γονατίζοντας.....

οι εικόνες που περνούν...

οταν περνώ με τραίνο ένα σταθμό, μ' αρέσει να κοιτάω πίσω......

αγάπη μου, αγάπη μου, εγώ ....... σ' αγαπώ,
αγάπη μου, αγάπη μου,
σ' έχω σα φυλαχτό.......

μπορώ για σένα.....γιατί σ' αγαπώ

Τρελαίνει τις πυξίδες τ' ουρανού τ' αγιάζι
κι ο κόσμος κατεβάζει τα ρολά
μου λες πως δε μας παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

Σκιές και φώτα σ' αυτοσχέδιο μπαλέτο
γέλια που σμίγουν μ' αναφιλητά
στο χέρι μου ένα τσιγάρο σκέτο
που τη φωτιά σου μόνο αναζητά.

Μη με φοβάσαι, δωσ' μου το χέρι
μαζί να ζήσουμε η νύχτα όσα φέρει
μη με φοβάσαι, δωσ' μου το χέρι
είναι ο έρωτας το πιο γλυκό μαχαίρι.

Πάψε να ψάχνεις λόγο και σκοπό
σε ότι κάνω και σε ότι πω
ούτε που ξέρω γιατί σ' αγαπώ
κι όμως μπορώ για σένα να κοπώ
και σαν τσιγάρο να καώ.

Τρελαίνει τις πυξίδες τ' ουρανού τ' αγιάζι
θολό ποτάμι ο κόσμος και κυλά
το ξέρω δε με παίρνει για πολλά
μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει.

ποιος να ’ναι αυτός που με κοιτά

ποιος να ’ναι αυτός που με κοιτά
μ’ ένα παράπονο μεγάλο;
ποιος να ’ναι αυτός που δεν μπορώ
από τον νου μου να τον βγάλω;
άναψε, καινούργιο μου φεγγάρι,
φώτισε το έρημο στενό,
φέξε για να ’ρθει το παλληκάρι,
τα παλιά μεράκια μου ξεχνώ.
............................................
ποιο να ’ναι εκείνο το παιδί
που όλη τη νύχτα αναστενάζει;
περνά σαν ίσκιος, δε μιλά
και η ματιά του με σπαράζει.
........................................................

φέξε για να ’ρθει .....

NOT OR NOT

σε μια εποχή τεχνολογικού απανθρωπισμού, που οι ανθρώπινη επαφή κρύβεται πίσω από την άλγεβρα boole, με μηνύματα, εικόνες, με τα αισθήματα να ντύνονται από οθόνες, smartphone και άλλες τεχνολογικές συσκευές...με λέξεις που κλείνονται μέσα σε ένα sms.....το "Σ' Αγαπώ..." αν δεν τ' ακούσεις, έχει χάσει τη μαγεία του, αν το "μ' αρέσεις πολύ...." δεν το πούν τα βλέμματα των ματιών μας, αν δεν ιχνηλατήσουμε σημεία του δέρματός μας...... σαν να έπεσε ατομική βόμβα και όλα χάθηκαν....και βρεθήκαμε ξαφνικά στην εποχή των sms, των εικόνων, των motion,.......
και συνεχίζουμε να χρησιμοποιούμε τον απρόσωπο boole, αφού είναι πολύ εύκολο να εξαφανίσουμε την αμηχανία, το τι θα φορέσουμε, τον καλλωπισμό μας, τις ατέλειες των φωτό, τον επιπλέον ή διαχειρίσιμο χρόνο......3πμ ξημερώματα...κλικ, κλικ, κλικ......κάνεις πολλά τέτοια και νομίζεις πως έχεις "επαφή"...μάλλον τρίτου τύπου επαφή ή άλλως Ε.Τ.......
κάπως έτσι όμως έγινε το θαύμα......αλήθεια, εκείνα τα βράδια που τα μηνύματα έπεφταν βροχή..... το πόσα "θέλω να σε δω".....και μετά σιγή......
ξαφνικά εξαφανίστηκαν τα φακιδάκια, το άκουσμα των τιτιβιστοριών, οι κρυφές μυρωδιές.....και μπήκαν σε εικονικές πραγματικότητες.....
το sms κρύβει το είπα, είπες, τον μορφασμό, την κίνηση αμηχανίας, το χαμόγελο, το χτυποκάρδι, τη γεύση του φιλιού, το χάδι.......
ένα καλό, έχει..........έχω πει τόσα και άλλα τόσα......που αν ήσουν δίπλα μου, ούτε το Σ' Αγαπάω δεν θα ψέλλιζα........................

το πρωί με ξυπνάς με φιλιά ...

το πρωί με ξυπνάς με φιλιά 
μου χαϊδεύεις μετά τα μαλλιά 
όλη μέρα γελάς 
λόγια λες τρυφερά 
και γεμίζεις το σπίτι χαρά 
Πόσο χαίρομαι που μ' αγαπάς 
πάντα κάπου τα βράδια με πας 
και τις νύχτες ρωτάς 
αν κι' εγώ σ' αγαπώ 
αλλά αυτά δεν μπορώ να τα πω.....

Καλημέρα......Σ' Αγαπώ.............................

πίσω από τη μάσκα....

την παρασκευή μπορεί να κρυφτεί......

δύναμη....

παίρνοντας τα ματάκια σου από το αγαπημένο σου βιβλίο.....

με ρυθμό....

με τη σιωπή μου σου μιλώ, που κάνει τους χτύπους της καρδιάς σου να ακούω και πάνω στο ρυθμό της..... σου λέω σ' αγαπω......

μια γλυκιά δαγκωνιά....

ήθελα απ' το πρωϊ να σου γράψω.....τα γεγονότα αφαίρεσαν τη σκέψη.....μου είχες δώσει μια "παυλίδου" ή είχες πει το τι γράφει.....έτσι μόλις έκοψα μια γλυκιά δαγκωνιά μιας γλυκιάς σοκο... με γλύκανε τόσο!!!!!!!!....που θα 'θελα να ανοίξω τη σκέψη και να χυθούν όλες οι γλυκές, αγαπισιάρικες, ερωτικές, καθημερινές..... σκέψεις.....

Εσύ....

η γλυκύτερή μου Αίσθηση......
Εσύ..........
Σ' Αγαπώ .........Μέλι..σ.. Άνθη......οο.........

μιά προσωπική μας υπόθεση....

η ζωή είναι προσωπική μας υπόθεση...ζούμε με τους δικούς μας ανθρώπους....δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνοι μας, ούτε έχει νόημα να γίνεται αυτό, γιατί ζυμωνόμαστε με τη ζωή ενός άλλου....όποια αντίφαση και αν διακρίνει κάποιος, είναι αυτό που ανέφερα "η ζωή είναι προσωπική μας υπόθεση...".....καθένας δημιουργεί τον κόσμο του, όπως τον φαντάζεται ή όπως έρχονται καταστάσεις μέσα από τη ζωή....επαγγελματικές, κοινωνικές, δραστηριότητες, πράξεις, όνειρα, φιλοδοξίες, αναμνήσεις, αφηγήσεις....... που μπορεί να φαίνονται πολλά, αλλά παραμένουν πολλές καταστάσεις στο γύρω-γύρω μας, ανέκφραστες....
μέσα στο κόσμο μας, στη δημιουργία του χρόνου μας, δημιουργείται ένας κόσμος ανησυχίας, υπαρξισμού, συναισθημάτων από τα πιό ήπια μέχρι τα πιό εκρηκτικά, από μικρούς και μεγάλους φόβους, από βαθιά εσωτερικά προβλήματα, από ερωτήματα επί ερωτημάτων, από προβληματισμούς κάθε είδους, από ανεκπλήρωτες σκέψεις και όνειρα, φαντασίες κάθε μορφής, προβληματισμούς κάθε μορφής......

ζούμε στον κόσμο που θέλουμε να ζούμε, οπως τον σχεδιάζουμε......

ζούμε.?..?..?.....όμως!!!!....

Με τη σκέψη πάλι τ’ άγγιξα

I Love You................................................

Σ' Αγαπώ.....

Σ' Αγαπώ........
τα λόγια σου μέλι που ρέει απ' την κερίθρα.....
η παρουσία σου Άνθος που μεθάει τη φύση.....
I Love You.......Μέλι....σ....Άνθη......

κάτι για σένα....

όλη μέρα προσπαθούσα να το φτιάξω για σένα......