έναν πύραυλο σοκολάτα....

 

σε ένα βουνό...

 

είναι η μούσα που σε προσκαλεί να αγγίξεις την ευαισθησία...

Vivo per lei da quando, sai, la prima volta l'ho incontrata
Non mi ricordo come, ma mi è entrata dentro e c'è restata
Vivo per lei perché mi fa vibrare forte l'anima
Vivo per lei e non è un peso

Vivo per lei anch'io, lo sai, e tu non esserne geloso
Lei è di tutti quelli che hanno un bisogno sempre acceso
Come uno stereo in camera di chi è da solo e adesso sa
Che è anche per lui, per questo io vivo per lei

È una musa che ci invita
A sfiorarla con le dita
Attraverso un pianoforte
La morte è lontana, io vivo per lei

Vivo per lei che spesso sa essere dolce e sensuale
A volte picchia in testa, ma è un pugno che non fa mai male
Vivo per lei, lo so, mi fa girare di città in città
Soffrire un po', ma almeno io vivo

È un dolore quando parte (vivo per lei dentro agli hotel)
Con piacere estremo cresce (vivo per lei nel vortice)
Attraverso la mia voce si espande
E amore produce

Vivo per lei nient'altro ho e quanti altri incontrerò
Che come me hanno scritto in viso
Io vivo per lei
Io vivo per lei

Sopra un palco o contro un muro (vivo per lei al limite)
Anche in un domani duro (vivo per lei al margine)
Ogni giorno una conquista
La protagonista sarà sempre lei

Vivo per lei perché oramai io non ho altra via d'uscita
Perché la musica, lo sai, davvero non l'ho mai tradita
Vivo per lei perché mi dà pause e note in libertà
Ci fosse un'altra vita la vivo

La vivo per lei (vivo per lei, la musica)
Io vivo per lei (vivo per lei, è unica)
Io vivo per lei
Io vivo per lei

Io vivo per lei

μου λες....

 μου λες....σε είδα Στ' όνειρό μου...

χθες το βράδυ σε είδα στ' όνειρό μου....πως σε είχα στο πλευρ......

περισσότερες λεπτομέρειες !!!!.... 

Ιλυ........

καρδιά μ... ❤️

 

τα μάτια σου γεμάτα ουρανό...

το πρόσωπό σου αυγουστιάτικο φεγγάρι
κι είναι τα μάτια σου γεμάτα ουρανό.
δίπλα σου ο ήλιος δείχνει ασήμαντο λυχνάρι,
δίπλα σου ξέχασα να κλαίω και να πονώ.

έχω εσένα ν' αγαπώ
κι όλου του κόσμου τις χαρές τις έχω.
έχω εσένα ν' αγαπώ
γι' αυτό ξεχνάω τους καημόυς κι αντέχω.
έχω εσένα ν' αγαπώ
κι όλου του κόσμου τις χαρές τις έχω.

είν' η καρδιά σου του παράδεισου κομμάτι
κι είν' η φωνή σου μελωδία αγγελική.
δίπλα σου φέγγει η καλύβα σαν παλάτι,
δίπλα σου νιώθω κάθε μέρα Κυριακή....

Ιλυ......

όταν μιλάμε για Ομορφιά....

 

περίοδος νηστείας...

 με ουζακι και λακέρδα....

Ιλυ......

Ιλυ.....

 

"για μιαν Ελένη..."

 

να συμβεί....

Παν......

 

 

μέσα σε αφηγήσεις....

μέσα σε αφηγήσεις και σε χρώματα μιλώ

στης ανατολής σου τα αρώματα μεθώ
πάνω σε σημάδια που 'χεις κάνει στην καρδιά
παντοτινά.....

αφηγήσεις…

     όλη μας η ζωή, ό,τι κάνουμε και ό,τι λέμε αφηγήσεις είναι…πρώτες μας νεφελώδεις σκέψεις και οι πρωτόλειοι παιδικοί στοχασμοί μας έχουν μέσα τους αφηγηματικό περιεχόμενο θέτοντας τον εαυτό μας ως βασικό ήρωα στην καρδιά της περιγραφής…οι πρώτοι μας διάλογοι με τον κόσμο των μεγάλων, τα ερωτήματα και οι προκλήσεις που μας θέτουν, οι λίγο, πολύ χαοτικοί διαλογισμοί μας, στα παραμύθια, που δεν είναι μόνο η εξωτερική αφήγηση, είναι και η νέα πλοκή που την ίδια στιγμή το παιδί πλέκει μια παραλλαγή της, μπαίνοντας ως ένας νέος ήρωας στην ιστορία, γιατί μόνο έτσι μπορεί να τη βιώσει…κάθε συνάντηση φίλων και γνωστών σε οποιαδήποτε μορφής παρέα έχει στοιχεία αφήγησης, για να γνωριστούν, για να ενισχύσουν τους δεσμούς τους, για να σχεδιάσουν…

οι αφηγήσεις δεν είναι μόνο ίχνη και πατημασιές του παρελθόντος, είναι τα όνειρά μας, κάθε φαντασίωσή μας, κάθε μυθοπλασία μας έχει αφηγηματικά στοιχεία, γιατί και τα όνειρα πλάθονται με υλικά παλιών και κραταιών πόθων και επιθυμιών…την ώρα που κάτι σχεδιάζουμε το μετατρέπουμε σε εξιστόρηση για να προδικάσουμε την επίτευξή του, για να προοικονομήσουμε την εξέλιξή του, για να γευθούμε ένα μέρος της προσδοκώμενης χαράς…προσθέτοντας επίσης τη λογοτεχνία, την συγγραφή, την γοητευτική δύναμη των μυθιστορημάτων….οι μονόλογοί μας, μονόλογοι ατέλειωτοι, εξυφαίνουν μικρές και μεγάλες προσωπικές αφηγήσεις μας… έρωτες ανεκπλήρωτους, επιθυμίες διαχρονικές και πόθους πανίσχυρους, ονειροπολήσεις και φαντασιώσεις…ας μην έχουμε αυταπάτες, ξέρουν τον τρόπο να δημιουργούν ομορφιά, με τις εξαίσιες λάμψεις πυροτεχνημάτων στους ουρανούς τα μεσάνυχτα, με τις μεγαλόπρεπες λάμψεις αστεριών στα ρόδινα χαράματα….

κάθε αφήγηση έχει και μυθοπλασία, είτε σκόπιμη είτε ασυνείδητη και υπερβαίνει τις διαιρέσεις του χρόνου σε παρελθόν και σε μέλλον…και όταν φεύγουμε από τη ζωή, θέλουμε να μας θυμούνται, να αφηγούνται κομμάτια της ζωής μας, πτυχές της προσωπικότητάς μας …και ενώ τούτο συμβαίνει και είναι η τελευταία και η πιο ιερή επιθυμία μας, υπάρχει μια εκκρεμότητα…γιατί, κάθε άνθρωπος πριν φύγει από τη ζωή του, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι δεν ξέρει το πότε, θα πρέπει να καταθέτει τη δική του κεντρική αφήγηση είτε προφορικά σε κάποιον είτε γραπτά…γιατί, με «ποιο δικαίωμα» θα φεύγει χωρίς να πει την αποκρυσταλλωμένη γεύση της ζωής του, την άποψή του για τη ζωή?....

μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες που θα ψάχνουν για αιώνες
μάτια να δακρύσουν, να μπορούν να σμίξουν
κι αν το όνειρο αντέξει και οι δυο δεν πούμε λέξη
με ένα δάκρυ σ'αγαπώ θα σου 'χω γράψει...

μέσα σε αφηγήσεις και σε χρώματα μιλώ

στης ανατολής σου τα αρώματα μεθώ
πάνω σε σημάδια που 'χεις κάνει στην καρδιά
παντοτινά.....

Ιλυ.....παντοτινά....

Αύγουστος της αφθονίας των καρπών....