ακούω τη θάλασσα....

 

 

η Νεράιδα....

 

λίγη δροσιά με τη Νεράιδα.....για ένα δροσερό ξημέρωμα.....

Ήλιε μ....

 

δροσιές....

 

σαν κάτι πολύτιμο φυλαγμένο....

 

διαβάζοντας για λαμπρούς ανθρώπους....

οι κουβέντες ενός λαμπρού καθηγητή, ενός Δασκάλου, του Δημήτρη Μαρωνίτη, ακόμα αντηχούν σαν πρόσταγμα στους νέους όλων των εποχών: 

μη φοβάστε τους ανθρώπους που έχουν ρωμαλέα πάθη: όσους οργίζονται, πίνουν και αγαπούν,

μην απομονωθείτε, με το λόγο, τη σιωπή και την πράξη σας σταθείτε πλάι σε κάποιον: στη μάνα σας, στον αδελφό ή στο φίλο σας, και προπαντός στα νεότερα παιδιά, που περιμένουν από σας να δουν αν θα τους φράξετε ή θα τους ανοίξετε το δρόμο της ελεύθερης αναπνοής,

απομονώστε όσους συνεχώς χαμογελούν, που όταν μιλούν δεν σας κοιτούν στα μάτια, κι όταν τους δίνετε το χέρι, δεν ξέρουν ή δε θέλουν να το σφίξουν,

σηκώστε με σεμνότητα το χρέος που σας ανήκει. φανείτε εις μικρόν γενναίοι....

ουδέν σχόλιο 

μια μέρα σαν σήμερα, 12 Ιουλίου του 2016, φεύγει από τη ζωή (γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1929) ο σπουδαίος καθηγητής πανεπιστημίου, κλασικός φιλόλογος, κριτικός της νέας ελληνικής λογοτεχνίας, μεταφραστής αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων και δοκιμιογράφος Δημήτρης Μαρωνίτης 

απόσπασμα από το ΕΘΝΟΣ.gr

λάμπουν....

 

δυσκολίες....

 δυσκολίες για κάποιους....

Ιλυ...

τα μάτια σου.....

πόσο πολύ αγάπησα τα μάτια σου
ένας απέραντος γαλάζιος ουρανός
σαν ένας ήλιος αποστάτης, μακρινός
φως που μου φωτίζει τα σκοτάδια μου...

ιλυ.......φως μου....

φως μου....

η έννοιας της φωνής (είτε γραπτής, είτε προφορικής) - φύεται στο φως ή μάλλον φως και φωνή ριζώνουν στο ένα και ίδιο "φω"... έτσι δια-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω κάτι προσεγγίζοντάς το από διαφορετικά σημεία θέασης, ενώ συμ-φωνώ σημαίνει ότι φωτίζω ένα θέμα από συμπληρωματικά σημεία θέασης... όπως και να 'χει, εν αρχή είν' η φωνή... δηλαδή το φως!!!.

Ιλυ...φως μου....

για λίγη δροσιά....

 

απλές.....

 

να σε χαϊδεύει η μουσούδα του γραφτού μου....

Όταν ο Ρόμπιν έφτιαξε εκεί
έναν πύργο από πέτρα πάνω απ’ το κενό,
να ατενίζει το νερό,
να τον μαστιγώνει ο ωκεανός
κι αυτή η υγρή και παγωμένη αλμύρα
όλο σταγόνες από τις ράχες των κυμάτων,
ήξερε πως τα χέρια του έκαναν τα βράχια
να φιλήσουν πέτρες για χατίρι της·
της έδωσε κάτι άχρονο, να ζει
μετά από χίλια χρόνια, μετά από εκατό
αιώνες, άφησε κάτι πίσω,
από ευθύνη, μεγαλύτερο από εκείνους,
για εκείνη.

Έτσι κι εγώ. Κουράστηκα να ζω
για μένα. Θέλω να ζω και να πεθαίνω
γι’ άλλον· και να μετρώ τις μέρες,
που απομένουν με την παρουσία,
την απουσία, με την προσμονή να ξαναδώ
το πρόσωπό της·
Ισχνή η ζωή αν δεν μοιράζεσαι
τον χαλασμό της·
Κι ό,τι προλάβει να χτιστεί
όταν μισή μένει η ζωή
είναι πολύτιμο· να το στεριώσω πρέπει,
χρόνο το χρόνο, να το λαξεύσω
πέτρα την πέτρα, λέξη τη λέξη.
για να αντέξει όλες τις ράχες των κυμάτων
και την αλμύρα του γκρεμού
που χάσκει εμπρός μας·
για ν’ αφήσω κάτι
από μένα, μεγαλύτερο από εμάς,

για σένα......

Ιλυ.....

φλιτς φλιτς....