όμορφα όνειρα....

 

επειδή με νοιάζει....

 πες μου, είμαι τρελός?.....

Ιλυ..... επειδή με νοιάζει....

θέλω να κοιμάμαι πλάι σου και να σου.....

Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου, και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου δίνω τα ρούχα μου, και να σου λέω πόσο μ' αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να σου φιλάω τα πόδια σου,
Και να σου κρατάω το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό, και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου, και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες, και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου, και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ' αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου, και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός,
Και νάμαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και νάμαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ' ήξερα μια ζωή.
Και ν' ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και τόνα σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ' αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου, και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες, και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και ν' αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ' αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα, και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ' αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ' αφήνω να σηκωθείς απ' το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε, και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ότι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ότι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ότι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ' ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο
Τον ακάθεκτο
Τον ακατάλυτο
Τον ακατάσβεστο
Τον μεταρσιωτικό
Τον ψυχαναληπτικό
Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή,

ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ

με γεμίζεις...... χαρά....

 

το πρωί με ξυπνάς με φιλιά

μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά

κι όλη μέρα γελάς

λόγια λες τρυφερά

και γεμίζεις το σπίτι χαρά

ο ουρανός της ψυχής σου....

 

Κυριακή χαράς....

 

κάποια Κυριακή του Μάρτη
στις ξερολιθιές
ρώτησα ένα λουλούδι
και μου ‘πε πως με θες....

Παναγιά μου ένα Μωρό...

 

Παναγιά μου ένα μωρό
που μπήκε μέσα στο χορό
το κορμί του μια φωτιά
που καίει κι από μακριά

Να χαρώ, να χαρώ, να χαρώ,
το μωρό, το μωρό, το μωρό,....

προσεγγίζοντας την ομορφιά και το μεγαλείο των χεριών…

 προσεγγίζοντας την ομορφιά και το μεγαλείο των χεριών…των Κρυνοδαχτύλων σου....

φαντάζεσαι πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς τα χέρια μας.!!.. πώς θα μπορούσες να χαϊδέψεις τη νέα ζωή, να μεταφέρεις τον ηλεκτρισμό σου,… να κινήσεις γή και ουρανό….να κορφολογήσεις κάθε μικρή και κάθε σπουδαία κίνηση και ενέργεια που τόσο απλόχερα μας δωρίζουν τα χέρια….

και ιστορικά να το δεις, το ταξίδι της όμορφης εξέλιξής μας πράγματι ξεκινά και συμπορεύεται με των χεριών μας την τέχνη και τις φοβερές δυνατότητές τους….αν ο μακρινός μας πρόγονος εγκατέλειψε το δενδρόβιο περιβάλλον του και άρχισε να βαδίζει όρθιος, ήταν η απελευθέρωση των χεριών του… η ανάγκη για όλο και πιο αποτελεσματικά εργαλεία γινόταν πιο μεγάλη, αυτός, προκειμένου να αντιμετωπίσει τις συνθήκες ενός φοβερά εχθρικού περιβάλλοντος, τόσο θα προχωρά η εξέλιξη των χεριών, η πολλαπλότητα της χρήσης των αλλά και η εντυπωσιακή εξέλιξη του εγκεφάλου μας και η ανάδυση των πρωτόγονων κοινωνιών και των πρώτων δειγμάτων του πολιτισμού….. ο Ένγκελς θα περιγράψει χαρακτηριστικά την μακρόχρονη εξέλιξη της ανθρώπινης κατάστασής μας. «μέσα από τη συνδυασμένη λειτουργία των χεριών, των οργάνων λόγου και του εγκεφάλου, όχι μόνο σε κάθε άτομο ξεχωριστά αλλά και γενικά στην κοινωνία, τα ανθρώπινα όντα έγιναν ικανά να εκτελούν πιο σύνθετες λειτουργίες…»…

είναι κάτι που δεν έχει το άγγιγμα των χεριών μας μέσα του?... υπάρχει κάτι που έχει δημιουργηθεί χωρίς την ποιητική και δημιουργική δύναμη των χεριών μας?... και ένα πιο βασανιστικό ερώτημα, εφιαλτικό… πώς θα είναι η προσωπική ζωή μας χωρίς τα χέρια μας?...

η εντυπωσιακή λεπτότητα των χεριών και οι αμέτρητες δυνατότητες των επιμέρους κινήσεων τους, με τα δεκάδες οστάριά τους και με τους πολλαπλούς μύες τους, έχουν δώσει και δίνουν κορυφαία δημιουργήματα του ανθρώπου….. πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, εργαλεία της τεχνολογίας, εκφράσεις του ανθρώπινου πνεύματος αλλά και υλικές «αποτυπώσεις» των χεριών…..στην καθημερινή μας ζωή,  ο θρησκευόμενος θα προσευχηθεί τείνοντάς τα στον ουρανό, με αυτά ο πεινασμένος θα αρπάξει το ψωμί και θα ξανανιώσει το ζωντάνεμά του, με αυτά θα σηκώσει η μάνα το μικρό παιδί που πεσμένο νιώθει το ατέλειωτο παράπονό του, με αυτά θα χαιρετήσουμε από μακριά σαν δείγμα φιλικής διάθεσης, με αυτά θα ακουμπήσουμε τον ώμο του άλλου για να συμφωνήσουμε στο άρρητο λεξιλόγιό τους, με αυτά ….

και αν από κάποιο ατύχημα βρεθούμε χωρίς την όρασή μας, θα είναι τα χέρια που θα «βγουν μπροστά» για να δημιουργήσουν το νέο σκηνικό με το οποίο θα ανιχνεύουμε και θα προσλαμβάνουμε τον εξωτερικό κόσμο και για αντιλαμβανόμαστε κάθε σώμα με το άγγιγμα και με τις άπειρες δυνατότητες του ψηλαφίσματος….τότε γίνονται ουσιώδη εργαλεία «θεώρησης και ανάλυσης» της πραγματικότητας και θα δίνουν στη σκέψη μας πληροφορίες και «παραστάσεις» που ποτέ δεν θα φανταζόμασταν ότι υπάρχουν…

τα χέρια είναι αυτά που θα εκφράζουν το μητρικό και το πατρικό χάδι, για να νιώσει τα ίχνη της αγάπης το παιδί, είναι το ερωτικό άγγιγμά τους που θα φτερουγίσουν την ανθρώπινη ψυχή στους άγνωστους ουρανούς, είναι το ζεστό πιάσιμό τους στο χέρι του αρρώστου που θα του δώσει παρηγοριά και ελπίδα, είναι το σφίξιμο δύο ξένων χεριών ο συνηθισμένος χαιρετισμός που γίνεται σε κάθε γωνιά της Γης για να νιώσουν δύο άνθρωποι άγνωστοι της φιλικότητας την επιθυμία και της ανθρώπινης ζεστασιάς την υλική έκφρασή της….είναι το άνοιγμα των χεριών που γεννάει τον πιο όμορφο κόσμο, τον κόσμο της αγκαλιάς!!!....

το άγγιγμα των χεριών είναι η πιο μαγευτική κίνηση που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος….ένα άγγιγμα μπορεί να μείνει για πάντα στην ψυχή μας σαν φυλακτό μνήμης και παντοτινής νοσταλγίας….το πρώτο άγγιγμα των ερωτευμένων θα γίνει ο όμορφος κόσμος όλων των μετέπειτα αναφορών, θα είναι η πηγή που ποτέ δεν θα στερεύει ακόμα και όταν η ξηρασία των σχέσης μπορεί να απειλήσει των ανθρώπων που αγαπιούνται την ενότητα των συναισθημάτων τους και των σωμάτων τους, ακόμα και τότε είναι ένα άγγιγμα των χεριών αρκετό για να ξαναβρεθούν τα μονοπάτια της αγάπης…

γλυκιά μου εξουθένωση....

 

μυστικέ μου έρωτα
αχ, έρωτα κρυφέ,
ό, τι τώρα ένιωσα
δεν ένιωσα ποτέ.
μυστικέ μου έρωτα
αχ, έρωτα κρυφέ.

μια φωτιά μου καίει τα στήθια, μια φωτιά,
την αλήθεια δεν τη λέω πουθενά
και πονώ και πονώ.
μυστικέ μου έρωτα
αχ, έρωτα, σ’ αγαπώ.

Σ’ αγαπώ....

Λουλουδένια Καρδιά ❤️....

 

είναι πολύ δυνατά....

 

θέλω....να...

 

θ' ανθίσουνε οι πασχαλιές.....

κατασκευές....

 

Παρίσι....

 

Ομορφιά μου....