... όταν υπάρχει Άνθρωπος...

Λουλουδένια μου λείπεις....


Σ' αγαπώ....

δεν συγκρίνονται άνθρωποι...όταν υπάρχει Άνθρωπος....

αυτό με αναστατώνει...

σήμερα κλείναμε το ρήμα....στην παθητική φωνή...

αναστατώνομαι 
αναστατώνεσαι 
αναστατώνεται 
.......

ιλυ...................................

τα πιο όμορφα πράγματα....

τα πιο όμορφα πράγματα δεν σκαλίζονται στο κιτρινωπό χαρτί, ούτε λέγονται με λέξεις....τα ζεις....

Καλημέρα Ζωή μ...
ιλυ..........

ξέρεις κάτι...?

όταν μου ζητάς κάτι, όταν μου μιλάς, αυτό με αναστατώνει...

ιλυ...............

post....

η συντροφιά μαζί της με κάνει να χάνω την αίσθηση του χρόνου....όλες οι άλλες "επαφές" με κάνουν να νιώθω ότι χάνω χρόνο....

"νικα"

....τάσεις....

ανθρωπιστικές τάσεις....

ονειροπαρμένα....

.... Ιθάκη της ζωής μας...

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες,..........γεμάτος γνώσεις.
............................................,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
...................................................

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
..................................................
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
..............................................

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν......


....Ιθάκη ο ένας του άλλου.... ο θεός Ποσειδώνας μπορεί να ταράζει τη θάλασσα, αλλά ξέρεις να την αγκαλιάζεις και να είσαι πάντα ερωτευμένος με αυτή....

ιλυ...............................................

ζωγραφισμένα τα λόγια σου κρατάω ....

ζωγραφισμένα στο χαρτί
τα λόγια σου κρατάω
ζωγραφισμένα στην καρδιά 
τα μάτια πα 'γα πά     ω
στη καρδιά μου έχει ανθίσει το λουλούδι μου
έλα νύχτα για ν’ ακούσεις το τραγούδι   μου...

άνοιξε αγκαλιά!!!...

με βρήκες λίγο πριν το πέρασμα της μεγάλης κοιλάδας,
ανέβαινα σιγά την ανηφόρα…
χέρια πόδια λυτά…
όσο η απουσία μεγαλώνει,
τόσο στένευε ο δρόμος
σε τοπίο επικλινές, υγρό, δασώδες....
που τα δένδρα μιμούνται κινήσεις Αυτής…
και ξαφνικά φάρδυνε απεριόριστα...
Θεέ και Κύριε...
η πνοή μου σε μια στιγμή,
εξερράγη μέσα μου...
η τελευταία λέξη όμως,
αυτή καθ’ αυτή
βροντοφωνάχτηκε σ’ αυτό το μονοπάτι,
που κατά τύχη έμεινε ορθάνοιχτο
Αυτήν…..που πάντα αφουγκράζομαι
και προσπαθώ να είμαι δίπλα…

...

γιατί δεν πυροβόλησε!!!....

σήμερα έκανε μια προσπάθεια που είχε χρόνια να κάνει....τι ήταν εκείνο που την ώθησε?...δεν μπορούσε να περιμένει, κάλεσε άλλον και όταν ήρθε...έμεινε...με μια συγνώμη γύρισε πίσω...
τι ήταν εκείνο που την έκανε να κάνει αυτή την κίνηση...δεν ήταν δικό της, είχε μπει σε συντήρηση, από χθες, αφού δεν είχε ανοιχτεί, μόνο η καφέ κορδέλα είχε αφαιρεθεί....και πόσο καταναλώθηκε ύστερα από αρκετό χρόνο? ... σχεδόν τίποτα, κανένας άλλος δεν φαίνεται να πήρε κομμάτι, έλλειπε τόσο, λες και το γευτικαμε μαζί....

σ' ευχαριστώ.....
ανέλπιστα θαύματα....λες και ήταν μια αναβίωση του καφέ....
καμμιά φορά τα όπλα γλιστρουν...

είχα όνειρα...

αγιάζι των λειμώνων...
κρυώνουν τα λιβάδια......
με το λύχνο του άστρου ψάχνω να βρω την ψυχή μου...είχα όνειρα πολλά
και το λιμάνι είναι μικρό...

τα "ψιλά" γράμματα κάνουν τη διαφορά...
...στίχοι...!!!...

λησμονιές...

μιαν ανάσα γυρεύω....

σου φτιάχνω τραγουδάκια
για το χαμένο μου αγώνα
που τ' αστεράκια μείναν μόνα....

το έγραψε για τη συντροφιά του...

Love is a fate...

Though I battle blind(ly)
Love is a fate resigned
Memories mar my mind
Love is a fate resigned

ορκίζομαι , όσο ζω...

ορκίζομαι , όσο ζω...
η γη να γυρίζει.....
 να γίνομαι σκόνη
και πάλι να υπάρχω....
ή ένα ή κανένα πάντα θα .....
ή ένα ή κανένα.....

καποτε δεν είχαμε αναγκη
από τιποτα για να 'μαστε καλά....
τωρα κοιταζομαστε στα ματια και προσπαθούμε να ξεχασουμε τι γράφαμε
καποια βράδια σε κιτρινα χαρτια...

ορκίζομαι, όσο ζω...