για γέλια...

 

"...πως είσαι?"....

 η Κατερίνα Γιουλάκη, ως «Κλημεντίνη Περπερίδου», η οποία συχνά-πυκνά έλεγε διάφορες ατάκες θυμάμαι μια χαρακτηριστική της «σε ρωτώ, απαντάς, ........»

ιλυ...

για ένα χαρούμενο πρωινό...

 

ιλυ.......

ένα κομμάτι χρόνου...

μια γλύκα απλώνεται στην επιφάνεια της ταλαιπωρημένης σάρκας, τελειώνει και τούτη η μέρα.... ακόμη ένα κομμάτι χρόνου που δεν πρόδωσα,....μπρος σε μια οθόνη δίχως προβολή, με κινήσεις μονοσήμαντες που οδηγούν στο τέλος της μέρας....

ποιό δρόμο θα ακολουθήσει η ψυχή για να επιζήσει λίγο ακόμη.....

ti amo.....

εκατον είκοσι πέντε μέρες....

εκατον είκοσι
πέντε μέρες μόνο
έχω να σε δω
και μου λείπεις
μου λείπεις, μου λείπεις.

εκατον είκοσι

πέντε μέρες κι όμως
παίρνω να σου πω
πως μου λείπεις, μου λείπεις
κι άλλο δεν μπορώ.

εκατον είκοσι

πέντε νύχτες μόνος,
μόνος στο κενό
και σε ψάχνω, σε ψάχνω.
άλλο δεν μπορώ.

κλείνω και ψάχνω πως θάρθω
με το πρώτο το αεροπλάνο.
κλείνω και ψάχνω πως θά 'ρθω πίσω
μια καρδούλα να ξανακερδίσω.
κλείνω και σ' αναζητώ.....

ιλυ..................

ομορφη καλημέρα....

με συνεπήρε η ομορφιά σου και ξεχάστηκα, ήρθα να σε βρω στον ύπνο σου, τίναξα τα ροδοπέταλα πάνω απ' το σεντόνι, ζωγράφισα δύο κοκκινίλες στα μάγουλά σου, έπλεξα τα μαλλιά σου, σε άγγιξα, γύρισες προς το μέρος μου, χαμογέλασες, με κοίταξες, σε πήρα αγκαλιά....δεν τρόμαξες, ακούμπησα τα χειλη σου κι αυτά πήραν χρώμα, σκούπισα το ιδρώτα σου, πήρα ανάσα απ' το άρωμά σου.....με συνεπήρε η ομορφιά σου....

καλημέρα αγάπη μου...

ένα πρωινό όνειρο...

είμαστε ακόμα ζωντανοί....

 πως θα ένιωθες αν δεν είχες ερωτευτεί, αν δεν είχες νοιώσει την αίσθηση του συνεχούς τσιμπήματος στα αγγίγματα του δέρματος, των λέξεων, των αισθημάτων, της αναπνοής ενός άλλου…

πως θα ένιωθες αν δεν είχες την επιθυμία να πετάξεις με τα φτερά του έρωτα και σου κάνει να μην ήθελες γιατρό γιατί ένιωθες υπέροχα…αν είχες λίγο παχακι εξαφανιζόταν….είχες πει πολλές φορές « δεν με ξέρεις»….γνώρισες όμως πως η αγάπη σού βγάζει την καλύτερη εκδοχή σου, έστω κι αν εσύ δεν ξέρεις καν ότι την έχεις….αυτό είδα και στο λέω συνεχως….είσαι ΠανΌμορφη….ένα φωτεινό μειδίαμα στρογγυλοκάθεται στα χείλη σου, λάμπεις ολόκληρη και αυτό δεν μπορείς να το αρνηθείς….

τώρα μπορεί να πονάς από την απουσία του/της….διακρίνω πως και μόνο στο άκουσμα ή στο διάβασμα των σκέψεων υποφέρεις….κάποτε όμως εκείνος ο άνθρωπος σ’ έκανε να νιώθεις πως μπορείς ν’ ανέβεις ψηλά στο βουνό, να κολυμπήσεις σαν ξένοιαστη γοργόνα στη γαλάζια θάλασσα ή να πετάξεις στον ουρανό με το γύρω γύρω στην αγκαλιά…

και ξαφνικά κάτι δεν πήγε καλά, δεν υπηρχε λόγος ούτε να φοβάσαι ούτε να κλειστείς στον εαυτό σου ούτε να δηλώνεις πως για σένα τέρμα αυτό το κομμάτι, μια χαρά έχεις τη ζωή σου χωρίς έρωτες....ο έρωτας είναι ζωτικής σημασίας στη ζωή μας…

σκέψου πως νοιωθεις ζωντανή και πετά το φυλλοκαρδι σου….

σ' αγαπώ....

δια της τεθλασμένης....

δοθέντων δύο σημείων Α, Β (με υψομετρική διαφορά) να βρεθεί η καμπύλη πάνω στην οποία πρέπει να κινηθεί ένα σώμα, σε συνθήκες μηδενικής τριβής και υπό την επίδραση της βαρύτητας ( θεωρούμενης ομοιόμορφης κατά μήκος της διαδρομής ), ώστε εκκινώντας από το Α να φτάσει στον μικρότερο χρόνο ( βραχύτερα ) στο σημείο Β .

τεθλασμένης....πας εκεί που θες πιο γρήγορα...

I Love You.....

μου λες .....

μου λες μ' αγαπάς. εγώ να δεις.
μου λες με πονάς. εγώ να δεις.
μου λες μ' αγαπάς,
μου λες πως πετάς
και πως μακριά μου δε ζεις.

μου λες με πονάς. εγώ να δεις.
μου λες μ' αγαπάς
και σαν με κοιτάς
στο σώμα μου θέλεις να μπεις.

μου λες μ' αγαπάς. εγώ να δεις.
μου λες με πονάς. εγώ να δεις.
μου λες μ' αγαπάς
και σαν με φιλάς
το στόμα μου θέλεις να πιεις.

μου λες μ' αγαπάς. εγώ να δεις.
εγώ να δεις
εγώ, αγάπη μου, να δεις
εγώ, αγάπη μου, να δεις......

σ' αγαπώ αγάπη μου....να δεις....χωρίς συγκρίσεις....

Χαρά μου....

 το πρωϊνό....

I Love You ❤️

το πορτρέτο...

 το πορτρέτο μου.... το διέκρινε μια σιωπή....

την αγαπώ.....

θα περιμένω....

 θα περιμένω στην πόρτα σου, θα καθίσω στο σκαλοπάτι κι οι δείκτες του ρολογιού θα περιμένουν να σε δω...θ' ανέβουμε στα κεραμίδια του σπιτιού να χαζέψουμε το τέλος της νύχτας, μέχρι να βγει ο αυγερινός της νέας μέρας και μετά να βολευτούμε σ' ένα ζεστό μερος και να σε ακούω να ψιθυρίζεις λέξεις ζεστές απ’ τη βραδιά που μόλις θα ‘χει τελειώσει....να τρίβουμε και χουχουλιάζουμε τα χέρια μας να ζεσταθούν γιατι θά χουν παγώσει....να ορμάς στην αγκαλιά μου και να μου λες χίλια συγνώμη που με άφησες να περιμένω τόσο....βιάζεσαι ομως να μου πεις πως μ' αγαπάς και αυτο το δικαιολογεί....οτι απέμεινε απ' όλο το περίμενε έλα να το ζήσουμε, ειναι όλο δικό μας, ακομα και στα κεραμίδια....αρκει να ' μαστε μαζί.....

σ' αγαπώ......

θα βγει ξανά...

 ό, τι αργεί κι ό, τι μέσα μας είναι βαθιά κρυμμένο, θα βγει ξανά και θα' ρθει ευλογημένο...

σ' αγαπώ...........................

στο δεξί χέρι...

περασμένα σε κρίκους της αγάπης τα πάθη
τα ζυμώνει ο έρωτας το Μάρτη τα πλάθει
μ' άνοιξης τριαντάφυλλο στο δεξί του το χέρι
στο κατώφλι τ' ονείρου σού'χει στήσει καρτέρι
....και σ' αγαπώ !

... γκέισα της καρδιάς μου...

ιλυ....