έτσι, γυμνούλι, πας...?

 

περιμένοντας το Δελφινοκόριτσο......

«Μωρέ», του λέω, «πού ’ν’ το μεσοφόρι σου;»

«Έτσι, γυμνούλι, πας να βρεις τ’ αγόρι σου;»

Ιλυ..........

χορός ερωτικός...

 

με μια μαγεία που σκορπίζεται από δύο ανθρώπους που αγαπιούνται παράφορα και μοιράζονται κάποια λίγα....

απ' τα λουλούδια της φωτιάς...

 

ανε με βάλεις κηπουρό βιόλα μου στο μπαξέ σου, δε θα βρεθείς απότιστο Λουλούδι μου ποτέ σου...

τ' όνειρό σου....

 εύχομαι τ' όνειρό σου να είναι ένα παιδικό αθώο παραμύθι....και ποιος δεν το 'χει ανάγκη...σε σώζει απ' τα δύσκολα, σου δίνει αισιοδοξία, όνειρο κι ελπίδα....

καληνύχτα Λουλουδάκι μου.....

Ιλυ..............

είπε....

προφήτη του Θεού, τούτο σου ζητάμε:

να μας μιλήσεις και να μοιραστείς μαζί μας την αλήθεια σου,

κι ο προφήτης είπε…

Όταν η αγάπη σάς καλεί, α­κολουθήστε την, παρ’ ότι οι δρόμοι της είναι δύσβατοι κι απότομοι. Κι όταν οι φτερούγες της σας τυλίξουν, παραδοθείτε της, παρ’ ότι το σπαθί που είναι κρυμμένο στα φτερά της μπορεί να σας πληγώσει. Κι όταν σας μιλήσει, να την πιστέψετε, παρ’ ότι η φωνή της μπορεί να σκορπίσει τα όνειρά σας όπως ο βοριάς ερημώνει τον κήπο....

Ιλυ...........

κι ο προφήτης είπε....."θα σ' αγαπά....θα έχεις πάντα μια ζεστή αγκαλιά...."

μέσα (εκεί) αρχίζει η ζωή.....

 

σ' αγαπώ πολύ...."γαρδένιά" μου.....σαν τους μικρούς κόκκους της άμμου....

 Καλημέρα Καρδούλα μου .......🌹🌷🌹🌷🌷🌹🌷

Υλι........

μια άλλη προσέγγιση...

αριθμητική...:

βλέφαρα -  βλέμμα = οι καινούργιες κουρτίνες μας....

μοναξιά > πλήθος = άδειο γήπεδο

ιλυ........

τ' αριστερό σου.....

 ήθελα να πιάσω τ' αριστερό σου ✋ , να το κρύψω ανάμεσα στα δικά μου και να το φέρω ν' ακουμπήσει πάνω στην καρδιά ❤️ μου ....

ιλυ .....

 

σαν παραμύθι.....

 μπήκαμε σε ένα μήνα που όλοι ονειρευόμαστε, που μοιάζει με παραμύθι....κοιτώ προς την μπαλκονόπορτα και τα γύρω σπίτια, άλλα βυθισμένα στη νύχτα, άλλα με φαντασμαγορικά φωτάκια.... κάποια αναβοσβηνουν...σινιάλο... ....θ' αρχίσουν και τα παραμύθια....

άλλες χρονιές ίσος δεν κάναμε τέτοιες περιγραφές, δεν μας λείπουν οι προσευχές, αισθανόμαστε αδύνατοι, κουρασμένοι, .....με σχεδόν ανύπαρκτα φωτάκια....να πάρουμε, κι ίσως τα αισθανθούμε σαν συσκευή ανάνηψης.....

Ιλυ......

Αστέρι μου και Ήλιε μου...

 

η δική μου αγάπη....

 Δεκέμβρης...ένας τελευταίος μήνας του χρόνου γεμάτος τελευταία πράγματα, αλλά και προσμονες .... ευχάριστος, συγκινητικός...και σαν πλησιάζεις προς το τέλος, σαν να ξετυλίγεις περασμένες εικόνες.... εκεί, ακούγοντας το "διθέσιο" με την Πρωτοψάλτη κοπιάρεις το "α ρε χρονε αλητη που ανθρωπους κι αγαπες σκορπας", σου 'ρχεται η αγάπη σου, αυτή η "Αγάπη" που είναι μόνο δική μου...."ο δικός μου Άνθρωπος".....

δύο ατάκες από διαφορετικές ταινίες....

και αναπολείς.....

Ιλυ......

συζητώντας με τον Αϊ Βασίλη....

 1η Δεκέμβρη.....

όλα τα παιδιά αρχίζουν να μιλούν με τον Αϊ Βασίλη... αρχίζουν να του γράφουν τι θέλουν να τους φέρει....

Άγιε Βασίλη θέλω να μου φέρεις αυτό που Αγαπώ πιότερο στον κόσμο...το ΠανΌμορφο Λουλουδάκι, την ΟΜΟΡΦΙΆ, τη ΜελισσΆνθη,, τη Jasmin....το πιο Όμορφο πλάσμα στον κόσμο...το πιο γλυκό Σφιγγίσιο τσίμπημα .......

Ιλυ.......

φθινοπωρινές αντινομίες....

 

το φθινόπωρο έφυγε.....τα φύλλα έπεσαν.....το παγκάκι έμεινε άδειο...

στη μνήμη μου έρχονται ξανά
τα δυο σου χείλια
τότε που ήταν τα φιλιά καλοκαιρινά
μα τώρα γύρω πέφτουνε
μονάχα φύλλα
φύλλα που είναι φθινοπωρινά…
τα φύλλα πέφτουν, το δέντρο γυμνώθηκε…
ποτέ δεν είχα φανταστεί πως θα σκεφτόσουνα
άλλες σκέψεις, δίχως λόγια...
ποτέ δεν είχα φανταστεί τον εαυτό μου,
χωρίς εσένα που αγαπάω σαν Θεό μου....

βραδιάζει και στο βάθος του φθινοπωρινού δρόμου λιγοστεύει όλο και πιο πολύ το φως, σα να τελειώνει για πάντα ο κόσμος….κάποιος περίμενε στο σταθμό, όχι για ταξίδι αλλά για τ’ όνειρο, ενώ οι στάλες της βροχής γράφουν μια μεγάλη επιστολή στα τζάμια….οι ωρες περνούν, ερημιά… μερικές φορές η ερημιά γίνεται ανυπόφορη, παίρνεις έναν αριθμό τηλεφώνου έστω για ν' ακούσεις μια φωνή, ζητάς ένα όνομα, "λάθος" σου απαντάνε....

όλα λάθος ήταν?.... οι δρόμοι που πήραμε και τα λόγια που είπαμε, τα χέρια που κρατούσαμε… τι θ’ απομείνει λοιπόν, τι θ’ απομείνει από τόσες προσδοκίες, τόσους στεναγμούς?...ένα όνομα και δυο χρονολογίες χαραγμένες στην πέτρα που ο αγέρας, ο ήλιος, η βροχή θα τις σβήνει σιγά σιγά…. φεύγουμε, χωρίς να μάθουμε ο ένας για τον άλλον… τι φταίει?...μήπως όλα γίνονται για κάποιον λόγο μυστηριώδη?...ένα άλυτο αίνιγμα, μια τιμωρία?...

κάποιο πρωινό Σαββάτου ένα πουλί κάθισε στο αντικρινό δένδρο και κάτι σφύριξε… !!!...αν καταλάβαινα τι ήθελε να μού πει….

τα πιο ωραία που ζήσαμε, οι αναμνήσεις μας, τα λόγια μας…… επιστολές που δε στάλθηκαν….. ο ταχυδρόμος έχει χρόνια να φανεί…. πόσα γράμματα πήρε ο άνεμος του φθινοπώρου…. δε θυμάμαι πόσα λόγια έφυγαν έτσι….τά φύλλα πέσαν……το φθινόπωρο έφυγε….

μια μέρα θέλω να γράψουν στον τάφο μου: έζησε στα σύνορα μιας ακαθόριστης ηλικίας και πέθανε για πράγματα μακρινά, που είδε κάποτε σ’ ένα αβέβαιο όνειρο…..

.... σαν χελιδόνι το φθινόπωρο κι ακόμα εγώ να το πιστέψω δεν μπορώ......

ιλυ....οο....για σένα θα ‘μαι πάντα εδώ...