...στο τέλος της μέρας, εκεί που σκάει το κύμα, κι εσύ δεν θέλεις να φύγεις...

αφήνουμε τη ζωή να περνά και να χάνεται…

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν’ αγαπώ
τη ζωή μου επιβλέπω

Πήρα κόκκινο στυλό
και τραβάω γιαλό γιαλό και γράφω
τραγουδάκια της φωτιάς
της φωτιάς, της πυρκαγιάς
τη ζωή μου αντιγράφω

Πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ’ αρέσει αυτός ο ήλιος
πώς μ’ αρέσει το πρωί
κι είναι βάσανο ο φίλος
είναι βάσανο ο φίλος
που φωνάζει εκδρομή

Πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι
πώς μ’ αρέσει το φεγγάρι
όταν βγαίνει να με δει
και κρατάει το φανάρι
και κρατάει το φανάρι
στης αγάπης την πληγή

Πήρα κόκκινη καρδιά
και πουκάμισα φαρδιά φοράω
και ρωτάω να μου πουν
όσοι ξέρουν ν’ αγαπούν
σε ποιον έρωτα χρωστάω

Πήρα κόκκινα φτερά
και περνάω μια χαρά, γελάω
Πιάνω σώμα του χιονιού
και ουρά χελιδονιού
στου Θεού τ’ αυτί μιλάω

Πήρα κόκκινα γυαλιά
κι όλα γύρω σινεμά τα βλέπω
κι ούτε ξέρω πώς να ζω
ούτε και πώς ν’ αγαπώ...

Ερωτευμένος είμαι...

Με μια σου λέξη

αλλάζει χρώμα η ζωή

...............................

Ερωτευμένος είμαι κι όταν σε κοιτώ

θέλω στα μάτια σου για πάντα να χαθώ

Θέλω μαζί σου

να ζω την κάθε μου στιγμή

Αυτό που νιώθω

να μην τελειώσει μην χαθεί

Με μια σου λέξη

αλλάζει χρώμα η ζωή

https://youtu.be/oAnGfmCw-0o

Μόνο για σένανε θα ζω και θα υπάρχω....

Θα σ’ αγαπώ, θα σ’ αγαπώ,

Μέχρι να ξαναγεννηθώ και να πεθάνω πάλι

Γιατί η ζωή είναι μικρή, πολύ μικρή, τόσο μικρή

Και δε μου φτάνει

Και `γω θα `ρθω, θα ξαναρθώ,

Για να σου πω τα σ’ αγαπώ που σου χρωστάω

Μ’ ένα κορμί ωκεανό,

Εσένα έχω για παλτό και σε φοράω

Θα σ’ αγαπώ, θα σ’ αγαπώ, θα σ’ αγαπώ,

Σαν παραμύθι και σαν όνειρο γλυκό

Σαν ένα δώρο που έχει έρθει απ’ το θεό και τιμωρία

Θα σ’ αγαπώ, θα σ’ αγαπώ

Θα σ’ αγαπώ, θα σ’ αγαπώ,

Καράβι εσύ, λιμάνι εγώ, έλα να δέσεις

Κι αν χρειαστεί,

Θα μετρηθώ μ’ όλο τον κόσμο τον κακό

Να μην πονέσεις

Κι εγώ θα 'ρθω, θα ξαναρθώ,

Μόνο για σένανε θα ζω και θα υπάρχω

Θα γίνω κύμα στο γιαλό, άσπρο κοχύλι στο βυθό,

Γλάρος σε βράχο

.............................

Γιατί η ζωή είναι μικρή, πολύ μικρή, τόσο μικρή

Και δε μου φτάνει

Αυγουστιάτικη, Φεγγαρολουσμένη...

Παράξενο αυγουστιάτικο απογευματάκι
να μ’ έπαιρνες συγκάτοικο, αγκαλιά λιγάκι

Κοντά στον χτύπο της καρδιάς το κορμί να ιδρώσει
να λάμψει η αλήθεια μονομιάς και να δυναμώσει

Κάνε μου τη χάρη, του Αύγουστου φεγγάρι
μόνος πώς να ζήσω
....................................

Παράξενη αυγουστιάτικη, φεγγαρολουσμένη
βραδιά γλυκιά που απλώνεσαι, ....................

Ψάξε στη νύχτα να τη βρεις, σε παρακαλάω
με μια σου αχτίδα να της πεις πως την αγαπάω...

Για να «συναισθανθείς» κάποιον, πρέπει να μπορείς να τον αγαπήσεις....

Αισθάνομαι αυτό που αισθάνεσαι, αφήνω την στεναχώρια σου ή το πρόβλημα ή τη χαρά σου να μπει μέσα στον εγκέφαλό μου, να γίνει κομμάτι μου, μοιράζομαι δηλαδή αυτό που μου λες και το νοιώθω κι’ εγώ μαζί σου. Αυτό είναι κάτι το πολύ πολύτιμο. Λέξεις που δεν εισχωρούν μέσα σου ούτε βγαίνουν από μέσα σου. Με μια απλή κίνηση του κεφαλιού και μια κίνηση, κάτι σαν χάδι, ένα άγγιγμα, ακόμα και με την απόλυτη σιωπή μπορεί να συναισθανθείς, να νοιώσεις ενσυναίσθηση, να νοιώσεις αυτό που νοιώθει ο άλλος, να μπεις στη θέση του.
Δεν είναι εύκολο πάντως να εξηγηθεί με λόγια αυτό που λέμε «σε αισθάνομαι» από το  «συναισθάνομαι» ακόμα και αν δεν λέω τίποτα,… όταν «συμπαθείς» κάποιον, όσο ειλικρινής και αν είναι, κρατάει τις πόρτες μισόκλειστες.
Για να «συναισθανθείς» κάποιον, πρέπει να μπορείς να τον αγαπήσεις. Που δεν είναι καθόλου το ίδιο με την αίσθηση του «τον συμπαθώ»…

το έχω ξαναγράψει, χωρίς πολλά´´´ λόγια... μόνο με τις τελεταίές λέξεις

ο ήλιος δύει...

την ωρα που ο ήλιος κρύβεται πίσω απ' τους λόφους, 
και ο δρόμος γίνεται πάλι δρόμος,.. 
και η διαδρομή που δεν τελειώνει...
όπως δεν τελειώνουν τα όνειρα.... 
αλλά ο ήλιος δύει...

τη φώναζαν αγάπη...

Δεν ήταν άλλη η Ναταλί
Ήταν η χαμένη του ζωή
Ήταν ο εαυτός που έψαχνε
στην αίσθηση του τίποτα
Ήταν το όνειρο της μέρας
Ήταν το είναι και το γίγνεσθαι
της ύπαρξής του
Ήταν απλά ο έρωτάς του
Άλλοι τη λέγαν Ναταλί
κι άλλοι τη φώναζαν αγάπη.

απόσπασμα απο το Δημήτρη Μ.....

να με κοιτάς με τα μάτια κλειστά

"Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
να με κρατάς απ' το χέρι σφιχτά
να περπατάς πλάι μου ..........
να με κοιτάς   με τα μάτια κλειστά
Κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
μέσα στ' αυτί να μου τραγουδάς
Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
φίλα με σαν να 'ναι η πρώτη φορά
και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά..."

Έχεις κάποιον που όταν τον νευριάζεις αντί να φεύγει σε αρπάζει και σε φιλάει...

ήταν τόσο απλό..

Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω ……στο γυαλί της λάμπας.
«Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό, αφού μ’ αγαπούσες

Τάσος Λειβαδίτης, Σε μια γυναίκα

η σκακιέρα της ζωής...

Το σκάκι δεν είναι ένα τυχαίο παιχνίδι. Έχει πάρα πολλούς συμβολισμούς και πολλά μαθήματα να μας διδάξει για τη ζωή. Για τους ανθρώπους που βλέπουν πέρα από την επιφάνεια, το σκάκι είναι πολλά περισσότερα από ένας τρόπο να οξύνουμε την ευφυία μας.

Και ενώ όλοι γεννιόμαστε στρατιώτες, πιόνια, κάποια στιγμή καλούμαστε να αναλάβουμε το ρόλο της πίσω σειράς, αυτής δηλαδή που εξουσιάζει, που έχει ικανότητες και αποτελεί το κέντρο των αποφάσεων. Πολλοί άνθρωποι επιλέγουν να παραμένουν πιόνια και αυτό δεν είναι κακό, είναι μάλιστα η φυσική κατάσταση των πραγμάτων, όμως όλοι, έχουμε τις δυνατότητες να γίνουμε κάτι παραπάνω ...
Ποιος είσαι? ο βασιλιάς, η βασίλισσα, ο ίππος, ο αξιωματικός,  ο πύργος?...

http://enallaktikidrasi.com/2017/06/poios-einai-rolo-skakiera-zwhs/

...έχεις ακόμα να κλάψεις πολύ, ώσπου να μάθεις τον κόσμο να γελάει.

«Ηταν η στέρηση, τ’ αγκάθια,
οι πέτρες, το πηγάδι.

Νερό αλμυρό – και πού να ξεδιψάσεις. Η αλμύρα

να δείχνει τα βαθιά της δίψας,
να δείχνει, να μετράει

το αμέτρητο της θάλασσας
– παράθυρα, μπαλκόνια,
......


Βγαίνεις στο ξέφωτο
Και αγναντεύεις την Οριζόντια γραμμή
Θα τις δεις να φωτίζουν
Να κυματίζουν τα Ο νειρα μας....

Μα θέλω εσένα....

Τη πόρτα κλείνω πίσω µου

Και βγαίνω απ’ το σπίτι

Τους δρόµους "που αγάπησα........".

Περνάω σκεφτικός

Πιο γρήγοροι από το µυαλό

Ήταν της καρδιάς µου οι χτύποι

Τη µέρα που µε φίλησες

Μα τώρα πάει καιρός..

...

Μα θέλω εσένα

Που ήµασταν ένα

Με µάτια ......

........

Μόνος µου κοιµάµαι

Και µόνος µου ξυπνώ...

Tra La La

https://tanyadavis.bandcamp.com/track/tra-la-la