Για να «συναισθανθείς» κάποιον, πρέπει να μπορείς να τον αγαπήσεις....

Αισθάνομαι αυτό που αισθάνεσαι, αφήνω την στεναχώρια σου ή το πρόβλημα ή τη χαρά σου να μπει μέσα στον εγκέφαλό μου, να γίνει κομμάτι μου, μοιράζομαι δηλαδή αυτό που μου λες και το νοιώθω κι’ εγώ μαζί σου. Αυτό είναι κάτι το πολύ πολύτιμο. Λέξεις που δεν εισχωρούν μέσα σου ούτε βγαίνουν από μέσα σου. Με μια απλή κίνηση του κεφαλιού και μια κίνηση, κάτι σαν χάδι, ένα άγγιγμα, ακόμα και με την απόλυτη σιωπή μπορεί να συναισθανθείς, να νοιώσεις ενσυναίσθηση, να νοιώσεις αυτό που νοιώθει ο άλλος, να μπεις στη θέση του.
Δεν είναι εύκολο πάντως να εξηγηθεί με λόγια αυτό που λέμε «σε αισθάνομαι» από το  «συναισθάνομαι» ακόμα και αν δεν λέω τίποτα,… όταν «συμπαθείς» κάποιον, όσο ειλικρινής και αν είναι, κρατάει τις πόρτες μισόκλειστες.
Για να «συναισθανθείς» κάποιον, πρέπει να μπορείς να τον αγαπήσεις. Που δεν είναι καθόλου το ίδιο με την αίσθηση του «τον συμπαθώ»…

το έχω ξαναγράψει, χωρίς πολλά´´´ λόγια... μόνο με τις τελεταίές λέξεις

ο ήλιος δύει...

την ωρα που ο ήλιος κρύβεται πίσω απ' τους λόφους, 
και ο δρόμος γίνεται πάλι δρόμος,.. 
και η διαδρομή που δεν τελειώνει...
όπως δεν τελειώνουν τα όνειρα.... 
αλλά ο ήλιος δύει...

τη φώναζαν αγάπη...

Δεν ήταν άλλη η Ναταλί
Ήταν η χαμένη του ζωή
Ήταν ο εαυτός που έψαχνε
στην αίσθηση του τίποτα
Ήταν το όνειρο της μέρας
Ήταν το είναι και το γίγνεσθαι
της ύπαρξής του
Ήταν απλά ο έρωτάς του
Άλλοι τη λέγαν Ναταλί
κι άλλοι τη φώναζαν αγάπη.

απόσπασμα απο το Δημήτρη Μ.....

να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά

"Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
να με κρατάς απ' το χέρι σφιχτά
να περπατάς πλάι μου ..........
να με κοιτάς   με τα μάτια κλειστά
Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
μέσα στ' αυτί να μου τραγουδάς
Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
φίλα με σαν να 'ναι η πρώτη φορά
και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά..."

Έχεις κάποιον που όταν τον νευριάζεις αντί να φεύγει σε αρπάζει και σε φιλάει...

ήταν τόσο απλό..

Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω ……στο γυαλί της λάμπας.
«Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό, αφού μ’ αγαπούσες

Τάσος Λειβαδίτης, Σε μια γυναίκα

η σκακιέρα της ζωής...

Το σκάκι δεν είναι ένα τυχαίο παιχνίδι. Έχει πάρα πολλούς συμβολισμούς και πολλά μαθήματα να μας διδάξει για τη ζωή. Για τους ανθρώπους που βλέπουν πέρα από την επιφάνεια, το σκάκι είναι πολλά περισσότερα από ένας τρόπο να οξύνουμε την ευφυία μας.

Και ενώ όλοι γεννιόμαστε στρατιώτες, πιόνια, κάποια στιγμή καλούμαστε να αναλάβουμε το ρόλο της πίσω σειράς, αυτής δηλαδή που εξουσιάζει, που έχει ικανότητες και αποτελεί το κέντρο των αποφάσεων. Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να παραμένουν πιόνια και αυτό δεν είναι κακό, είναι μάλιστα η φυσική κατάσταση των πραγμάτων, όμως όλοι, έχουμε τις δυνατότητες να γίνουμε κάτι παραπάνω ...
Ποιος είσαι? ο βασιλιάς, η βασίλισσα, ο ίππος, ο αξιωματικός,  ο πύργος?...

http://enallaktikidrasi.com/2017/06/poios-einai-rolo-skakiera-zwhs/

...έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ, ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

«Ηταν η στέρηση, τ’ αγκάθια,
οι πέτρες, το πηγάδι.

Νερό αλμυρό – και πού να ξεδιψάσεις. Η αλμύρα

να δείχνει τα βαθιά της δίψας,
να δείχνει, να μετράει

το αμέτρητο της θάλασσας
– παράθυρα, μπαλκόνια,
......


Βγαίνεις στο ξέφωτο
Και αγναντεύεις την Οριζόντια γραμμή
Θα τις δεις να φωτίζουν
Να κυματίζουν τα Ο νειρα μας....

Μα θέλω εσένα....

Τη πόρτα κλείνω πίσω µου

Και βγαίνω απ’ το σπίτι

Τους δρόµους "που αγάπησα........".

Περνάω σκεφτικός

Πιο γρήγοροι από το µυαλό

Ήταν της καρδιάς µου οι χτύποι

Τη µέρα που µε φίλησες

Μα τώρα πάει καιρός..

...

Μα θέλω εσένα

Που ήµασταν ένα

Με µάτια ......

........

Μόνος µου κοιµάµαι

Και µόνος µου ξυπνώ...

Tra La La

https://tanyadavis.bandcamp.com/track/tra-la-la

όταν ένα ανοιχτό παράθυρο αγκαλιάζει το βλέμμα..

«Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».

Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…»

Οδυσσέας Ελύτης 

τα έβαλα μπροστά στο παράθυρο, τα κοιτούσα συνεχώς, ...

Να γεμίσω το ποτήρι?..

Μανόλια

Η μανόλια, ως λουλούδι, συμβολίζει ένα πρόσωπο εξαιρετικά όμορφο και με εκπληκτικούς τρόπους.
Το φυτό μανόλια, αποτελεί ένδειξη ότι έχουμε ανάγκη από την προσοχή των άλλων. Ορισμένες φορές, δηλώνει ότι έχουμε υπερβολική αυτοπεποίθηση. Εναλλακτικά, συμβολίζει την ανάγκη μας για ασφάλεια και σιγουριά.

αντιλήφθηκε, πως δεν είναι σύμπτωση...

Έχουν να λένε για τον κεραυνοβόλο έρωτα· είμαι βέβαιος πως η αγάπη έχει κλίση να δημιουργεί τον δικό της μύθο· δεν θέλω λοιπόν να υποστηρίξω, πως ήταν μια κεραυνοβόλα αγάπη· αλλά οπωσδήποτε ήταν κάτι το ξεχωριστό· την καθαυτό ουσία της ύπαρξης της Λουτσίας, ή —αν θέλω νά'μαι πιο ακριβής— την ουσία αυτού, που ήταν η Λουτσία μετά για μένα, την κατάλαβα, την ένιωσα, την είδα αμέσως· η Λουτσία που έφερε τον εαυτό της, όπως φέρνουν στους ανθρώπους μια φανερή αλήθεια.
Την κοιτούσα, πρόσεχα το ακαθόριστο επαρχιώτικό της χτένισμα, πρόσεχα το γκρίζο της μαντό, φτωχό και τριμμένο και ίσως λιγάκι κοντό· πρόσεχα το αφάνταστα όμορφο και καθαρό πρόσωπό της· αιστάνθηκα πως το κορίτσι αυτό κλείνει μέσα του μια γαλήνη, απλότητα και μετριοφροσύνη και πως όλα αυτά είναι αξίες που χρειάζομαι· μου φάνηκε, πως είμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον· πως έχουμε και οι δυο το μυστηριώδες δώρο της φυσικότητας· μου φάνηκε, πως αρκεί μόνο να πάω κοντά της και να της μιλήσω κι αμέσως τη στιγμή που θα με αντικρύσει στο πρόσωπο, θα μου χαμογελάσει, λες και ξαφνικά στάθηκε μπροστά της αδερφός, που έχει να τον δει εδώ και μερικά χρόνια.
Η Λουτσία έπειτα σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε στο ρολόι που ήταν απέναντι. (Ακόμα κι αυτή της την κίνηση την έχω αποτυπώσει στη θύμησή μου· μια κίνηση κοπέλας που δεν έχει μαζί της ρολόι και εντελώς τυχαία κάθεται απέναντι στο μεγάλο ρολόι). Σηκώθηκε και τράβηξε προς τον κινηματογράφο· ήθελα να την σταματήσω· δεν μου έλειπε το θάρρος, αλλά ξαφνικά μου έλειπαν τα λόγια· είχα βέβαια το στήθος γεμάτο με συναισθήματα, αλλά στο κεφάλι μου δεν υπήρχε ούτε μια συλλαβή· προχώρησα πίσω της ώς τη μικρή αίθουσα που ήταν το ταμείο κι απ' όπου φαινόταν η σάλα του κινηματογράφου τελείως άδεια. […]
Στο μεταξύ η κοπέλλα πέρασε μέσα· την ακολούθησα από πίσω. Στην σχεδόν άδεια σάλα, τα αριθμημένα εισιτήρια χάσαν την έννοιά τους κι ο καθένας καθόταν όπου ήθελε· προχώρησα προς την αράδα της Λουτσίας και κάθησα δίπλα της. Ύστερα άρχισε να παίζει μουσική από φθαρμένους δίσκους, τα φώτα στη σάλα έσβυσαν και στην οθόνη άρχισαν οι ρεκλάμες.
Η Λουτσία έπρεπε να αντιλήφθηκε, πως δεν είναι σύμπτωση που κάθεται δίπλα της ένας στρατιώτης και μάλιστα με μαύρα διακριτικά, ασφαλώς όλο αυτό το διάστημα πρόσεξε κι αιστάνθηκε την παρουσία μου. […]


[πηγή: Μίλαν Κούντερα, Το αστείο, μτφρ. Ανδρέας Τσάκαλης, εκδ. Κάλβος, Αθήνα 1971, σ. 79-80]

συνεχίζω να γράφω, παραφράζοντας τον Kundera, για την Αγάπη, την ΟΜΟΡΦΙΑ σου,έπρεπε να ανόιξει μια μικρή χαραγματιά στην "πόρτα" και για την "κεραυνοβόλα" Αγάπη , γιατί δεν ξεχνάς και για να μην ξεχάσεις ποτέ τι σημαίνει ΟΜΟΡΦΙΑ της ΑΓΑΠΗΣ... και σημειώνοντας πολλές λέξεις του συγγραφέα, οι οποίες σε χαρακτηρίζουν....

γιαυτό κάθε στιγμή....... Σ.Π.Π........

κάτι στοιχειωμένα....

"Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
σ' αγαπώ καρδιά μου
στερεότυπά μου....."

Κάποια "Στερεότυπα..." ήταν...