απ' τις εικόνες που αφήσαμε.....
όταν ήταν εκεί φυτρώναν όλα........
Ιλυ.....................
ένας ιδανικός, ανεκπλήρωτος έρωτας, μια κρυφή φωτιά, που άρχισε απ' τα μάτια, απ' τη φωνή, τις λέξεις που αλλάξαμε, τα χέρια σου εκεί, τόσο κοντά μου και η ατμόσφαιρά μας που ζαλίστηκε χωρίς ποτέ να φιληθούμε......
ιλυ....................
υπάρχει μια εσωτερική περίεργη επικοινωνία.....σαν να χτυπά το κουδούνι και να ανταποκρίνεσαι άμεσα.....κοιτώντας την κάμερα....
Ιλυ...........
αυτούς τους δρόμους που περνώ, μέρες βαριές, επάνω κάτω τριγυρνώ για να 'βρω το παράθυρο....όταν ανοίξει ένα θα 'ναι παρηγοριά.....
ιλυ.....................................................................
μια γυναίκα μπορεί
τη ζωή σου να αλλάξει μπορεί
μια γυναίκα μπορεί
να χαράξει καινούρια αρχή...
ily...........................................
Η "Jasmin" έχει αυτό που λέμε: «βαθιά τρυφερά βράδια»,
ή αυτό που κάνει τους ψαράδες να κεντούν με υπομονή
τ’ απομεσήμερα τ’ ατέλειωτα δίχτυα τους.
Η "Jasmin" έχει αυτό που λέμε: «ένα απόγευμα κάτω από ένα
πελώριο χαμόγελο», «ένα απόγευμα κάτω απ’ τον ίσκιο ενός γενναίου».
Η "Jasmin" έχει αυτό που λέμε: «δροσιά ενός σπουργίτη»,
που τρεμοπαίζει πάνω σ’ ένα τραπέζι γεμάτο ψίχουλα –
αυτό που λέμε: «Θα βρέξει, να προφυλάξουμε τα μάτια μας,
και τα όνειρά μας».
Οι ποιητές δεν χαράζουν δάκρυα ή αμυχές.
Οι ποιητές αυτό που ξέρουν είναι να περιμένουν.
Οι ποιητές μπορούν να βρουν στα χέρια της "Jasmin"
ένα μικρό νησί γεμάτο πορτοκαλιές,
κι ένα τρυφερό ρίγος, δώρο του ήλιου που φλογίζει τα κορίτσια
καθώς τρέχουν πάνω στη θάλασσα και τα ξετρελαίνει.
Γεννιούνται πολλές σκέψεις καθώς γλιστρά η βαρκούλα,
καθώς βιδώνονται οι μέρες κι οι ελπίδες η μια μετά την άλλη αναβιώνουν.
Γεννιούνται πολλές σκέψεις καθώς γλιστρά η "Jasmin"
καθώς έρχεται κοντά μου και μ’ αφουγκράζεται.
Κόνδορες και γύπες χάνονται μακριά καθώς σκύβω πλάι στις έγνοιες της
– κι ας αλυχτούν πλάι μας κόσμοι κι απειλές.
Δεν τρέμω, ίσως γιατί η "Jasmin" έχει κάτι σαν αυτό
που κάνει τις φλόγες να φωτίζουν τα βράδια το μυαλό μου,
σαν κι αυτό που κάνει τα παιδιά να ξεχνούν την εκδίκηση.
Η θάλασσα πάντα θα μας περιμένει,
τα φύλλα πάντα θα μπλέκονται μες στα μάτια μου,
η μουσική του Dylan πάντα θα με φέρει κοντά σ’ οάσεις
και σ’ εποχές λυγμών.
Η "Jasmin" δε θα με ξεχάσει
και το καλοκαίρι θα γεμίσει τις χούφτες μου στήθη και σταφύλια.
Πόσο μας κουράζει ο έρωτας,
πόσο μας ξεχωρίζει ο έρωτάς...
Σ' αγαπώ..... γιατί έχεις αυτό που λέμε......
Όλοι κοιμούνται στο καράβι, Ύψιλον, 1979
You're the bravest of hearts
You're the strongest of souls
You're my light in the dark
You're the place I call home
You can sleep in my arms
You don't have to explain
When you smile like the sun
That shines through the rain
That's why I'll be there
When the storm rises up
When the shadows descend
Every beat of my heart
Every day without end
I will stand like a rock
I will bend 'til I break
'Til there's no more to give
If that's what it takes
I will risk everything
I will fight, I will bleed
I will lay down my life
If that's what you need
Every second I live
That's the promise I make
Baby, that's what I'll give
If that's what it takes
Through the wind and the rain
Through the smoke and the fire...
Σ' Αγαπώ..............
δε μπορείς την αγκαλιά, ούτε λόγος για φιλιά...
είναι εκεί...στο βάθος του δρόμου....αν τον πάρεις θα τα συναντήσεις...
Ιλυ............................
μερικές φορές η ερημιά γίνεται ανυπόφορη, παίρνεις έναν αριθμό τηλεφώνου έστω για ν' ακούσεις μια φωνή, ζητάς ένα όνομα, "λάθος" σου απαντάνε....
Σ' αγαπώ πολύ.....λες στην "λάθος" απάντηση....