, όχι να το νικήσω, αλλά   να το εξημερώσω....

με τη φύση...

απλά χρώματα

λυχνάρι

καρποί

κάνοντας σκιερό-δροσερό τούνελ

απλώνοντας τα χέρια να πιαστεί

το μικρό στηρίζει το μεγάλο

κοιτάζοντας προς τα πάνω....

γερή βάση

η Θεια Δύναμη τα ευλογεί....

ένα παράθυρο δροσιάς......

η σκέψη....

είσαι μπρος σε ένα παράθυρο....

η σκέψη αδημονεί, ταλαντεύεται.....θέλει να δεί..... αν δεν δει αυτό που αδημονεί?.....θα το ανοίξει?....

«Κάθομαι εδώ στο παράθυρο, .....................
............ Θαρρώ πως είμαι
μια σιωπηλή φωτογραφία, μες στην παλαιά κορνίζα της,
κρεμασμέμη έξω απ’ το το σπίτι, στο δυτικό τοίχο,
εγώ και το παράθυρό μου.
Κοιτάζω κάποτε ο ίδιος
ετούτη τη φωτογραφία με τα ερωτικά, .........της μάτια –
ένας ίσκιος αποκρύβει το στόμα, η επίπεδη λάμψη απ’ το τζάμι της κορνίζας,
στιγμές – στιγμές, αντίκρυ στο λιόγερμα ή στο φεγγαρόφωτο,
σκεπάζει ολόκληρο το πρόσωπο, κ’ είμαι κρυμμένος
πίσω απόνα τετράγωνο φως, χλωμό ή ασημένιο ή ρόδινο,
και μπορώ ελεύθερα να κοιτάζω τον κόσμο
χωρίς να με βλέπει. Ελεύθερα, – τι να πούμε;
……………………………………………………………………………….
Γι’ αυτό διαλέγουμε συχνά ένα χώρο στενό που να μας προστατεύει
απ’ το ίδιο μας το απέραντο. Κ’ ίσως γι’ αυτό
κάθομαι εδώ, σε τούτο το παράθυρο να βλέπω
τα νωπά χνάρια απ’ τις πατούσες του βαρκάρη
πάνω στις πλάκες της προκυμαίας να σβήνουν λίγο – λίγο
σα μια σειρά μικρά στενόμακρα φεγγάρια μέσα σ’ ένα παραμύθι.
Κι ούτε που καταλαβαίνω πια τίποτα ......................
Μια γυναίκα λουσμένη σκύβει στο πλαινό μπαλκόνι
σιγοτραγουδώντας
για να στεγνώσει τα μαλλιά της με το τραγούδι της. ......
...............................................
Αργότερα, που σκοτεινιάζει λίγο – λίγο και σβήνει στους τοίχους
και στις μάντρες
το σιγαλό, βιολετί καρδιοχτύπι του ηλιοβασιλέματος, πριν ανάψουν ακόμη
τα φανάρια του δρόμου,γίνεται μια άξαφνη ζέστα – και τότε
τα πρόσωπα πιότερο μαντεύονται παρά που υπάρχουν,
βλέπεις τη σκιά να εισχωρεί στις ιδρωμένες μασχάλες,
ο ήχος ενός φυγααλέου φορέματος ανεμίζει το φύλλωμα ενός δέντρου
τ’ άσπρα πουκάμισα των νέων παίρνουν ένα απόμακρο χρώμα γαλανό
κι αχνίζουν,
κ’ είναι όλα τόσο καταμόναχα, μαγεμένα κι ασύλληπτα, που ίσως γι’ αυτό
ν’ ανάβουν τα φώτα θετικά για να τα διαλύσουν όλα μες
στον ορισμό τους. ……………………………………………………………………………….
Τι παράπονο λοιπόν μπορώ νάχω απ’ αυτό το παράθυρο;
Αν θες το μισανοίγεις και, δίχως διόλου να κοιτάξεις έξω,
μπορείς μες απ’ τα τζάμια να παρακολουθείς αθέατος
αυθεντικές σκηνές του δρόμου, σ’ ένα χώρο πιο βαθύ και
διαρκέστερο
με τον πράο φωτισμό μιας μεγάλης απόστασης,
ενώ όλα αυτά διαδραματίζονται κάτω απ’ τα μάτια σου, ένα μέτρο πιο πέρα.
Αν θέλεις πάλι μπορείς να το ανοίξεις ολότελα και να κοιτιέσαι
στο τζάμι, σαν μέσα
σε καθρέφτη μαγικό, και να χτενίζεις τα μαλλιά σου
που αραιώνουν
ή να διορθώσεις κάπως το χαμόγελό σου, Μες απ’ τα τζάμια
όλα φαίνονται ευκτινέστερα – πιο σιωπιλά, πιο ακίνητα,
επομένως κι απαραίτητα κι αγέραστα.
.................................. ......
ή ανοίγεις αυτό το παράθυρο (ξέροντας όμως τώρα), ή βγαίνεις
απ’ την πόρτα.
Και πια δεν είναι τίποτα που να λυγίζει τη ζωή σου και τα μάτια σου
και τίποτα δεν είναι που να μη μπορείς να το δείξεις περήφανα
και να το τραγουδήσεις,
και τίποτα δεν είναι που να μη μπορείς να στρέψεις τη μορφή του προς τον ήλιο.»

Γ. Ρίτσος, από την «Τέταρτη Διάσταση», αποσπάσματα.

Empire State....

δεν έφτασε η ώρα ακόμα.... μια συνάντηση στο Empire State......δεν είμαστε για καληνύχτες.....

σε βασανίζει σ’ ανασταίνει....

είναι νωρίς για καληνύχτα... μπήκα για να μιλησο/υμε.....

μυστικά....

τα θαύματα πρέπει να μένουν μυστικά, επειδή είναι αληθινά μόνο γι' αυτούς που τα έζησαν... μόνο γι' αυτούς που κρυφάκουγαν τον αυτιστικό τους μονόλογο..."κοίτα!!!!!....μόλις κατέβηκα τα σκαλοπάτια και .....εντελώς τυχαία...."...