που χρόνια λαχταρούσα
στην αγκαλιά σου θα 'θελα
για πάντοτε να ζούσα...κι αυτό το ανεύρετο φιλί που το λαχτάρησα πολύ...
η ποιό μεγάλη διαδρομή...εγκεφαλος-μάτια-καρδιά...
επιτέλους, άρχισες να ηρεμείς...τη στιγμή που αποσύρονται τα λόγια, και αφήνεται η σιωπή – με τα μάτια και την καρδιά – να μεταφέρουν την ουσία της επικοινωνίας...
Ιλυ....
Παλεύει το ποτάμι στη θάλασσα να βγει
Κι ο ποιητής γυρεύει τη μούσα του να βρει
Το κύμα ψάχνει να 'βρει την άκρη του γιαλού
Κι εγώ γυρεύω εσένανε
Έψαχνα να 'βρω τον μπελά μου και τελικά τον βρήκα
Και πήγα και αγάπησα ένα μωρό τη Ρίτα
Ρίτα 18 χρονών κι εγώ 45
Ρίτα εσύ 'σαι στην αρχή κι εγώ στο παρά πέντε
Ιλυ...
ο "τρελός".....στο τέλος γίνεται συνήθεια.....το πιο πιθανό είναι να ξέρουμε από πρώτο χέρι πόσο ισχυρή είναι η δύναμη της συνήθειας....η γνωστή παροιμία που λέει πως, όταν πεθαίνει κάποιος, “πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι” του.... γιατί χούι είναι η συνήθεια και, κυρίως, αυτή που είναι ενοχλητική για τους άλλους.....μια τούρκικη λέξη (huy) με περσικές ρίζες....
Ιλυ...το έχεις ακούσει από τρελό?....πόσες φόρες?...ήταν μέσα στο Δρομοκαΐτειο? γιατί αλλιώς δεν παίζει.
Ιλυ....
ο άνθρωπος της καρδιάς μου....ένα πρόσωπο εξαιρετικά όμορφο και με εκπληκτικούς τρόπους.....