να προσέχεις....

σου γράφω στο τζάμι, σ' αγαπώ να προσέχεις....

σχέσεις...

Σχέσεις οικογενειακές, φιλίες, ερωτικούς δεσμούς, συνεργασίες, συνοδοιπορίες και όλων των ειδών τα πάρε δώσε. Δεν αρκεί όμως να οδηγείς εσύ προσεχτικά και σωστά το αμάξι σου για να φτάσεις στον προορισμό σου, πρέπει να μη σου έρθει ο άλλος κόντρα καταπάνω σου από την απέναντι λωρίδα του δρόμου. Κάποιοι στο πίσω μέρος του κεφαλιού σκέφτονται: Καλύτερα χωρίς σχέση παρά με κακή σχέση. Και άλλοι σκέφτονται: Καλύτερα σε κακή σχέση παρά χωρίς σχέση.
Υπάρχει όμως μια ακλόνητη, ισχυρή αντίσταση της ψυχοπνευματικής ισορροπίας σε ό,τι αποφασίζουμε για τη ζωή μας: η μοναξιά αρνείται σθεναρά να γιατρευτεί μέσα σε κακές σχέσεις. Αντιθέτως αυξάνεται, αρρωσταίνει χειρότερα. Επιπλέον σβήνει η ελπίδα τού «ίσως αύριο»… Είσαι εγκλωβισμένος και αισθάνεσαι παράλυτος.
Σχέση δίχως επικοινωνία είναι η πιο σκληρή φυλακή. Οδηγεί και σε κάτι παραπέρα, άσχημο, στενάχωρο και αγχογόνο: Σε υποβιβάζει στα ίδια τα μάτια σου, λιγοστεύει και εξαφανίζει με τον καιρό την αυτοεκτίμηση. Δίχως αυτοεκτίμηση, δεν έχεις αυτοπεποίθηση, και δίχως αυτοπεποίθηση καταντάς όλο και περισσότερο σκλάβος. Οι άλλοι, χρησιμοποιούν τους σκλάβους τους, βολεύονται ευχαρίστως, αλλά δεν τους σέβονται, δεν τους εκτιμούν, οι βολικοί δούλοι τούς εκνευρίζουν.
Οι αγάπες αξιώνουν θαυμασμό. Και όταν λέμε θαυμασμό, δεν εννοούμε κοινωνικές επιτυχίες ή καθαυτό πλούτη, αλλά το δέος που μας προξενούν οι ελεύθερες ψυχές, οι τονωτικές, οι έντιμες.
Ο έντιμος ούτε εξαγοράζει ούτε εξαγοράζεται, δεν κολακεύεται ούτε κολακεύει. Έχει λεβεντιά. Είναι ευαίσθητος απέναντι στο ερώτημα: «Με θέλουν εδώ ή δε με θέλουν;»
Κανείς να μη μένει εκεί όπου δεν τον θέλουν. Είναι μεγάλο ρεζιλίκι να κάνεις ότι δεν το καταλαβαίνεις, να λες πως ψιχαλίζει όταν σε φτύνουν. Ούτε σε έρωτες, ούτε σε γάμους, ούτε καν κοντά στα παιδιά του δεν επιτρέπεται να μένει κανείς όταν δεν είναι ευπρόσδεκτος. Μόνο αν φύγει θα έχει ελπίδα να τον ξαναπροσεγγίσουν, να τον καλέσουν να επιστρέψει, αν θέλει βέβαια ως τότε πάλι κι ο ίδιος.
Οι αποστάσεις σώζουν την υγεία και τη σχέση, επανεξετάζεις καταστάσεις και μετανοείς, διορθώνεσαι και ξεσκαρτάρεις. Με τέτοια εσωτερική έμπρακτη εργασία απομένει ατόφιο το αληθινό και πετιέται στα σκουπίδια το ψεύτικο. Αν μια σχέση είναι ψεύτικη, ας πεταχτεί, είναι λύτρωση! Αν είναι αληθινή, θα μάθει να διαχειρίζεται υγιώς την κατάστασή της. Ο καθαρός αέρας της απόστασης είναι διαυγής, αναζωογονητικός και διαφωτιστικός. Είναι ανοησία να φοβόμαστε να ξεκολλήσουμε από όποιον λέμε πως αγαπάμε. Τον πρώτο καιρό που αποχωριζόμαστε μια κίβδηλη σχέση ή μια κίβδηλη συμπεριφορά, ο εθισμός της ανάγκης μάς κάνει να υποφέρουμε, θέλουν χρόνο όλων των ειδών και ποιοτήτων οι αποτοξινώσεις. Έπειτα όμως από ένα διάστημα, μόνο μια αλήθεια από εκείνη την κατάσταση επιζεί, οι ψευδοανάγκες και τα ψευδοαισθήματα εξανεμίζονται. Συχνά τότε αναρωτιέσαι: Μα γιατί άργησα τόσο να λυτρωθώ; Γιατί φοβόμουν να απομακρυνθώ από τη σκλαβιά μου; Όταν δε φαίνεσαι σε βλέπουν καλύτερα, και όταν σιωπάς ακούγεσαι.

Η απόσταση που απαιτείται να πάρεις δε σημαίνει απουσία αγάπης, ούτε διακοπή σχέσης, αντιθέτως. Όσοι όντως αγαπούν είναι πολύ ευαίσθητοι στο να μη φορτώνονται, να μην πιέζουν, να μην ενοχλούν τους αγαπημένους. Η ανθρωπιά σου και η ποιότητά σου εξαρτώνται εν πολλοίς από το τι κάνεις με τη μοναξιά σου. Πώς τη ζεις, πώς τη διαχειρίζεσαι. Όταν δηλαδή χρειαστεί να την ακολουθήσεις, όταν, μένοντας μόνος, διασώζεις τον αυτοσεβασμό σου.
Η σχέση σου με τη μοναξιά καθορίζει την ποιότητα των σχέσεων με τους άλλους. Εννοούμε με άλλους με τους οποίους δε «σκοτώνεις την ώρα σου», αλλά «ζεις την ώρα σου». Δεν περνάς τον καιρό σου, αλλά τον γεμίζεις.
Η ώρα μου! Ο καιρός μου! Τι ωραίες λέξεις, τι νόημα!
Τελικά κακώς ονομάζουμε μοναξιά τη μοναξιά. Έτσι όπως το λέμε, η μοναξιά μοιάζει με εσωτερική ερήμωση, με την ανυδρία τού έσω μη κόσμου, με το κενό. Με το αδειανό μη σύμπαν και την άπνοια της πλήξης και της ανίας. Δεν είναι όμως! Είναι απαραίτητο να διαχωρίζουμε μοναξιά από ερήμωση.
Η πρώτη είναι η αναγκαία προϋπόθεση κάθε αυτογνωσίας, κάθε γνώσης, κάθε ανεξαρτησίας, κάθε ωρίμανσης, και εξέλιξης, και ενδυνάμωσης, κάθε κοινωνίας. Μοναξιά είναι το σημείο συνάντησης με τον χαρακτήρα μας και με το θείο. Ο τόπος του ραντεβού μας. Όλοι αξίζουμε τη μοναξιά, αξίζει να μένουν και μόνοι, διότι εκεί πιέζει και παίρνει φόρα η φτέρνα του δρομέα. Μόνοι λοιπόν, για ένα διάστημα, κάποιες ώρες της μέρας, αναγκαστικά της νύχτας, κάποιες μεγάλες εποχές της ζωής, κάποιες ζωές. Εκεί εκκολάπτεται η μάθηση, η αφομοίωση, ο απολογισμός και ο σχεδιασμός, η ενίσχυση.

Μάρω Βαμβουνάκη

…δεν υπάρχει άνθρωπος που να μη θέλει να ζει και να χαίρεται μέσα σε καλές σχέσεις…

μια μέρα θα ξαναγεννηθεί η ιδέα...

Après la fin du monde
Il renaîtra un jour
L'idée de refaire l'amour

... άρωμα μανόλιας…

...οι μανόλιες ήδη άνθισαν...

…εύθραυστες σαν τις μανόλιες,  σκληρές σαν ατσάλι…
για ολες τις γυναίκες , εύχομαι τα καλύτερα…

σήμερα δεν την γιορτάζεις, την Αγαπάς….

βασίλισσα της ζωής, δέντρο της ζωής…. μαζί της, με μια σχέση ισότιμη, καθαρή, που δεν επιδιώκει  να της επιβάλλει την επιθυμία ικανοποιώντας την δική μου επιθυμία…. είναι ένας τζασμινένιος μπαξές γεμάτος ευωδιαστά λουλούδια…

η γυναίκα μπορεί να είναι τρελή, αλλά είναι και μαγική…. δεν υπάρχει κανένα ψέμα στη φωτιά της….

bukowski

σήμερα δεν την γιορτάζεις, την Αγαπάς….

άδειες... χαρές....

το πρωινό...

τι θα κάνουμε όταν
η καρδιά μιας όμορφης γυναίκας σαν λέιζερ
να τρυπήσεις το φόρεμα ενός άντρα; ατυχία.
να βρω έναν άντρα πίσω μου.
τι θα κάνουμε όταν πανικοβληθούν οι άντρες;,
για λίγο περισσότερο από μια όμορφη εικόνα
έτσι ώστε αυτές οι μεγαλειότητες
δεν μπαίνει πλέον στον πειρασμό να αγγίξει την ομορφιά τους

πού θα είσαι την επομένη του τέλους του κόσμου;
η μέρα μετά το τέλος του κόσμου
το τέλος του κόσμου όπως μάθαμε
θα μ ' αγαπήσεις την επομένη του τέλους του κόσμου;
η μέρα μετά το τέλος του κόσμου
το πρωινό μιας εντελώς νέας ζωής
αγάπα με
ζήστε τα όνειρά σας, τα όνειρά σας,

και αν οι υποσχέσεις μιας νέας άνοιξης
δεν είναι το ίδιο σημάδι ότι είμαστε ζωντανοί.
τι θα μας μείνει; Χορός, Χορός
χορεύοντας για να σταματήσει ο χρόνος
χρόνος διακοπής

όταν δεν είσαι αυτό που είσαι...

όσο και να δείχνεις το άγριο, όσο και φαίνεται πως είσαι δυνατός,.... βρίσκονται σημεία που σε κατατρώνε...σου τινάζουν τον εγκέφαλο....

και δεν μπορεις να κάνεις τίποτα....

με τα γλυκά...

να ταξιδεύω θέλω μ’ όλη τη  θάλασσά σου, αγκαλιά με τα γλυκά σου μάτια....

Ιλύ.....
...

σαν φυλακτό...

στιγμές περνούν, γίνονται λεπτά, ώρες, μέρες, χρόνια.....γίνονται παρελθόν...γεμίζει με φαντασίες, σκέψεις, ξεκινήματα, που χνοτίζονται με κάθε νέο χρόνο, που είναι πιό πλούσιος από αυτή τη συσσώρευση στιγμών φτιάχνοντας τη ζωή..

κοιτάζω το  δελφινι να βυθίζεται και να αναδύεται στου ευβοϊκού τα νερά, να ακολουθεί τα δικά της καράβια...να την ακούω να λέει τις δικές της ιστορίες, να διαφωνεί για κάποια αστεία πράγματα, όπως ....διάφορα.....με τις λέξεις της να φτάνουν στ’ αυτιά μου σαν "παραμύθια"….τα λόγια της μαγεύουν...αυτή την αίσθηση του χρόνου που πέρασε μπορεί να οφείλεται στο κέντημα των δύο αδελφών, που με φαντασία έφτιαχναν-κένταγαν αριστοτεχνικά κεντήματα...μπορεί να μην ήμουν η κόρη τους, οι τεχνικές τους φαίνονται, τις κοιτούσα...και αν καμμιά φορά ανοίξω το συρτάρι η ματιά θα πέσει πάνω τους...

το παλιό το κρατώ, δεν ξέρω σαν φυλακτό, αλλά το κρατώ...αυτός είμαι...έχω ταυτότητα που μπορεί να μη θυμάμαι τον αριθμό, μπορώ να αφηγούμαι, να πλέκω στιγμές, να αγαπώ το φυλακτό μου....

σαν φυλαχτό, σε φορώ σαν φυλαχτό
μη μου αρνηθείς να σε έχω σαν Θεό
σαν φυλαχτό, σαν ένα άγιο φυλαχτό
σ’ έχω πάντα στο λαιμό,
η ζωή μου να ‘σαι εσύ, η ζωή σου να ‘μαι εγώ

γεια χαρά, καρδιά μου μη ματώνεις
η φωτιά θα γίνει φωτιά,
αφού όλα αλλάζουν για να μείνουν ίδια
η χαρά θα γίνει χαρά...
...
σαν φυλαχτό, σαν ένα άγιο φυλαχτό
σ’ έχω πάντα στο λαιμό,
η ζωή μου να ‘σαι εσύ, η ζωή σου να ‘μαι εγώ,
η ζωή σου να ‘μαι εγώ…

ily...

πιγκουίνοι...

δύο πιγκουίνοι... και στα πιο κρύα μέρη....

ευχή...

Καλημέρα...

πρωινή άνοιξη...

Καλημέρα...!!!

καλή Σαρακοστή...

αμόλα καλούμπα......

ιλυ........

το βραχιολάκι της 1η Μάρτη...

1η Μάρτη....
το βραχιολάκι του έρωτα,
σε κάνει να το ποθείς,
στο στροβίλισμά του μέσα να χαθείς
να τον ποθείς,
να τον ζεις
απ’ αυτό δεν μετάνιωσε κανείς
τη ζωή ομορφαίνει
μόνο τότε τη ζεις...


«Να είστε μαζί, να αγαπιέστε και να βοηθάει ο ένας τον άλλον. Αυτό είναι το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα, να παρασταθούμε ο ένας στον άλλον και υλικά αλλά και ψυχικά, για να μην μας πάρει η κατάθλιψη. Είναι πολύ φοβερό να πάθουμε κατάθλιψη σαν λαός, γι’ αυτό νομίζω ότι πρέπει μέσα μας να έχουμε μια μικρή φλόγα, μια μικρή χαρά και τότε θα δείτε πως όλα θα είναι πιο ανάλαφρα. Είναι δύσκολα χρόνια, όσο κρίση και αν υπάρχει όμως, έστω και σε ένα πολύ μικρό πράγμα να ελπίζετε, σιγά σιγά θα γίνει ένα μεγάλο παζλ».

Άλκη Ζέη

τσακισμένα κλειδιά...

θα ξεκλειδώσω την καρδιά (μπαρμπούνι μου) και μέσα θα σε βάλω
και θα τσακίσω τα κλειδιά (μπαρπούνι μου) μπλιό μου να μη σε βγάλω.

που 'ναι ο καιρός απού 'χαμε (μπαρμπούνι μου) κι οι δυο καημό μεγάλο
πότε θα ξημερώσει ο Θιός (μπαρμπούνι μου) να ηδούμε ο γης τον άλλο.

και το ξημέρωμα μπαρμπούνι μου θα ηδούμε ο γης τον άλλον....