βασιλικός....

 

ήταν πρωΐ και τραγουδούσα....

είναι γυναῖκα είναι ὄνειρο είναι καὶ τὰ δυὸ

σαν να είναι άνεμος και σαν να είναι σάρκα

μούλεγε πως μ' αγαπουσε, αλλά δεν το άκουγα καθαρά

όταν χωρίζαμε,  ήταν πάντοτε νύχτα

τα αηδόνια σκέπαζαν το περπάτημά της

έφευγε και ξεχνούσα τον τρόπο της φυγής της

η καινούργια μέρα άναβε μέσα μου προτού ξημερώσει

ήταν ήλιος, ήταν πρωΐ και τραγουδούσα.....

Ιλυ.........απ' την νύχτα στο πρωί και τανάπαλι

ο κήπος...των ματιών σου....

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.
Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους.

Ἡ θάλασσα, ξέρω.
Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι.

Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου, μὴ μὲ ρωτήσετε....

 

 ιλυ........

υπάρχει....

 

έτσι μπαίνει στον κόσμο, κάθε μέρα, ίδια ώρα.....και υπάρχει.....

ερωτευμένος.....

Χορεύουμε ...? ....

 Φτάσαμε στο σημείο να μην μπορούμε να αφεθούμε στη ροή, να αμφισβητούμε την τυχαιότητα της στιγμής, τον αυθορμητισμό της φυσικής κίνησης, τον ρυθμό της μουσικής, τα βλέμματα που τυχαία συναντιόνται στο χωροχρόνο της ζωής και μπορεί να παρασυρθούν και να θέλουν να ενωθούν με τα δεσμά ενός και μόνο χορού που ίσως τελειώσει σε 3 λεπτά αλλά ίσως κρατήσει τελικά για μια αιωνιότητα. Φοβόμαστε τον άλλο άνθρωπο, το πηγαίο και το μοιραίο ανθρώπινο χέρι που μπορεί να ερωτευτεί τη στιγμή, που μπορεί να χορέψει για μια ζωή, που απλά ποθεί μια αληθινή επαφή χωρίς να νοιάζεται για το που και πως όλο αυτό τον οδηγεί. Ξεχάσαμε τα αυτονόητα, και κρυφτήκαμε πίσω από οθόνες φωτεινές, φωτιές και καρδιές που κρύβουν βαθύτερες μοναξιές, αφήσαμε τις λέξεις και τον λόγο, αδιαφορούμε για το ήχο χρώμα της φωνής του ανθρώπου που μας μιλά και περάσαμε σε σύμβολα και κώδικα μιας τάχα επικοινωνίας που κανείς δεν κατάλαβε τελικά τίποτα.

Υπάρχει κάτι απροσδιόριστο στο πρόσωπό σου, κάτι αξιαγάπητο, όχι όμορφο με το συμβατικό τρόπο. Έχεις χάρη και θηλυκότητα. Μοιάζεις με γυναίκα που έχει αγαπηθεί στην παιδική της ηλικία, ή κατά κάποιο μυστήριο τρόπο σε είχαν επισκεφτεί χάρες της κομψότητας και της αξιοπρέπειας. Κάτι στην έκφρασή σου είναι ασυνήθιστο. Ήταν μια ευχάριστη συνάντηση και εύχομαι να ξανασυναντηθούν τα βλέμματά μας ξανά κάποια στιγμή». 

Και όμως, εκείνο το βράδυ εκείνος απλά και αυθόρμητα το ζήτησε την στιγμή που το ένιωσε, και εκείνη δεν σκέφτηκε τίποτα, αφέθηκε στο μαζί χωρίς σκοπό και τέλος, και κάτω από κάτι λιγοστά θερινά λαμπιόνια αφέθηκαν στη φωνή του Κοέν και στο χιλιοπαιγμένο Dance me to the end of love. Ήταν απλό, μαγικό και μονολεκτικό: Χορεύουμε ...?

Ιλυ.......απλά, μαγικά, μονολεκτικά......

ήρθες......

 

 

είσαι Όμορφη και δροσερή, σαν φέτα από καρπούζι....κι εκείνος που θα σ' ερωτευτεί τα βάζει με ένα ουζι......

 

άστρα και γιασεμιά....

ο Αύγουστος ελούζονταν

μες στην αστροφεγγιά

κι από τα γένια του έσταζαν

άστρα και γιασεμιά.

απ’ την Παρθένο στο Σκορπιό

χρυσή κλωστή να ράψουμε

κι έναν θαλασσινό σταυρό

στη χάρη σου ν’ ανάψουμε...

... Γιασεμιά 

...

 

τ' αλωνάκι....

κάτω στης μαργαρίτας
τ' αλωνάκι, στήσαν χορό
τρελό τα μελισσόπουλα.

ιδρώνει ο ήλιος, τρέμει το
νερό. Στάχυα ψηλά λυγίζουνε
το μελαμψό ουρανό.

πέρα μέσα στα χρυσά νταριά
κοιμούνται αγοροκόριτσα.
ο ύπνος τους μυρίζει πυρκαγιά.
στα δόντια τους
ο ήλιος σπαρταράει....

ήρθε ο φρουτώδης, ονειρώδης και μεθυστικός θεριστής.....

καλό μήνα......

ιλυ.........

παραλία....

 

λατρεύουνε την τάξη,...

πολλοί λατρεύουνε την τάξη,.. για να φάνε βάζουν τραπεζομάντηλο απάνω στο τραπέζι, αν έχουν, ή σκουπίζουν με το χέρι τους τα ψίχουλα, όταν το χέρι τους δεν είναι κουρασμένο....αλλά το τραπέζι τους στήνεται, και το σπίτι τους επίσης, σ’ έναν κόσμο που ολοένα βουλιάζει μες στο βούρκο....

Μπέρτολτ Μπρεχτ

... λατρεμένα....

μυστήριο.....

είναι αυτό το μυστήριο της ποίησης, που κάνει τη χειρότερη στιγμή να λάμπει....

...

Κι κι ρί κου....

 

«Ετσι κράζει ο κόκορας, κορίτσι μου. Δυνατά, καλωσορίζει την καινούργια μέρα. Δεν έχετε ξανακούσει κόκορα; Είναι δυνατόν;». Οχι, δεν είχαν ξανακούσει κόκορα να καλωσορίζει χαρούμενος την καινούργια μέρα. Στους ....... κηπους όπου μεγάλωσαν, δεν υπάρχουν κοτέτσια. Ούτε κοκόρια.

μια ιστορία δύο νέων παιδιών....Πηγή: Protagon.gr