βρε.... κουνήσου.... τράβα πάρε στην κοπέλα σου μια σοκολάτα, λίγα λουλούδια ή έστω βγάλ' την καρδιά σου να δείχνει ότι την σκέφτηκες.....όσο σκληρή, προσγειωμένη και αν θέλει να δείξει πως είναι, αν.... λέω αν.... κάτι τέτοιο κάνεις .....θα βγάλει όλο της τον ερωτισμό της με τον τρόπο της και θα είναι πολύ πιό δυνατότερος από το δικό σου.... είναι ρομαντική....είναι στη φύση της....
I Love You.....
ταχυκαρδίες, νοραδρεναλίνες & αδρεναλίνες στα ύψη, μουδιάσματα, ιδρώτας, το στόμα στέγνωσε, υπερκινητικότητα, όρεξη στον πάτο, αϋπνίες....
τρέμει το κορμί μου σ’ ένα σου φιλί
θα ξανανθίσουν τα λουλούδια, θα ντυθούν τα δέντρα.....η άνοιξη θάρθει...
το Νοέμβρη τα δένδρα είναι πολύ γυμνά....
ιλυ..................................
- "ποιος είναι?.."
- "κάποιος που έχασε το δρόμο του ..."
ιλυ...........................................................
το θολωμένο μου μυαλό με κάνει και παραμιλώ...
αν σας επίκρανα ως εδώ, φταίει το πάθος του τρελού... του θολωμένου μου μυαλού...
ιλυ....
....που να πω τα βάσανά μου...
βγάλε με απ’ το σκοτάδι
έλα να σε δω ταχιά το βράδυ...
ιλυ........
διαβάζουμε αρκετά και παρόλα αυτά γράφουμε φτωχά….μέχρι να φτάσουμε στο σήμειο του σήμερα έχουμε περάσει ταλαιπωρίες θα μπορούσα να πω, αν και δεν είναι η σωστή λέξη, που όμως ηταν πολύ γλυκές, που τις θυμόμαστε ελάχιστα έως καθόλου, μόνο αν ψάξεις βαθιά στη σκέψη σου μπορεί να τις ανασύρεις και δεν τις θυμάσαι γιατί έλεγες απλώς τη σκέψη σου, έβγαζες εξω τον εσωτερικό σου κόσμο, δεν απευθυνόσουν στο κόσμο αλλά σε κείνη την Ομορφιά….θυμάμαι στις αρχές τις εξηγήσεις επί των εξηγήσεων…κάποια στιγμή άρχισαν να εξομαλύνονται τα πράγματα και αυτά γινόντουσαν γιατί ο γραπτός λόγος υστερούσε, έλλειπαν σωστές λέξεις…ο καιρός πέρασε-περνά και σιγά σιγά έχουμε αρχίσει να αποκτούμε κάποιες δεξιότητες.....η μεταφορά των σκέψεων εμπλουτίστηκε με σκίτσα, φωτογραφίες, μουσική, που όλα αυτά έχουν δημιουργήσει μια μαγεία γραφής….
τώρα μπορεί να καταλάβει καλύτερα τι μπορεί να κρύβεται πίσω από κάθε απεικόνιση…
η αγάπη και ο έρωτας δεν κρύβεται όπου και να ψάξεις-περιεργαστεις την απεικόνιση….
εκείνο το βράδυ γύρω στις 10 είχα φύγει με τα πόδια....να γυρίσω σπίτι....οι κεντρικοί δρόμοι, η πλατεία ήταν γεμάτες αστυνομία, ασθενοφόρα, στρατιωτικά οχήματα και έπρεπε να πηγαίνω μέσα από στενά....κάποτε έφτασα σπίτι....η μάνα μέσα σε μια τρέλα που μόνος γύρισα μέσα από ένα τέτοιο κακό.....
συχνά άκουγα....παίθανα από την αγωνία....δεν άκουσα κάποια φορά, είμαι περιφανή για σένα, όμως τα Ζακυνθινά της μάτια και οι πράξεις της τα έλεγαν παντού.....
οι μανάδες δημιουργούν τις μελλοντικές κοινωνίες....
την αγαπώ....
