the program...

..ποιά κατανόηση κατανοείται...

συγκρούονται οι απόψεις?...ποιά η θεραπεία?...αφού "το ζήτημα δεν είναι να κατανοήσουμε"...γιατί "έπαψε να τίθεται"....ήτοι...η "κατανόηση" είναι ποίημα...δηλαδή όχι όνειρο...άντε να βάλουμε και λίγο λογοτεχνία...δηλ άφωνα σύμφωνα...
η κατανόηση είναι κάτι που συνεχώς την ψάχνουμε, είναι όταν επικοινωνώ γραπτά, προφορικά, με κίνηση, στέλνοντας στον άλλον μήνυμα που αφορά μια σχέση που έχω μαζί του, δίνοντας στη σχέση περιεχόμενο, ενδιαφέρον....αν δεν υπάρχει η επικοινωνία, αν δεν προβάλλονται λέξεις με φωνήεντα, είναι δύσκολο να υπάρχει κατανόηση...για να μη πάμε σε αλγεβρικά θεωρήματα που δεν υπάρχει άμεση σχέση της κατανόησης του θεωρητικού θεωρήματος και της χρήσης του....και συνεχίζω να μην κατανοώ....τι? ...τον άλλον φυσικά...μα καλά τον εαυτό μου τον γνωρίζω, τον κατανοώ? και ζητώ να κατανοήσω τον άλλον?...εδώ είναι που "είπε" "ρώτα τον εαυτό σου"...μα δεν μπορώ...μόνος!!!...ακόμα και όταν μπορώ να σκαρφαλώσω στο φεγγάρι, δεν το κάνω μόνος...

...ποιά κατανόηση κατανοείται, του "τρελογιατρού" ή του ποιητή....

απο το

ιλυ...ιλυ...ιλυ....ιλυ....ιλυ...ιλυ...ιλυ.............

μέσα στην καρδιά του λουλουδιού....

μέσα στην καρδιά του λουλουδιού....εκεί που ειναι το νέκταρ...

ιλυ...ιλυ...ιλυ...ιλυ.............

μια silence....στη πανσέληνο...

περιτριγυριζόμαστε από "σύμφωνα" αφού δεν θέλουμε οι λέξεις να ακούγονται και δεν μπορούμε να βρούμε αυτές που εκφράζουν τη σκέψη μας, έτσι καταφεύγουμε σε μια μυστηριώδη αφωνία...και δεν αντιδρούμε...πως μπορείς να αντιδράσεις σε μια σιωπή που κρυβει το γνωστό άγνωστο, που πίσω από τα "σύμφωνα" προσπαθούν να κρυφτούν, σαν τον ελέφαντα πίσω απο μια τριανταφυλλιά, συναισθήματα...τι μπορεί να κρύψουν δύο βελούδινα χείλη όταν είναι κλειστά, σφραγισμένα.... μολονότι τα "σύμφωνα" σιωπούν, η σιωπή είναι πιό φωναχτή απ' τα λόγια...αργούμε όμως να τη διαβάσουμε, να την καταλάβουμε, να λύσουμε πιθανούς γρίφους που μας βάζει ώσπου να γίνει κατανοητή, παίρνεις ρίσκα και πιθανότητας αποτυχίας ώσπου να ανακαλύψεις τη σκέψη του...μπορεί να μην έχουν κάτι να πουν, που δεν ισχύει, ή να έχουν να πουν πάρα πολλά, αλλά μάλλον, ίσως, περιμένουν να τα συνειδητοποιήσεις μόνος σου....γιατί όμως?, κουράστηκαν τόσο να μιλήσουν, μήπως δεν έχει πλέον κανένα νόημα?...μήπως νομίζουν πως δεν είσαι δίπλα τους να τους ακούσεις?...σιωπή!!!....δύσκολη, πολύ δύσκολη...όταν δεν ακούς τις σκέψεις, όταν δεν μπορείς να τις μάθεις αναστατώνεσαι...και τα σενάρια πάνε κι έρχονται...προσπαθείς, προσπαθείς, αναρωτιέσαι, θες να τα συζητήσεις, το ζητάς, το υποστηρίζεις πως τα όποια προβλήματα μπορούν να λυθούν με τις λέξεις, ας μή μείνουμε στα συμφωνα και τα φωνήεντα....λέξεις, λέξεις, λέξεις.....και στο βάθος μια μεγάλη αγκαλιά.....

ιλυ...ιλυ...ιλυ...

Beethoven's Silence

η Λουλουδένια που εκφράζει τις πιο κρυφές όψεις της Ομορφιάς...

δεν μας πτοούν οι αποκλεισμοί, θα βρούμε τα μονοπάτια να φτάσουμε στην κορυφή του πανέμορφου βράχου σου, περνώντας από απότομες πλαγιές να δούμε το μοναδικό Αγριολούλουδο της Ομορφιάς και της ζωής....που η ρίζα του φτάνει στη ρίζα του βράχου, σε μια στενή χαραμάδα να πιάσει το νερό που θα ρίξει το βλέμμα σαν περάσει, που θα το κρατήσει εκεί, στη μικρή αυτή φωλιά φυλαγμένο από τους χειμώνες και τα καυτά καλοκαίρια....

ily...ily...ily.........

έχει ένα φεγγάρι απόψε....

έχει ένα φεγγάρι απόψε
που μελαγχολώ
έχει ένα φεγγάρι απόψε
σαν κι εμένα δακρυσμένο
πες μου πως θα έρθεις πάλι
σε παρακαλώ ..............

με το φεγγάρι απόψε κουβεντιάζαμε αν μ' έβλεπες θα μ´είχες για τρελό , του έλεγα εμείς το πόσο μοιάζαμε και ότι θέλω πάλι να σε δω....

Ιλυ...ιλυ...ιλυ....

ένας σελιδοδεικτης...

ιλυ...ιλυ...ιλυ...ιλυ....ιλυ....ιλυ.....ιλυ.....ιλυ.....

ο σελιδοδείκτης μου....

τόπος διαμονής η σκέψη...

κάποτε, την πρώτη κιόλας μέρα στη θάλασσα το κορμί κυμάτιζε σαν μετάξι χαμηλά, πάνω στο μπλε του νερού...έπιανες το νερό γύρο της όπως πιάνεις το βελούδο στα δάχτυλά σου...
τα όργανα του σώματός μας έχουν πνευματικές λειτουργίες...οι ασθένειες στα αυτιά οφείλονται στο

γεγονός ότι ένας άνθρωπος οδυνηρά αντιλαμβάνεται τις αρνήσεις άλλων ανθρώπων...το στομάχι απορροφά καταστάσεις....η καρδιά είναι υπεύθυνη για τη θλίψη...είναι μια θεωρία....

κάποτε, που η σκέψη θα τα 'χει παίξει ίσως γράψουμε ποιήματα, αυτά που ονειρευτήκαμε στις πιο ιδιαίτερες στιγμές μας, αυτά που ειπώθηκαν στο λόγο μας...

μεθυσμένη μου αγάπη, πάρε την καρδιά μου, πάρ' την.

ιλυ...ιύ...ιλυ.....

οι καρδιές μένουν ζεστές....

μια κρυα μέρα…δεν θα ηθελα πολλά, μόνο να σε έχω δίπλα μου και να σου μιλώ…να φοράς το μακρύ μπουφάν μου και να μιλάμε καθώς πίνεις το καφέ που σου έφτιαξα…να χουχουλιάζεις στην αγκαλιά μου και να σου μιλώ για τον έρωτα, για το «μαζί» το «εμείς»…πόσο λείπουν αυτές οι συζητήσεις γυρω από έναν καφέ…δεν είναι μόνο ποιος τον φτιαχνει, ποια είναι αυτή η καρδιά για την οποία ρίγησες στο συναπάντημά σου, ποιος είναι αυτός που σ’ αγαπάει και σε νοιάζεται τόσο πολύ, ειναι και το γύρο περιβάλλον, τα λόγια που λέγονται….κάποια άλλη στιγμή ίσως να περιμένει και αυτός με τη σειρά του τη δική σου ανταπόκριση, να φτιάξεις χαρούμενη ατμόσφαιρα ή να του φτιάξεις και συ ένα καφέ και να του τον προσφέρεις…
ένας καφές δεν είναι δεν είναι μόνο απλός καφές… είναι φτιαγμένος με διάφορους συνδυασμούς-ποικιλίες, είναι αυτοί που περνούν από χέρι σε χέρι, από γενιά σε γενιά…έχει γλύκα και πικράδα…
σ’ αυτό το χρόνο του καφέ ταιριάζουν οι πιο ωραίες σχέσεις, λέγονται τα πιο όμορφα λόγια, κοιτούν χαρουμενα τον άλλο στο πρόσωπο… απόλαυσέ τον τώρα που βρίσκεται στο τραπέζι της φλογερής αγάπης και του μεγάλου έρωτα…….

η ζωή ειναι στιγμές...

ιλυ...ιλυ.....ιλυ............

συνεχίζεται ο αποκλισμός....

ιλυ...ιλυ...

τα βραδινά σου όνειρα...

ας ονειρευτείς πως η σελήνη έχει κατηφορίσει τόσο χαμηλά, πως η θαλάσσια παλίρροια έχει πάρει την ανηφόρα και μεις σε μια βάρκα αν βάζαμε μια σκάλα θα σκαρφαλώναμε πάνω της....

ιλυ.....ιλυ.....ιλυ......

εσύ και εσύ είναι ώρα ....

εσύ και εσύ είναι ώρα να τα ξαναβρείτε....είναι ώρα να καθίσετε στον καναπέ, να σταματίσεις να τον βαράς μπουνιές που σου ζητάει ο εαυτός σου, μπας και μάθεις, μπας και μάθω, μπας και ξαναθυμηθώ πως η η μεγαλοφυΐα της καρδιάς είναι τρυφερή και νοιάζεται για τον άλλο....

how ιλυ....ιλυ ιλυ........

ήταν πολλές οι λέξεις...

ήταν ένα ψυχολογικό πρωινό....όχι πως το ζήτησα για μένα...για το άλλους πρότεινα...και βαριστομάχιασα ψυχολογικά....σαν το μυθολογικό πρόσωπο που έτρωγε τους ανθρώπους και βαριστομάχιαζε αν ήταν πολλοί....πολλές οι λέξεις...

ξέρω τ’ όνομά σου...

ξέρω τ’ όνομά σου...την εικόνα σου ...
περνάν οι νύχτες, τα δευτερόλεπτα βαριά στους λεπτοδείκτες
ζητώντας κάτι που να μη γίνεται ουρλιαχτό...
στων χιλιομέτρων την ερημιά και στη σιωπή των χρονομέτρων...
ξέρω τ’ όνομά σου...την εικόνα σου ...

ιλυ.....ιλυ...ιλυ......

Ούτε γι' αστείο...

...
..