όταν ένα ανοιχτό παράθυρο αγκαλιάζει το βλέμμα..

«Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.

Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.

Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.

Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.

Για να υπόσχονται το «παραπέρα».

Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.

Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…»

Οδυσσέας Ελύτης 

τα έβαλα μπροστά στο παράθυρο, τα κοιτούσα συνεχώς, ...

Να γεμίσω το ποτήρι?..

Μανόλια

Η μανόλια, ως λουλούδι, συμβολίζει ένα πρόσωπο εξαιρετικά όμορφο και με εκπληκτικούς τρόπους.
Το φυτό μανόλια, αποτελεί ένδειξη ότι έχουμε ανάγκη από την προσοχή των άλλων. Ορισμένες φορές, δηλώνει ότι έχουμε υπερβολική αυτοπεποίθηση. Εναλλακτικά, συμβολίζει την ανάγκη μας για ασφάλεια και σιγουριά.

αντιλήφθηκε, πως δεν είναι σύμπτωση...

Έχουν να λένε για τον κεραυνοβόλο έρωτα· είμαι βέβαιος πως η αγάπη έχει κλίση να δημιουργεί τον δικό της μύθο· δεν θέλω λοιπόν να υποστηρίξω, πως ήταν μια κεραυνοβόλα αγάπη· αλλά οπωσδήποτε ήταν κάτι το ξεχωριστό· την καθαυτό ουσία της ύπαρξης της Λουτσίας, ή —αν θέλω νά'μαι πιο ακριβής— την ουσία αυτού, που ήταν η Λουτσία μετά για μένα, την κατάλαβα, την ένιωσα, την είδα αμέσως· η Λουτσία που έφερε τον εαυτό της, όπως φέρνουν στους ανθρώπους μια φανερή αλήθεια.
Την κοιτούσα, πρόσεχα το ακαθόριστο επαρχιώτικό της χτένισμα, πρόσεχα το γκρίζο της μαντό, φτωχό και τριμμένο και ίσως λιγάκι κοντό· πρόσεχα το αφάνταστα όμορφο και καθαρό πρόσωπό της· αιστάνθηκα πως το κορίτσι αυτό κλείνει μέσα του μια γαλήνη, απλότητα και μετριοφροσύνη και πως όλα αυτά είναι αξίες που χρειάζομαι· μου φάνηκε, πως είμαστε πολύ κοντά ο ένας στον άλλον· πως έχουμε και οι δυο το μυστηριώδες δώρο της φυσικότητας· μου φάνηκε, πως αρκεί μόνο να πάω κοντά της και να της μιλήσω κι αμέσως τη στιγμή που θα με αντικρύσει στο πρόσωπο, θα μου χαμογελάσει, λες και ξαφνικά στάθηκε μπροστά της αδερφός, που έχει να τον δει εδώ και μερικά χρόνια.
Η Λουτσία έπειτα σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε στο ρολόι που ήταν απέναντι. (Ακόμα κι αυτή της την κίνηση την έχω αποτυπώσει στη θύμησή μου· μια κίνηση κοπέλας που δεν έχει μαζί της ρολόι και εντελώς τυχαία κάθεται απέναντι στο μεγάλο ρολόι). Σηκώθηκε και τράβηξε προς τον κινηματογράφο· ήθελα να την σταματήσω· δεν μου έλειπε το θάρρος, αλλά ξαφνικά μου έλειπαν τα λόγια· είχα βέβαια το στήθος γεμάτο με συναισθήματα, αλλά στο κεφάλι μου δεν υπήρχε ούτε μια συλλαβή· προχώρησα πίσω της ώς τη μικρή αίθουσα που ήταν το ταμείο κι απ' όπου φαινόταν η σάλα του κινηματογράφου τελείως άδεια. […]
Στο μεταξύ η κοπέλλα πέρασε μέσα· την ακολούθησα από πίσω. Στην σχεδόν άδεια σάλα, τα αριθμημένα εισιτήρια χάσαν την έννοιά τους κι ο καθένας καθόταν όπου ήθελε· προχώρησα προς την αράδα της Λουτσίας και κάθησα δίπλα της. Ύστερα άρχισε να παίζει μουσική από φθαρμένους δίσκους, τα φώτα στη σάλα έσβυσαν και στην οθόνη άρχισαν οι ρεκλάμες.
Η Λουτσία έπρεπε να αντιλήφθηκε, πως δεν είναι σύμπτωση που κάθεται δίπλα της ένας στρατιώτης και μάλιστα με μαύρα διακριτικά, ασφαλώς όλο αυτό το διάστημα πρόσεξε κι αιστάνθηκε την παρουσία μου. […]


[πηγή: Μίλαν Κούντερα, Το αστείο, μτφρ. Ανδρέας Τσάκαλης, εκδ. Κάλβος, Αθήνα 1971, σ. 79-80]

συνεχίζω να γράφω, παραφράζοντας τον Kundera, για την Αγάπη, την ΟΜΟΡΦΙΑ σου,έπρεπε να ανόιξει μια μικρή χαραγματιά στην "πόρτα" και για την "κεραυνοβόλα" Αγάπη , γιατί δεν ξεχνάς και για να μην ξεχάσεις ποτέ τι σημαίνει ΟΜΟΡΦΙΑ της ΑΓΑΠΗΣ... και σημειώνοντας πολλές λέξεις του συγγραφέα, οι οποίες σε χαρακτηρίζουν....

γιαυτό κάθε στιγμή....... Σ.Π.Π........

κάτι στοιχειωμένα....

"Πάρε εσύ τα χάδια
τα γυμνά σκοτάδια
τα πρωτότυπα
κι άσε εδώ για μένα
κάτι στοιχειωμένα
σ' αγαπώ, σ' αγαπώ,
σ' αγαπώ καρδιά μου
στερεότυπά μου....."

Κάποια "Στερεότυπα..." ήταν...

Όμορφο ....

Είναι τρελό είναι ότι μπορώ να σ 'αγαπώ,
Γ 'αυτό μπορώ να σας αρέσει μερικές φορές,
Μερικές φορές, θέλω να κλάψω
Επειδή εγώ ποτέ δεν αγάπησε,
Ποτέ δεν αγάπησε έτσι.
Αυτό που μπορώ να τ 'ορκίζομαι.
Αν ποτέ σας αριστερά,
Έφευγε και με άφησε,
Αριστερά μου για πάντα
Σίγουρα θα ήθελα να πεθάνω,,
Θα πεθάνω για την αγάπη
Η αγάπη μου, αγάπη μου ...

.....................
Ποιος είπε αυτά τα λόγια της αγάπης
Για κάθε μέρα τη φωνή σας
Η φωνή μου ή άλλες φωνές,
Είναι η φωνή της αγάπης
Ποιος είπε ότι τα λόγια,
Περισσότερα λόγια,
Πάντα λόγια,
Λόγια αγάπης ...

Ατελείωτος...

ο δρόμος είναι Ατελείωτος.........

θα Μαγέψει τη νύχτα σου...

η "Νύχτα", για να αισθανθείς τη "Γλύκα" της, σου ζητά ένα "μικρό" αντάλλαγμα … θα σου ζητήσει να πεις μια "Γλυκιά Καληνύχτα …"... και θα Μαγέψει τη νύχτα σου... θα σου δείξει τη "λάμψη" της…θα σου δείξει πόσο "Γλυκιά" & "Αγαπησιάρικη..." είναι....

Μάτια μου όμορφα ......

Μάτια μου όμορφα ......
είναι μικρή η ζωή και οι χαρές δεν είναι πολλές

Λίγα τα όμορφα λίγα τα μαγεμένα
τις πίκρες ξέχασε ψάξε βρες τα και δες
πως πάνω απ' όλα μονάχα μετράει
να μου χαμογελάς καθώς περνάει το χθες

Κοίτα ματάκια μου τον ήλιο που ξυπνάει
κι ανάσα δίνει στου κόσμου αυτού..

Μάτια λουσμένα με του ουρανού το χρώμα
..........................
διώξε μαζί κι όλα τα πικραμένα
που σου ματώνουν τόσο καιρό την καρδιά

Μάτια μου όμορφα μάτια μου μαγεμένα
που από τα βλέφαρα σου κρέμομαι σαν φύλλο ξερό
μην μου τα κλείσεις γιατί μπορεί να πέσω
και να με σύρει ο άνεμος στης μοναξιάς το κενό....

τούτη η λέξη ποτέ δεν παλιώνει...

Επειδή  ...' αγαπώ


ξαναβγαίνω με τσέρκι στους δρόμους

και φωνάζω στους δρόμους:

"...' αγαπώ..."


το ταξίδι αυτό δεν τελειώνει

τούτη η λέξη ποτέ δεν παλιώνει...

σ' έναν τόπο μαγικό...

...εγω συνεχίζω το γράψιμο...

Σου γράφω πάλι από ανάγκη...

Κράτα με ........
Μίλα μου για τα όνειρά σου τα πολλά
Πες μου μυστικά
Άφησε ασ’ τον χρόνο απλά να κυλά
Γιατί τώρα .........
Εισ’ εδώ κι αρχίζω να μπορώ
Πόσο ευχήθηκα για να σε βρω
Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς
Γιατί είναι δύσκολο χωρίς
Είναι βαριά η μοναξιά
Δεν την αντέχει η καρδιά
Να μ’ αγαπάς για να μπορώ
Αλήθειες να υποφέρω
Μες στον κόσμο τον παράλογο
Ν’ αντέχω να επιζώ
Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς
Να με μαθαίνεις να με ζεις
Να μου μιλάς να με ρωτάς
Να με πειράζεις να γελάς
Κι αν όπως λένε δεν κρατά
Στ’ αλήθεια το για πάντα
Θέλω λίγο έστω απόψε μονάχα
Να μ’ αγαπάς
Κοίτα με ..............
Κράτα με έψαχνα αιώνες αγκαλιά
Να ξεκουραστώ στο όνειρο
Είσαι εδώ και έτσι τώρα ζω
Σ’ ευχαριστώ

Να μ’ αγαπάς όσο μπορείς να μ’ αγαπάς

Ίσως να χρειάζομαι γυαλιά...

Ίσως να χρειάζομαι γυαλιά...
γιατί ό άνθρωπος που συναντώ μπορεί να έχει κάτι που χρειάζεται, που αγαπά, που του λείπει, που....

Έι! Ψιτ!

Το καλοκαίρι έφυγε, το φθινόπωρο έχει κάνει για τα καλά την εμφάνισή του και το νησί έχασε τον κόσμο του. Ολοι γύρισαν στις γκρίζες πόλεις τους και η Άνδρος έμεινε μονάχη της στη μέση του Αιγαίου. Ενα μικρό, μαύρο σκυλάκι ψάχνει παντού να βρει ένα φίλο να παίξει. Όμως η κατσικούλα τρομάζει από τις φωνές του, τα αγκάθια του σκατζόχοιρου του τρυπούν τη μουσούδα και ο λαφιάτης τον φοβήθηκε και τρύπωσε στο θάμνο. Με ποιόν θα παίξει τώρα ο σκυλάκος;

και η συνέχεια στο μονόπρακτο...

«Τα ψυχανθή ψοφούν πριν τα ψήσουν» σκηνοθεσία Κώστα Μπάρα.
Η ευαισθησία ενός ''ψυχασθενούς'', του Ψηλορείτη (Γιώργος Σουξές), αποκαλύπτει σατιρικά την αλήθεια των ανθρωπίνων αδυναμιών και σχέσεων....

το βαθύ μου χτυποκάρδι...

Δε ζυγιάζω, δε μετρώ, δε βολεύομαι!
Ακολουθώ το βαθύ μου χτυποκάρδι...