με πείσμα...

βαθιά, στα βάθη της τσαλακωμένης μνήμης θα δεις λησμονημένες ρίζες άγνωστου μέλλοντα, που ήλπιζες να βλαστήσει... τώρα ένας φοίνικας καμπουριάζει, δε ακούμπησε στις γδαρμένες πέτρες από το απαράμιλλο πείσμα του, να μη πέσει....

ιλυ........

αν Αγάπη....τότε τι?

οι λέξεις έχουν τη σημασία τους αν φωτιστούν κατάλληλα.....

ιλυ....

«Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΚΙ Ο ΤΡΕΛΟΣ» (The professor and the madman): ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΛΕΙΨΕΙ 

μάχες....

οι μάχες της ζωής δεν κερδίζονται από τύχη, οι μάχες της ζωής κερδίζονται από αυτούς που πιστεύουν οτι μπορούν...

ιλυ...

σκαλίζοντας κήπους....

"ανάγκη ήτανε να σκύψεις από πάνω μου, να δω στα μάτια σου εκείνα τα δυο φωσάκια..."

... αλλά άρχιζε ή συνέχιζε να ανοιγοκλείνει μια πόρτα, αφήνοντας κάποιους περίεργους που κοιτάζουν έντονα τι κάνεις, να μαντέψουν τι είναι αυτό που φάνηκε για μιά στιγμή, αφού πρόλαβα να κλείσω την εικόνα....

ιλυ....

κάτι μαγικό....

...η ζωή χωρίς παραμύθι χάνει τη γοητεία της και τα αισθήματα δίχως μυθικές αναγωγές δεν έχουν ούτε ένταση ούτε διάρκεια...

...(ό)πώς περνάς και νιώθω να τ' αγγίζω...

...φυλακισμένοι του έρωτα και δεσμοφύλακες της αγάπης...

...τα νέα σου στήθια λάμπανε κάτω από τη σελήνη
πάνω στην αντανάκλαση της ομορφιάς σου,
που χόρευε γυμνή πάνω στο ποτάμι
μες στη μεγαλοπρέπεια....

...ποιητικά παραμύθια...

ιλυ........

η γεύση...

η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις....
ιλυ...

γι' αυτό που είσαι..

αγάπη μου...αγαπιόμαστε και ζούμε...και δε ξέρουμε τι είναι η μέρα, η ζωή , η αγάπη....
ναι γελάς...ναι κάνεις κέφι...είσαι αυτή που είσαι...είσαι φτιαγμένη γι' αυτό που είσαι....

ily....

μια διάχυτη τρυφερότητα...

Η κυρία Ντορεμί είναι ένα βιβλίο γεμάτο ανθρωπιά, κέφι και δροσιά. Πίσω από το γεμάτο χιούμορ ύφος της συγγραφέως διακρίνεις έναν δύσκολα συγκρατημένο λυγμό, μια διάχυτη τρυφερότητα. Η Νάκου στήνει το σκηνικό της με απλά ανθρώπινα υλικά. Η αφήγησή της, καθημερινή, άμεση, ανεπιτήδευτη. Η κουβέντα της ζεστή, ειλικρινής, οικεία. [...]

από το ομώνυμο βιβλίο..

..σαν του Νόα και της ‘Αλι που παρά την κοινωνική τους διαφορά, έζησαν έναν παθιασμένο έρωτα ένα καλοκαίρι πριν το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο..

ily...

α!!! ρε φιλόσοφε!!!

ζούμε σε μια εποχή που δεχόμαστε καταστάσεις-γεγονότα, χωρίς να αντιδρούμε....που οι αισθήσεις αδυνατίζουν και τείνουν προς αδρανοποίηση... το νήμα του λαβύρινθου δεν είναι πλέον κρυμμένο, είναι αόρατο...μας διακατέχει μια παθητικότητα, με φόβο για το παρόν, αδιαφορία για το μέλλον,  έλλειψη συμπόνιας, σκληρότητα, απονιά για τα πάθη και τις συμφορές των άλλων...

σκέψεις...υπάρχουν ένα σωρό....μπορεί να υποφέρουμε, πολλές δεν τις φανερώνουμε....έτσι....όταν λέμε αυτό που πραγματικά πιστεύουμε, όταν λέμε αλήθειες, δεν μας πιστεύουν...και.....ακούς το...."ας τις φιλοσοφίες!!!!"

ιλυ...

 

απο το πρωινό οδοιπορικό...

χτίζοντας ...

γράφω σημαίνει χτίζω στο ενδιάμεσο, γεμίζω τα όνειρα, επειδή από κάτω παφλάζει η θάλασσα που τα κατατρώει και από πάνω ο ουρανός, που ο αέρας του τα σέρνει από δω και από κει....

ωρα για "νάνι"...

να σου πω ένα παραμύθι?.... να σου ψιθυρίσω την αλήθεια?....

i Love you....

κι αν ......και πάλι εσένα θ’ αγαπώ...

πασατέμπος...

τι πρέπει, τι δεν πρέπει στιγμή δε σκέφτηκα...σε χάρτες και σε πόλεις με ψίθυρους καρδιάς θα καίγονται όσα φως μου δεν ήτανε για μας....

το χρόνο δεν τον ακουμπά καν ούτε ο πασατέμπος....είναι άδικο...να σπας ένα καρπό, να το χωρίζεις στα δύο και να κάνεις φτού....

...να μη μπορώ να δω τι κάνεις?

ρίζες...

έχει ριζώσει καλά.....

ily..... Αγριολούλουδο.....